Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1948, Blaðsíða 25

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1948, Blaðsíða 25
Ljnaítu leóendi eiendumir BERNSKUMINNINGAR ÞAD höfðu gengið stórhríðar mest- alla jólalöstuna. Snjónum hafði kyngt niður og það voru komnir stórir skaflar kringum bæinn. Ef upprof kom, sem sjaldan var, skut- umst við strákarnir út til að renna okkur á bossanum niður af skafl- inum sunnan við bæinn. Það var nú reglulega gaman, en stúlkurnar sögðu að^ við skemmdum buxurnar okkar á því, en við skeyttum því víst lítið. — En svo brá til hláku v:ku fyrir jólin. Stóru skaflarnir urðu að dálitlum hæðum og í laut- unum varð eintómt kragx Rjett fyrir jólin frysti svo. Skaflarnir urðu glerharðir svo að við gátum ekki fótað okkur á þeim, en í laut- unum, þar sem krapið var áður, kom nú spegilsljett svell, sem við gátum rent okkur á fótskriðu því enga áttum við skautana og kunn- um heldur ekkert á þeim, en við ófunduðum strákana á næsta bæ, sem voru dálítið eldri, þeir kunnu á skautum og einn þeirra rítti skauta. Fullorðna fólkið varaði okk ur við að svellið gæti verið vara- samt, og svo yrðum við líka að passa okkur að detta ekki á því. Við töldum nú ekki hættu á því, en svo einu sinni þegar jeg var þar sem svellið og fönninn mættust þá vissi jeg ekki fyrri til en að jeg var með allan neðri hlutann niðri í svellinu en hendurnar og hausinn upp úr. Jeg hafði mig ekki upp og þar orgaði jeg þangað til að Inga vinnukona kom út og dró mig upp úr og rak mig inn í bæ. Þar svipti hún af mjer óllum fötunum að r.eð anverðu, þurrkaði af mjer mestu bleytuna og sagði mjer að vera niðri undir þangað til fötin mín UM JÓLIN HJER SEGIR gamall maður írá fyrstu jólunum, sem hannman eftir. Þá var alt með öðrum svip en nú er, en fyrir börnin í nveitinni voru jólin þá sannkölluð hátíð. Og endurminningin ljómar skært fram á elliái. Megi jólagleðin verða öllum litlum börnum jafn minnisstæð og þessum gamla manni. væru orðin þurr. Jeg varð auðvit- að að hlýða þessu, ekki af því að jeg vildi það, heldur af því að jeg gat ekki farið út berstrípaður, en hart fannst mjer að þurfa að hætta að renna mjer á svona góðu svelli eins og þarna var. Gvendur vinnumaður var sendur í kaupstaðinn. Hann átti að sækja eitt og annað sem vantaði til jól- anna. Hann var tvo daga í burtu og mikið fannst okkur hann vera lengi. Þó var Gvendur mesta göngu rofa. Við vorum nú náttúrlega úti meira og minna á daginn, en vör- uðumst að vera á viðsjálustu svell- unum. Það var komið tunglskin á kvöldin, en þá þorðum við ekki að vera úti af ótta við jólasveinana. Við höfðum heyrt fullorðna fólkið tala um þá og við vorum þess full- viss, að þeir væru á ferðinni og kæmu á hvern bæ fyrir jólin, og þeir voru hálfgerðir viðsjálsgripir fyrir börn. Við vorum að spjalla um það okkar í milli hvort jóla- sveinarnir mundu nú koma utan að eða sunnan að bænum; á hvaða bæi þeir væru nú búnir að koma og hvar þeir mundu nú koma í kvöld. Við vorum á gægjum hvort við sæum nú engan þeirra og þó við værum blóðhrædd við komu þeiira þá hlökkuðum við líka til hennar, því við vissum að ekki gátu jólin komið nema jólasveinarnir kæmu líka. Svo rann Þorláksdagur upp. Það var nú alveg víst, að jólasveinninn sem átti að koma þann dag, hann hjet Tumi. Þann dag var líka von á Gvendi heim. Við vorum altaf að gæta að hvort við sæum ekki annað hvort Gvend eða Tuma. Helst hjeld um við nú að þeir kæmu báðir saman, að Tumi hefði nú slegist í fórina með Gvendi. Það hlaut að vera svo miklu skemtilegra fyrir þá að verða samferða. En svo ^eið dagurinn, að við sáum hvorugan þeirra. Rökkrið kom og við þorðum ekki að vera úti þegar fór að dimma. Það var ógaman að vita kannske ekki af fyrr 2n einhver jólasveinanna var kominn fast að manni og kannske þreif í mann. Við fórum því inn. En hvað var nú á ferðum í búrinu? Mamma var þar og hafði látið eitthvað í strokkinn. Hún hafði líka breitt stórt hert sauðarskinn á búrgólfið og lagt yfir það tvær lángar spýtur samsíða. Milli þeirra voru svo lagðar marg- ar mjóar smáspýtur með löngum Ijósagarns rökum. Þessum rökum drap svo mamma niður í það srm í strokknum var, setti svo spýturn- ar á milli ránna og ljet þær hanga þar nokkra stund. Þá sáum við hvað var í strokknum; það var tólg,

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.