Lesbók Morgunblaðsins - 19.07.1931, Blaðsíða 4

Lesbók Morgunblaðsins - 19.07.1931, Blaðsíða 4
220 LESBÓK MORG-UNBLAÐSINS um fyrir öllu. Og þótt honum auðnaðist ekki, frekar en öðrum samtíðarmönnum lians, að skygn- ast, hvað þá heldur að koi;iast inn í hið fyrirheitna land fram- tíðarinnar, vildi hann feginn heina öðrum brautina 'þangað og benda þeim í áttina. Því varð hann ba?ð> mjer og öðrum svo innilega góður og elskulegur fræðari, og því sagði jeg þegar á fyrstu námsárum mín- um, að jeg hefði lært miklu meira af honum sjálfum en af bókum hans; hann væri eins og andlegur faðir okkar allra. Peginn vildi jeg geta heiðrað minningu þessa skrumlausa, göf- uga manns, þegar nú líkams- leifar hans verða bornar til hinstu Jivíldar. En mig brestur bæði orðin og máttinn til þessa. Því er þögn- in best. Ekki nenni jeg að fara að telja upp öll þau sæmdarmerki, er þess- mii manni hafa hlotnast um ævina, — en það get jeg sagt að síðustu, og ineð fullum sanni, að Höffding hefir á hinni löngu vegferð sinni jafnan verið fram- arla í flokki þeirrar Iieiours- fylkingar. er vjer nefnum fram- lierja mannkynsins í Jeitinni að ljósi og sannleika. 40 ára minningar um sjóferðir undir Eyjafjöllum og Vestmannaeyjum. Eftir Svein Jónsson. (Framh.). Útoóðrar undir Eyjafjöllum. Þá kemur maður aftur undir EyjafjöIIin. Það má máske segja að mjer hafi dvalist helsti lengi í Vestmannaeyjuni. en sjálfum finst mjer ekki að jeg hafi gert það um skör fram, því það et minst á mununum hvort sjó- menska Fjallamanna sje minni í Vestmannaeyjum eða undir Fjöll- unum, þegar taldar eru með kaup staðarferðirnar, sem voru þá fsnn- arlega einn þátturinn í sjómensku Fjallamanna. Og ekki þurfti siður í þeim ferðum á góðum sjómanns- hæfileikum að halda en við fiskveiðar. — Sjerstaklega heyrði jeg oft minst á haustferðirnar, og þá sjerstaklega það, að þeir hefðu teppst í Eyjum eina til fjórar vik- ur. upp í þrjá mánuði. Og svo að lokum máske að verða að lenda í Landeyjum, þaðan var full- komin dagleið heim, en hálf dag- leið ef lent var utarlega undir XJt- f.iiillum. Svo að þurfa að Hggja til byrjar dag eftir dag, viku eftir viku, til að sækja skipin. — Það þættu slæmar og erfðar samgöng- ur nú .á tímum. í lýsingu mína fyr í þessari frá- sögn, um undirbúninginn undir vetrarvertíðina í Vestmannaeyjum. get jeg vitnað þegar jeg lýsi und- irbúningnum undir vetrar- og vor- vertíðina heima undir EyjafjöII- um. Það þurfti auðvitað að sauma skinnklæði og prjóna sjóvetlinga. en ekki þurfti að skera skrinu- kind, því enginn var smálkinn og engin skrínan, heldu,- ekki smjör; en það þurfti að ala reið- hestinn og hafa hann á »járnum því á honum var riðið til s.iávar- ins, í Sandinn, eins og það var nefnt. Svo þurfti að hafa að minsta kosti einn útigangshest á járnum, því fyrir kom að dags- aflinn varð of þungur á einn hest. Nauðsynlegt var og að dytta að skipunum og áhöldum þeirra, svo sem möstrum, seglum. stögum. dragreipum, sem voru þó mjöc: sjaldan notuð, stýri og stýrisveif. ITnalJ, færi og ífæru, kolluband og hnútuband þurfti að liafa í lagi. því það var ávalt notað, ]ik þurftu keiparnir, árarnar og áraskautarnir og að vera í lagi ekki síður en seilarnar, ef seila þurfti, og austurtrog ef ausa þyrfti og þiljurnar, ef fiskaðist vel, svo sjórinn gæti runnið til aust- urnimsins. Aldrei höfðu menn með sjer matarbita, en það kom fyrir að þeir höfðu drykkjarkúta. Þó man jeg eftir að jeg sá einn mann — Einar í Varmahlíð — drekka s.jó við þorsta, og oft sá jeg, og gerði líka sjálfur, tekin ýsu augu og þorskauga og sprengdum við þau upp í okkur, og fengum kald- an lög úr, sjerstaklega úr ýsu- auganii, en mjer fanst það skamm- góður vermir. Þegar alt var komið í lag, og komið var langt fram á Þorra, var farið að hugsa um að koma þeim skipuni sem ganga áttu, til sjávar, og tók það eins og áður er sagt einn til tvo daga eftir vegalengd og færð. Eitt var alveg óumflýjanlegt, og það var að ráða formann og háseta, 12—13, á sexæring. For- maðurinn skifti þeim niður í sæti. Hann var sjálfur auðvitað í for- mannssæti, en svo voru tvö önnur sæti mjög virðuleg, bita-sætin, mjer fanst í þau væru skipaðir meðráðamenn formanns. Framan v; ð bitann va,- austurrúmið, jesr held að það hafi þótt langauðvirði- Irgasta rúmið á skipinu. Þar var jeír aldrei látinn vera, líklega af því að jeg var sióveikur, our gat 1'ví ekki ausið. Þá kom mið- skipsrúmið. Að vera skinaður i það, va,- ta.lið, að jear heJd, næst mesta virðincarstaðan, næst Jiita- mönnunum. Þar framan við koin andófsrnmið, þar var jeg oft, einlcanlega þegar iec: í?at ekki verið undir færi fvrir s.ióveiki. osr stundum til að fiörgra upp n*r ffefa þeim sem undir færi vorn fallesra stúlku. ef þeir dræsr'. -Te" kem að því síðar. f andófsrúmið voru vanale^a valdir ófisknir menn. svo vorn þrír oa: fiórir frammí, framan við andófsmennina. o<" voru kallaðir frammímenn. o<r var miöe pfMr- sótt staða. Þeir áttu að stvðia frammí. sem ieo- hefi áður Ivst. sömuleiðis fara utamindir Iiewar leut var m> sem jes Jíem að síðar oar siá um að fara unr> með kolln oe hnútnband. Einn mann verð">- að telia enn. sem hafði bá stöð" að p-æta bestann!>. ÞafS leiði>- »f siálfn sipv a?i híi>- sem menn rem frá flostnm hípinm undiv 'Piöll- nnum » oinum stað. var æði l«no»- ur vegnr sem sumir þurftu að

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.