Lesbók Morgunblaðsins - 03.05.1953, Blaðsíða 8

Lesbók Morgunblaðsins - 03.05.1953, Blaðsíða 8
262 LESBOK MORGUNBLAÐSINS ins, núverandi formaður lians, Haiuúbal Valdnnarsson, sagoi orðrett: „Vio munuiu enn um sinn reyna sajjuúnga við atvinnurekendur og vita um. hvort rikisjtjóraia vill ekki korna beun til hjálpar- Það er hennar ikylda- £1 þetta dregst á langinn liættum við ad »ca alla iinkind. Við höfum enn látið i té margskonar þjonustu en þad getur komið, aö engin þjonusta vinn- andi handa verði látin i te. Viö inunum tilkynna ailt siikt meö iynrvara. Við hoium núna veitt undanþagu i'yrir því, að vatn fyliti mannvirkin hér austur við Sog. Við höfum beöið vinnandi iólk aó vera við gæ<slu i raiveituhusunum. En þáð verður allt slikt stöðvað, eí ekki verður gengið að kröium okkar 1 einrn eða armarri mynd". Svo-mörg eru þau orð. Þau sanna til hlitar hvað fyrír þessum mönnum, Al- þýðuflokksmanninum ekki síður en kommúnistanum, vakir. Þeir vilja ekki að rtkið og hinir löglegu fulltruar fólks- ins hafi æðsta vald i þjóðfélaginu held- ur vilja þeir hrifsa það tii sín sjálfra. U.ra einstök atvik verkíaJJsins skal ég ekki ræða hér. Þau skipta miklu minna máli en yfirlýstur vilji og stefna i'or- ystumannanna. Rétt er samt að minna á, að allar Jikur eru til að Jögreglan hafi með ihlutun sinni iorðað þvi að til blóðugs bardaga kæmi við Hólmsá. Af ofbrtdi og yfirgangi einstakra borg- ara leiðir rökrétt valdbeiting amiarra. Borgararnir setja eðlilega hart á móti borðu, og þjóðfélagið er i hættu um að liðast i sundur, ef þannig er afram haldið. GEGN LYÐRÆDI OG RÍKISHUGMYND Greinilegt er hin& vegar, að for- •prikkar kommúnista og Alþyðuflokks uaa hvorugu, að borgararnir taki til sinna ráða né að ríkið skakki leikinn. Þeir eru staðráonir i þvi að heimta sjalfum sér til banda oflugásta valdið 1 þjóðfélaginu. Af óteljandi athoínum vitum við, að þessi er ásetningur kommúnista Þeir liafa marg lýst þvi yfir, að þeir ætla að leysa upp Jögregluna en vopna sitt eigið lið i stað hennar, sbr. t, d. Rétt 1935. s 196. Hitt er nýrra, að Alþýðu- flokkimenn lysi slíkum ofbeldisaform- um og Hanmbal Valdimarsson gerði a Lækjartorgsfundinum. Viðbrogð þess- ara marma gegn hugmyndinm um, að Ísleadingar konu sér upp liði til að ann- ast cryggi flugvallaaaa, þaaaig að við vcrðuin ckki ætið háðir crlcndu varnar- liði, syiilr, að það, sem þeir óttast mest .ii öllu er, ef islenzka ríkið verður eiu hverntima svo sterkt, að ekki leiki leng ur vafi á, að það hafi i iean cðita ok oflugtita valdið i landinu, Með orðum ainum og athœíi hifa þcssir menn þannig risið gegn sjálfri rikishugmyndinni. Þeir reyna að svifta rikiö moguleikanum til að tryggja sjálf- stæði sitt út á við og þeirri skyldu að íriða þjóðíélagið inn á við og vera þar liinn æðsti og öi'ltigasti úrskurðuraðili. I>eir, sem þannig fara að, starfa ckki í samræmi við rcglur lýðræðisins, hclcl- ur þverbrjota þær. Og ef rikið tryggir vald sitt svo, að slikt komi ekki til greina, þá er ekki verið að takmarka lyðræðið, heldur að efla það og styrkja. svo að rikið geti starfað eðli sínu sam- kvæmt. ; — HOLLUSTAN VID HAGS- MUNAHÓPA STERKARI EN VIÐ RÍKID Jafnframt því, sem við gerum okkur grein fyrir þýðingu valdsins fyrir sjálfstæði rikisins, skulum við ekki sið- ur átta okkur á, að