Lesbók Morgunblaðsins - 24.02.1929, Blaðsíða 5

Lesbók Morgunblaðsins - 24.02.1929, Blaðsíða 5
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 61 að miðdufli aftur og ætluðum að fera að draga hinn enda línunn- ar, bilaði vjelin í bátnum — hafði brent úr sjer „krúmtappa"-legur. Við höfðum, varalegur í bátnum, sem komnar voru beint frá verk- smiðjunni, og bjuggumst nú við að setja þær í og gera við smurn- ingsolhileiðsluna, er stíflast hafði. En áður en við gerðum það, lögð- um við fit drifakkeri. í því bili fór erlendur togari fram hjá okk- ur. Við gáfum honum merki um það, að við værum í hættu stadd- ir, en hann skeytti því engu, og sigldi umfram. Annar bátur frá Eyjum var rjett hjá okkur, þegar við byrjuðnm að draga, og sá þeg- ar vjel okkar bilaði en hann gat enga hjálp veitt okkur, þvi að hann hafði nóg með sjálfan sig. Við vorum mi að fást við vjel- ir;a þangað til kl. 4 um daginn. Þá kom í ljós, að legurnar, sem við höfðum, voru ónothæfar — óskafn- ai og órendar. Hafði okkur þá hrakið 8 mílur vestur fyrir Ein- drang. Veðrið herti altaf og blind- hríð var með köflum, en hauga- sjór kominn. Leitst okkur nú ekki á blikuna. Tók jeg þá það til ráðs, að binda 4 beitustampa í klyver- bómuna, batt svo kaðli í alt sam- an og hleypti fyrir borð, og Ijet nú reka fyrir þessu, því að svo mikið var veður og sjór, að drif- akkerið reyndist ófullnægjandi. Á þennan hátt gátum við varið bát- inn fyrir áföllum. Þó fengum við um kvöldið einn hnút, er tók ýmis- legt dót út af þilfari, en braut ekkert til alvarlegra skemda. Enn stærði nú sjóinn afskaplega ört, en um kvöldið var fullhvest og hjelst svo úr því. Taldi jeg, að okkur væri óhætt með þessum út- bvinaði þangað til birti og við sæim land, en væri þá engin hjálp kom- in, var ekki um annað að gera, en setja upp segl og sigla upp á líf og dauða vestur fyrir Reykja- nes. — Haldið þjer að báturinn hefði þolað það, að honum væri lagt í röstina? — Það var ekki um annað að gera, því að ef við hefðum látið reka áfram, mundi okkur hafa bórið að landj einhvfer's staðar. hjá .C.l-ífrl i IBTTU Grindavík, en það hefði verið hverjum manni bráður bani að taka land þar. Báturinn hafði líka varið sig vel um nóttina, og jeg held, að við hefðum náð fyrir Reykjanes, ef við hefðum siglt gætilega. — Haldið þjer, að margir bát- ar í Vestmannaeyjum hefði þolað þá siglingu, eins og veður var? — Jeg álít að fæstir hefði þol- að það, en þar kemur þó svo margt til greina, að jeg vil ekki fullyrða neitt um það. Er það að mestu undir mönnum og útbúnaði bát- anna komið, hve lengi þeir bjarg- ast og hve vond veður þeir þola. — En hvernig stóð á því, að þið settuð ekki upp segl þegar er vjelbilnnin varð og reynduð að bjargast á þeim? — Það er vegna þess, að allir bátar hjer í Eyjum reiða sig á „Þór" að hann bjargi sjer, áður m þeir lenda í löngnm hrakning- um. Við þóttumst vissir um, að Þór mundi fá að vita hvert við hefðum róið, og með því að gera ráð fyrir að við ljetum reka, gat hann nokkurn vegínn vitað í hvaða stefnu og á hvaða slóðir okkar væri að leita. Með því að sigla, áttum við á hættu að kom- ast svo afvega, að hann fyndi okk- ur ekki. En hefði Þór ekki verið í Eyjum, mundi jeg þegar hafa sett upp segl, er vjelin bilaði, og reynt að komast vestur fyrir Reykjanes — og má hamingjan vita, hvernig okkur hefði þá reitt af í öðru eins veðri — því að engin leið var til þess, að við gætum náð Eyjum. Það er almenn skoðun í Vest- mannaeyjum, að Þór hafi bjargað lífi þeirra fjelaga fimm, sem á bátnum voru. Það er auðvitað ekki í fyrsta skifti, að Þór bjargar mannslífum í Vestmannaeyjum (og er skemst á að minnast, er hann bjargaði mönnunum við Eiðið um daginn), en margir Vestmannaey- ingar telja þetta frækilegasta björgunarafrek Þórs. Hann fer frá Eyjum í ofviðri því, sem áður er lýst og kolsvarta myrkri, út á reginhaf til þess að leita uppi bát, sem enginn veit með vissu, á hvaða SlrWum muni véra, h^fir upp á bátnum vestur undir Þor- lákshöfn um kl. 5 á miðvikudags- morgun, nær í hann og getur dreg- ið hann mót vindi og sjó upp und- ir Eyjar. Var hann að því í átta klukkustundir og þykir það dá- samlegt, því að fæstir tráðu því, eftir að skeyti var komið frá Þór um að hann hefði fundið bátinn, að slíkt væri hægt eins og veðrið var. Má til marks um það segja, að svo var mikil ágjöf á Þór, að sjór var í miðja leggi niðri í kyndararúmi, og hafði hann allur komið inn um loftventlana. Þegar Þór kom með bátinn til Eyja um miðjan dag, varð heldur en ekki fögnuður í landi. En þá var þó veðrið enn svo vont, að Þór varð að leggjast með hann undir Eiðið og voru engin tök á því að koma bátnum inn í höfn. En þá komust þó mennirnir um borð í Þór og voru þar um nótt- ina. Fengu þeir þar ágæta hjúkr- un og aðhlynningu og voru furðu hressif, er þeir komu í land kl. fl á þriðja degi. Á.6. m • * Haustnótt. Stjörnur í' heiði stara, steypt er um jörðu rökkva. Sólina syrgi' jeg heitast, sál mín er hlaðin klökkva. Blómin sitt höfuð hneigja, „haustnótt" þeim veldur kvíða. - Hugur minn hefst á vængjum heiminn um kalda og víða. Leit mín er eftir ljósi, lifandi guðdóms eldi. — Von mín og draumar dóu, dóu með sól á kveldi. — Gráta í laut og leiti litfríðir álfar smáir. — Guð, þú sem öllu ert yfir, alt þína geisla þráir. — Eæddur var jeg í frosti, frost býr mjer enn í hjarta. - Guð, lát í gegnum skína geislana þína bjarta.-------- Benedikt L. Jakobsson, "TÍA-ioíslii

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.