Lesbók Morgunblaðsins - 20.03.1955, Blaðsíða 6

Lesbók Morgunblaðsins - 20.03.1955, Blaðsíða 6
162 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS því að áður en prestastefnan skyldi haldin. sættust þeir prestur og amt- maður heilum sáttum. Varð það með því móti, að séra Ólafur bað amtmann fyrirgefninear á frum- hlaupi sínu. og lofaði að látq nifiur falla allar kröfur af sinni hálfu «t af varðhnldi 05 nauðucmm flutn- inpi ti"l Kaunmpnnnhafn^r. Fvrir bettl lét amtmaður op •IW sínor kröfur á hendur séra Ólafi niður fnlla, 00 var bnð fastmælnm hund- ið að bessi mál skyldi aldrei fyrir rétt koma. Að bessu loknu sótti séra Ölafur til konungs um upnreisn til prest- skapar 05 skrifaði Ólafur amtmað- ur siálfur umsóknina fvrir hann 03. saf honum meðmæli sín. Getur hann hess, a^ s°ra Ólafur hafi he^ðað sér hei^arlega og siðsnm- 'epa betta mhmv op lofi að ?era svo framvegis, o<* ennfremur petur hann þess að þeir sé nú alsáttir. Finnur biskup gaf honum einnig meðmæli sín, þrátt fyrir fyrri full- yrðingar um að hann mundi aldrei gera slíkt. Virðist svo sem höfð- ingiar hafi nú tekið þann kostinn að fara að Ólafi með góðu og vita hvort hann skipaðist ekki við það. Sama sumarið sem Ólafur var sendur utan, hafði sér Jón skáld Þorláksson (sem oftast er kenndur við Bægisá) fengið Saurbæarþing- in. Hann lagði brátt hug á Jórunni dóttur Bryniólfs Bjarnasonar í Fagradal, en Brynjólfur vildi ekki gefa honum meyna. En þá fór svo að séra Jón átti barn með Jórunni, og missti fyrir það prestskap. Þá hafði konungur veitt séra Ólafi uppreisn og sótti hann nú um prestakallið og veitti Thodal, hinn nýi stiftamtmaður, honum það 30. okt. 1770. Bar nú ekkert á óstillingu hjá séra Ólafi og sat hann í friði og spekt um 15 ára skeið. Var hann þá að fást við andlegan skáldskap og 1774 sendi hann Finni biskupi til yfirlits sálma eftir sig. Segir Nobelsverðlaunin ALFRED BERNHARD NOBEL f^Hd''--t í Stokkhólmj 21. októ- bor- 1833. TTcíiir hqns hét Tmmanuel Nobel, gáfaður maður og iðjuhöld- Ígti I æsku vnr Alfred Nobel miög beilsuveill n« fór Tftjfl frnm. Þerrar hinn vnr 9 ára fluttM hnnn með foro1d,*um sínum til RássTanch og bnr tók hann að hrosknst. Og er hann hafði aldur til. tók hann nð stunda nám 05 frá 16—21 árs aldri var hann við nám í Þýzkalandi, Frakklandi. Englandi og Banda- ríkiunnm. Hvarf hann svo aftur til Stokkhólms, en bnr voru foreldrar hans bá, ng tók að eefa sig að rannsóknum á sprengiefnum. Um þær mundir var púðrið sterkasta sprengiefni, sem menn gátu notað, en fyrir hinar stór- auknu verklegu framkvæmdir var h^ orffið allt of kraftlítið. Að vísu höfðu Frakkar komizt á snoðir um að nitroclvcerin var miklu öflugra snren?iefni. en það var svo hættu- le^t í meðförum að engar líkur voni fil bess að bað vrði notað. Tilraunir Alfreds Nobels urfiu honum dvrkeyptar. bví að spreng- ing varð í tilraunastöðinni og fórst bar bróðir hans, Oscar Emil Nobel. Eftir betta slvs bannaði borgar- stiórnin í Stokkhólmi al?erlega all- ar tilraunir með sprengiefni inn- an borgar. En Alfred Nobel var þó ekki á því að gefast upp. Hann leigði sér skipsskrokk, flutti hann biskup í bréfi til hans að þetta sé að sínum dómi svo gott verk, að hann efist ekki um að það verði öllum guðhræddum og góðum mönnum þóknanlegt að það kæmi á prent. BÖRN SÉRA ÓLAFS Þau séra Ólafur og Kristín kona hans áttu nokkur börn og má geta hér b^irra er upp komust: Jón var elztur. Hann var fóstur- sonur Magnúsar sýslumanns Ket- ilssonar. Setti Magnús hann til mennta og varð hann stúdent. Hann var trúlofaður Þorbiörgu dóttur sýslumanns, en þau önduð- ust bæði úr bólu sumarið 1775. Jóhann varð ekki gamall og and- aðist ógiftur og barnlaus. Hann þótti undarlegur. Sigríður, varð úti. Sigríður önnur, giftist Nikulási Þorsteinssyni að Orrahóli. Halldóra, mikilhæf kona. Hún átti launbarn með Jóni Þorleifs- syni, kvæntum manni á Efri Brekku og löngu seinna annað barn með sama manni og var það séra Halldór í Tröllatungu, orðlagt val- menni. Anna Soffía, var undarleg, komst á flæking og dó barnlaus. Um dauða Sigríðar eldri er þetta sagt: í septembermánuði 1778 fór hún á grasafjall ásamt Jóhanni bróður sínum og fleira fólki úr Saurbæ. Kom á kafaldshríð og höfðu þau systkin yfirgefið tjaldið og ætlað að leita byggða. Eftir langa göngu gafst Sigríður upp, en Jóhann bar hana þá þangað til hann hugði að hún væri örend. Skildi hann hana þá eftir og brauzt til byggða. En er farið var að leita hennar, var hún röknuð við og uppistandandi. Var henni þá komið að Ásgarði. Daginn eftir heldu þau systkin heim á leið, en Sigríður dó af ofþjökun eftir tvo daga (24. sept.) Frh.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.