Lesbók Morgunblaðsins - 26.05.1968, Blaðsíða 1

Lesbók Morgunblaðsins - 26.05.1968, Blaðsíða 1
Óskar Aðalsteinn: I. Svartar sœkindur Það ar ekfci útskagavetur, ef hann hríðair efcki döguim ag vifcum saman. Nú hafa langvarandi byljaveður haitnl- að því, að hér yrði komið á land vist- um. Ég sé ekki fram á, að neitt muni úr rætast á næsturani. En hvað skeður efcki einn daginn? Það er komið skip. Það hefur birt til landsins og dregið úr storminium. En sjá þeiir ekki, að aldan gnauðar Lotulaust við landtöku- klettinn, og fLandrar hlakfcandi um allar fjörur? — Skip — Til hverts? Hvað eru þeir að vilja? Er meiningin að reyna Landtöku? Það er svo. Þessu trúi ég ekki — fynr en ég sé gúimbátinn fara fyrir borð. ALLt gerist í skjótri svipan. Þrír menn stökkva frá skipirau um borð í gúmbátinn. Utan- borðsmótorinn fer strax í garag, og nú eir haldið að landi. Lengst af leiðinni ®é ég óglöggt til þeirra fyrir öldu- gangi og særoki. Þeir nær því stöðva mótorinn skammt undan landtöfcuisker- inu: virðast ætLa að bíða lagis. En það keimur ekkert lag. Það er sífeLldur öidugangur og brimgos við klappir og stórgrýti. Þeir hljóta að snúa aftur. Nei, þeir sraúa ekki aftur. Þeir bíða heldur ekki nema stutta stund, enda öll bið tiLgangslaus. Þeir koma á talsverðri ferð inn með sker- inu. Sjóimir virðast hvolfa sér yfir þá. En báburinn fer vel í sjó, og þræðir öLduraa mjúklega. Hér verður sraögg breyting á. Steinsnar frá landi fyliir bátinn af sjó. í sömu svifum stökkva bátsverjar útbyrðis: þtrír bráðunigir menn, frosk- menn, líkari svörtum sjókindum en menns)kum mönnum. Þeir svamla í krinig um bátiran, hafa allir hönd á honium, tefcst að halda honium réttum, snúa allia vega í öldurótinu með tilþirifámiikium snöggum hreyfingum —, og reka upp glaðlsg hlátrasköl. Vita líka hvað þeir mega sín. Koma bátnum fijótlega und- an sjó, og hafa engu týnit af farangr- iraum. Ég segi við þá, að þetta sé of mikið á sig lagt, til þess að fæira mér björg í bú. — Þetta er ekki raeitt, siegja þeir gliaðbeiittir. — Maður er alvanur svoraa slarki. Verst að varan blotraaði. Það reddasit vonandi. UTSKAGA MYNDIR Þeir hvoltfa sjóraum úr báitnum, snúa honum síðan réttum, stinga honum í ölduna, sitökkva um borð og setja á fuliia feirð. Nú má láta fara sem horf- ir í geignum brimskafla og boðaföll. Það er enginn farangur lengur, sem þarf að hafa gait á. Þeir eru fljátir út að skipinu og fljótir um borð: skrípi- legar svartar saekindur núraa, annars að sjálfsögðu mestu myndargtrákar ... Ég horfi á eftir skipkuu, þar til það hverfur mér sjónum í dimmian veðra- mökkinn. Svo horfi ég kr sjóblautan varninginn. Ég er giaður. Ég er þakk- Látur svörtu sækindumum, sem hafa rétt mér nauðþurftimar upp úr öldurótinu. Þetta er engin gæðavara lengur, en þó ailri gæðavöru betri — eiras og á stend- ur. 2. Heimkoman Maður fer að heiman til að komast heim, en aldrei hið gagnstæða, þótt svo virðist jafnan. Það er einn löngu liðinn júnídag. Um sinn hef ég dvalizt erlendis. Nú er þessu ferðanápi að ljúka. Ég er komiran til Súgaradafjarðar. Brátt kemst ég heim til sjálfs mín. En þessa stundina sit éig í bókastofu viraair míras, laeknisinis á Suðureyri. Við gleymum ofckur við bókaspjall. Þó gleymi ég því eraga stund, að ég er rétt ókominn heim, að eftir tímafcorn ætlar gömul sjókempa að flytja mig út í vita á trilliunni sinni. — Nú tala é.g tuogum í stofu læknisiras. Haran hefur ekki roð við mér, fjandinn hafi það. Tilhlöfckunin eftir að komast heim tendrar í méir glaðan eld. Og þarnia er sjókeimpan komin. Árum saman hefur þessi karl stundað handfæraveiðar og aflað manna bezt. Honum verður ekki