ekkert vald ínegnar að skapa hollustu þegnanna. Einræðis- herrarnir geta að visu lialdíð sinuin þrældómsþjóðfélögum saman með vakl inu einu, en þann hlut ætlum við vissu- lega ekki hinu íslenzka lýðveldi. Við vonum, að meginstyrkur þess verði ætíð hollusta þegnanna miklu íremur en valdbeiting i einu formi cða öðru. Því miður verður að játa, að i þessu skortir enn nokkuð á. í stað þess að menn minnist þess, að þeir eru fyrst og iremst íslendingar, og eiga þess vegna umíram allt að veita heildarsamtokum íslenzku þjóðarinnar, sjáitu ríkinu, hollustu bína og tryggð, þa hættir morgum við, að gera sem minnst úr ríkinu en magna þeím mun meir sam- tok stétta og ýmissa serhagsmunahópa, Engar ýkjur eru, að h.iá of mörgum er holluhtan við þrongan sérhagsmuna- hop mun sterkari en hollustan við is- lenzka rikið. Til þess liggja ýmsar á- stæður. Um morg stjórnarmálefm erum við íslendingar enn a gelgjuskeiði. Al- menn samvinna í ielsgssamtökum hef- ur ekki tíðkast hér á landi nema nokkra aratugi. Frá því að meta félags- samtokm of litils, hafa menn nu sett þau a einskonar tilbeiðslustall og ætia þeirn ekkert ómegnugt. Innlend stjórn og eiginlegt þmgræði er þrátt íyrij okkar þúsuad ára garaia Albingi ekki nema tæplega halfrar ald- ar gömul. Æðsta stjórn landsins hefur lengst af i sögu þess verið útlend og alhr erabættismeaa henru haðir- TORTRYGGNIN VK> VALDIÐ ER ARFUR FRÁ NIÐUR- LÆGINGARTÍMUM Þetta hefur skapað rótgróna tor- tryggni i hugum almennings til em- bættismanna og yfirvalda. Tortryggni, scm var einskonar nauðvörn þjóðarinn- ar á timum undirokunarinnar en á alls ckki lengur við incð sama hætti og áð- ur. Réttmæt gagnryni á embættismenn og rikisstjórn verður aldrei úrelt held- ur er ein aðalstoð heilbrigðra stjórnar- hátta. En nú er það þjóðin sjálf, allur almenaingur i landinu, sem að lokum ræður, hverjir stjórna, og þess vegna ætti hin gamla tortryggni að vera úr sögunni. Enn eimir samt eitir af þess- um hugsunarhætti. Arásirnar á dómsvaldid framhald frá fyrstu árum tímans Við, sem komin erum á miðjan aldur rða þar yfir, minnumst þess, að eitt haldreipið i valdabaráttu Framsóknar- flokksins fyrr á árum, var að ráðast á ýmiskonar embættismenn og yfirvöld fynr linleika, hlutdrægni eða beina rangsleitni i störfum. Sjálfur Hæstirétt ttr bjóðarinnar var langa lengi ein aðal- skotskífan, og viðurkenna þó nú eftir á allir dómbærir menn, að hann hafi þá verið skipaður frábærum afbragðs- mönnum, sem i engu máttu vamm sitt vita frekar en þeir heiðursmenn, sem nu skipa þann dómstól. Magnús heit- mn Guðmundsson, sem enginn véfengir nú, að hafi verið einstakur ágætismað- ur, sannsýnn og réttlátur, var einnig ofsottur með endemum þegar hann var dómsmalaráðlrerra. Þannig mætti lengi telja, en ég rifj^ tþetta aðeins upp til að minna a, að aras- ir Framsóknarflokksins á dótnsmála- stjornina uú eru engin nylunda, heldur •niklu fremur framhald af fyrri starfs- aðferðum flokksins, Verður þó að ségja eins og er, að út yfir tekur, þegár marg- dæmdur afbrotamaður stendur á bak við látlausar arasir Tímans árum saro- an a domsmalastaórnína og fær siðan samþykkt a þing! þessa næststærsta fiokks þjóðarinnar vantraust á mig sem dóTBf.iriiliriSiarra, is. þæs 25 tílraQc

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.