Lesbók Morgunblaðsins - 07.11.1937, Blaðsíða 5

Lesbók Morgunblaðsins - 07.11.1937, Blaðsíða 5
LBSBÓK MORGUNBLAÐSINS 349 — þau eru fljótandi gistihús — og raunverulega borða allir sama matinn, þó misjafnlega snyrtilega sje hann framreiddur og á borð borinn. Munurinn er mestur í um- búðunum. í stuttu máli sagt: Þaðer borð- að vel á Eimskip. Og milli landa linna margir hinir heilsuhraustari farþegar ekki á bjórþambinu frá því um hádegi og lanjít fram á kvöld. — Og því meira sem fjar- lœpist Frónið og nær dregur meg- inlandinu er hert á róðrinum. Menn keppast um að bjóða öl — og kröftugar veigar. Þá eru allir fróðum efnum búnir. Og fínt fólk móðgast, ef ekki er drukkið hjá því. En svo kemur skilnaðarstund- in, og yfir henni livílir altaf einn skuggi það er: uppgjör matar- reikningsins. Það er bæði fróð- legt og mentandi að virða fyrir sjer hvernig iiienii taka matar- reikningnum, sem í æði mörgum tilfellum eru þjettskrifaðir talna- og vörutegundadálkar, er fylla framhliðina á stóru eyðublaði. Efsta línan er fæði í svo og svo marga daga — en hinar tölurnar er hegning og baknag bjórsins — timburmenn pyngjnnnar, sem eru flestum timburmönnum örlagarík- ari. Fyrstafarrýmhfarþegar eru yf- irleitt veraldarvanari og getu- meiri en þeir. seni ferðast á öðru farrými og taka því smá fjár- hnekkjum með yfirskinsmikilli karlmensku og liirðuleysislegu jafnaðargeði. En sakir vanheilsu eða hjegómagirni slæðist altaf nokkuð af lítið fjáðu fólki, sem líka verður að borga — og fyrir það er þetta enn tilfinnanlegra. Á haustin er annað farrými mest skipað skólafólki og útlend- nm eftirlegukindnm. fslenskt námsfólk býr flest við þröniran kost erlendis og veldur því bæði fátækt og gjaldeyrisörðugleikar. Sumir eiga fyrir að lifa allan vet- urinn á káli og súpum og neita sjer um alt annað en draga fram lífið. En á leiðinni „niður" drekka þeir öl .... Þegar að skuldadeg- inum kemur, er sá ,.dúx". MOi hæstan hefir ölreikninginn, en sá ,,fúx", sem minst liefir dnikkið. í þessari einkanagjöf er fúxinn hinn hamingjusami maður. Fyrsta farrými er farrými kaup- sýslumannanna og sendisveina við- skiftalífsins. En hjer flýtur og oft með einkennilegt fólk, sem siglir yfir liafið í misjöfnum tilgangi. I þetta skifti var í förum með Detti- fossi hartnær áttatíu og tveggja árg gamall ITornfirðingur. Hann var ungur að vallarsýn, en þögull og fáskiftinn. Saga hans var á þessa leið: Hami var trjesiniður að iðn og atvinnu og flutti úr Hornafirði til Vopnafjarðar nokkru fyrir alda- niótin. Þar kvæntist hann og átti einn son nieð konu sinni. En svo dó konan og smiðurinn flutfi vest- ur um liaf með soninn ungann. Þar lagði iiann fyrir sig húsasmíði og Ijet son sinn ganga í skóla. Honum sóttist námið vel og þótti smiðs- sonurinn hinn gjörfulegasti mað- ur, er mundi eiga glæsilega fram- tíð. En að loknu háskólaprófi í lögfræði veiktist hann og dó. Smiðurinn hjelt áfram að smíða hús — liús yfir annara manna sonu. T vor voru liðin þrjátíu og tvö ár síðan smiðurinn úr Hornfirði fór vestur um haf — og í vor koni hann heim í fyrsta og síðasta sinn fil að sjá bernskustöðvarnar sínar, Hornafjörð. Jeg spurði gamla manninn. hvort hann hefði ekki staldrað við í Vopnafirði og kvaðst hann ekki hafa komið þangað — það hefði staðið svo illa á ferðum. ,,Og þó ætlaði jeg mjer að skoða leiði kon- unnar minna — en jeg var ekki viss um að jeg fyndi það. Það er svo langt síðan hún dó", bætti hann við. Þessi einstæði .gamli maður var að fara vestur til "VVinnipeg til að deyja — og með flestum milli- ferðaskipum fara einhverjir í sömu erindum og hann. ------» i * — Lögregluþjónninn segir, að þjer hafið verið drukkinn Og reynt að klifra upp í ljóskera- staur ? — Hvað átti jeg að gera, dóm- ari góður? Það voru fjórir krókó- dílar á liælunum á mjer. Tvö kvæði. Rökkurvöldin. Borgin vefst öll í blóma í bliki, við sólarlag. Omar hníga í auðnir Og andvarpa liðinn dag. Turnar og hvolfþök hverfa í kynlegt móðudjúp. Vafið er alt hið ytra, sem innra, í dularhjúp. Jeg ræ út í rökkurvöldin eg rýni' on'í tæra lind. A i'jallaliiiúkaua liáu jeg horfi, sein s])egilmyml. Dan Björni. Gestir. Eins og vorsins frjálsu fuglar þið fóruð um, og kvödduð mig. Eitt bros á vör, eitt tár, sem titrar er teljandi eigi, fyrir þig. 1 fjarskanum ögra fjöllin bláu — þið fóruð uni og kvödduð mig. Eitt tár sem fiell, hve fljótt það gleymist, ef framar ögrar torsótt leið. Annað tár, og augu döpur, þjer er það tæpast míkil neyð. En það er sumum, er sitja heima og sjá aðeins — hina bröttu leið. Með kiildu brosi ])ið komið, farið, kveðjið og isyngið um vorsins þrá. I raunum fanginn raular í búri, reynir að syngja um fjöllin blá, sem hefir 'ann aðeins í huganum litið — hlustar og líkir eftir — með þrá. Dan Björni. Á Wrangeleyju, sem er við Síb- eríustrendur, hafa nýlega fund- ist merkilegar ísaldar fornleifar. Það er mammút-dýr, sem er meira en 6 metrar á lengd og skrokk^ urinn hefir geymst svo vel í ísn- uui. að hann er alveg óskemdur. Þetta er fullkomnasta mamm- út-dýrið, sem nokkru sinni hefir fundi>t. Það verður m'i flutt til Moskva til frekari rannsókna.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.