skotastould úr því að flytja mig fljóta ferð heim. Eitthvað er hann nú samt glottairaleguir, þar seim hann sitendur í dynuruum og hórfir á mig og lækninn. Það er eiras og haran vilji segja: Hvað vitið þið, hvað skiljið þið —, með huganu fyrir sunnan sól og austan mána? ... Það humimar í honuim, hniussar í honum. Síðan kveður hann upp þann örlagadóm, að komin sé útsyniningisfýla og orðið ólendandi við vitann. Eg, og læknirinn líka, meg- um skrifa hann fyrir þessu, segir hann. Það ryiki úr honium á firðinum, þó mætti kannski ennþá takast að Skjóta mér upp á Galtarhlíðiraa. Þetta tetost, þótt ekki megi það tæp- ara standa. Og þarna sitend ég einn í fjörunni handan fjarðariras. Þetta er slkammt frá eyðibýliniu Gelti, sem er altatarlega á hláðinni. Ég er klædduir eins og þegar ég fyrir fáeinum dögum sprangaði um erlendar sólislkins borgir, langstígur og lyfti mér hátt upp á tábergið, ósvik- inn borgarbúi í húð og hiár — og vissi ekki Leragur í útneisjaheiminn. Nú skipti ég aftuir um pensónuleika, þar sem ég stend í fjörugrjótinu. Kann etoki Leng- ur að hugsa og hreyfa mig eins og borgarbúi. Jafnvel þorpið fyrir handan fjörðinn er orðið mér framandlegt. Ó- svikinn útnesjakarlinn er hlaupinn í mig, með sitt örugga næmi fyrir ölLum veðrabrigðuim og ósnortinni raáttúru, og fótaburð og aðrar lítoamshræringar, sem hæfa grýttiri götu. Ég þefa af útsynn- ingnum og bragða á honum. Honum er full alvara núraa, svo mikið veit ég. Hamn er sem óðast að herða á virad- streragjuraum, og þenja út segl sin hin. mikLu: éLiaskýin. Og það er buliandi aðfaLl — og sjóirnir stæfcka óðfluga. Er kanniski orðið ófært fyrir fjailið? Engair úrtölur. Nú get ég hlaupiðeins og stirékur. Er líka laus og liðugur, hef aðeins meðferðis litLa handtostou og finöttótta krukku mieð tághöldu. Krufcfcan er nær því full af vatni. Þama synda fjórir sprelLfjörugir gull- fiskar. Eg hafði ekki brjóst í mér til að skilja krukkuna eftir á Eyrinini. Heima bíða mín, auk konunnax, þrír synir ofcfcar, aliir á drengjaaldrinium. Þeir eiga strax að fá að sjá gulifistoa- ballið. Og áfram nú ... Fallið er upp að fytrstu sjávarhömr- unum, sem mig ber að. En þarna má hLaupa fyrir ofan á mjóum þræðingi. Og enn hexði ég á hlaupunum þegar ég kem aftur í fjöru. Stundum verð ég að bíða á miili sjóa tiL að komast fyrir næsta klettaneif. En mjög fljót- Lega lokast Leiðin með öllu. Hér er sú torfæra, sem ekki verður unnin, hversu heimfús sem ég annars er, og mátti ég raoraar vita þetta fyrir. Þarna þruma sjóirnir á ókleifu bjarginu. Löðurtung- urnar sleikja hátt upp eftir þvi, Idtot og þær vilji gLeypa í sig standbergið. Ég horfi fasit í ölduna og segi róm- sterkur: — Djöflaistu bara, fyrst þér sýnist svo: ég fer yfir fjallið. Við þessa heitstrengingu rennur á mig talsverður móður. Mér skilar vei áfraim sömu leið til baka. Fljótliega hieyp ég fram hja Galtarbænum. Rétt innan tii við þetta eyðikot er þröng glufa í klettarið fjalisbrúnarinnar. Uim þetta skarð má komast upp á fjallið- Eg set mig þegar á brattann. Þá sfeelluir á með svartaél. Það snöggkólnar í élinu, lákt og kom- inn sé börtouvetur. Ég held áfram eins hratt og ég kemst, í von um að upp birti hið fyrsta. Þegar sú von bregzt, lleita ég. sfcjóLs undir steini í hié við veðrið. Ekki hef ég setið lengi, þegar ég kenni kuldans heldur óþyrmilega. Þá man ég eftir gullfiskakrukkunni. Fyrsit þykist ég hólpinn, þegar ég sé, að ekki hefur skvetzt upp úr krukk- unni, þrátt fyrir 511 mín gönuhlaup. En þegar ég aðgæti betuir, bregður mér illa. Það er varla að þeir bæri ugga: Framh. á bls. 5

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.