Lesbók Morgunblaðsins - 19.09.1937, Blaðsíða 3

Lesbók Morgunblaðsins - 19.09.1937, Blaðsíða 3
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 291 lífið. Þau líktust ekki þeiin hol- skeflum erlendra „hreyfinga", sem nú f'læða yfir laudið. Því má ekki lieldur gleyina, að nú vex mikill Iduti þ.jóðarinnar fjarri andrúms- lot'ti f.jallanna. — Æskan hefir fengið útvarp í staðinn nieð alls- konai' bylgjulengdum, grammófón Og jazz. Verum því samniála uni, að aldrei lief'ir íslenskri þjóð verið nieiri þórf en nú á, að greiða veg- inn til Þingvalla með dllu uióti, opna aujru allra fyrir fegurð ís- lanskra fjalla, auðlindum íslenskr- ar sögu, fyrir öllu því, sem þjóð- legt er og ramniíslenskt. Sem betur fer er mikið unnið að þessu. Vel sje öllum þeim, sem það gera. En flest það, sem okkur ríður mest á að læra. lærum við best á Þingvöllum. Með þeirri ósk, að vegurinn til Þingvalla týnist aldrei þj.óð vorri, að við lærum betur og betur að þekkja landið okkar, fegurð þess og verðmæti, að landið okkar geti enn sem fyr þroskað þjóðina, til manndóms og frelsis, bið jeg ykk- ur að standa upp og hrópa ferfalt húrra fyrir Islandi. » » »-------- S. B. í SKUGGA MILJÓNARINNAR. •^pö^ Bílstjórinn (eftir að hafa ekið á slátrara sendisvein) : Er nokk- uö að þjer? Sendisveinninn: Við skulum sjá, hjerna er lærið og þarna er lifrin, en hvar eru nýrun? Ungur maður hjá spákouu. — Sjáið þjer engin veikindi? — Veikindi .... Við skulum sjá-----------nei, veikindi eru ekki sjáanleg nálægt yður. — Það var nú verra .... Jeg sem les læknisfræði. Það er fyrirkonitilagsatriði við Síldarverksmiðjur ríkisins á Sifih'firði, að láta vinnuvikuna liefja-t klukkan sex á sunnudaíís- kvöldum — og þetta var á sunnu- da»skvöldi klukkna sex. Fornvinur minn einn, sem jeg liafði grafið upp úr síldarþrónum, stimplaði vinnuseðilinn sinn, and- varpaði þreytulega og stundi fram þessum stærðfræðilegu táknum, sem óynrgjandi mælikvarða á gildi athafna sinna og iðju: Fjörutíu og níu krónur í dag — tvö hundruð og tvær krónur þessa viku! Og um leið og hann sagði þetta, í friðþægjandi tón — eins og hann teldi sig standa í einhverri þakkarskuld við sjálfan sig — brá fyrir gletnisglampa í augum hans og uppgötvandi bros leið yf- ir andlitið — skeggjað og skítugt andlitið. Því þegar menn verða að vinna fyrir tvö hundruð og tveim krónum á viku er enginn tími til að sitja í rakarastólnum og fara í bað. Manninum hafði greinilega dott- ið eitthvert^njallræði í hug — og ef jeg hefði fengið nægilegan um- hugsunarfrest mundi jeg hafa sak- að hann um ágirnd og auragræðgi, og nefnt bros hans maurapúka- glott og f járaflamannsskælur! En áður en jeg fekk minsta ráðrúm til hugleiðinga slöngvaði hann fram þessari viðurstyggilegu spurningu: — A jeg að skreppa með þjer til helvítis, rjett sem snöggvast? ¦— Hvert þá? spurði jeg viðutan. — Til helvítis, endurtók hann með sama hógværðarglottinu. — Jeg málaði þar í síðustu viku og lagaði til fyrir okkur báða! — Er langt þangað? — Nei, vertu í eilífri náðinni. Þetta er örskamt. Við verðum enga stund. Mig fýsti að sjá, hver sá stað- ur væri, sem bæri þetta dapra nafn. Og þar sem kunningi minn hal'ði sjálfur unnið þar við liúsa- inálningu hlaut haun jafnframt að vera allvel kunnugur híbýla- skipun og því hættulaust, að hann mundi rata með okkur á glap- stigti. Tók jeg því tilboði hans með kitlandi ef'tirvæntingu. Jeg ímyndaði mjer bókstaflega, að með þessum veraldarvana vini mín um fengi jeg tækifæri til að skoða þann hinn öinurlega stað — þann hinn verri helming eilífðarinnar — sem miljónir manna óttast og ákalla, með sannfæringarkrafti trúarinnar, alt frá vöggunni til grafarinnar. Svo ldupum við á stað, ljett- stígir eins og skóladrengir í mán- aðarleyfi. Við skunduðum norður eftir verksmiðjuportinu í áttina til Dr. Paul-verksmiðjunnar, sem í daglegu tali verksmiðjumanna er nefnd St. Pauli. En miðja vegu milli stimpilklukkunnar og St. Pauli staðnæmist leiðbeinandi minn undan stóra, stálgráa lýsis- geyminum og vippaði sjer ljetti- lega upp í járnstigann, sem er smíðaður f'astur við lóðrjettar hliðar þessa mikla járnsívahiings, er gnæfir yfir verksmiðjuportið með ámóta hátignarsvip og yfir- læti og Stóri-Dimon yfir Þverár- og Markárfljótssanda. Er hann hafði klifað nokkra metra upp í stigann, leit hann hlæjandi um öxl og kallaði niður til mín, eins og þeir einir kalla, sem standa skör ofar en fólkið á jafnsljettunni! Hjer á Siglufirði er farið upp til helvítis. Jeg kvaðst mundu koma og prikaði á stað, rim fyrir rim, upp þverhnýptan stigann — og er jeg dinglaði utan á miðjum geyminum lagði vinur minn lærið upp á þak- brúnina og hvarf mjer sjónum. FRAMH. Á BLS. 295.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.