Lesbók Morgunblaðsins - 03.06.1973, Blaðsíða 4

Lesbók Morgunblaðsins - 03.06.1973, Blaðsíða 4
ÞÁTTUR UR HANDRITI eftir Stefán Jóhann Stefánsson síðari hluti Höfmnlur mríi ely.ta sonarsyni sínum og nafna í Kaupmanna- höfn 196S. Hópur á lei/í til Evrópurá.í?s- Iiíhrs. Frá vinstri: Þýzkur starfsmafiur Evrópnráðsins, Jó- hann Þ, Jósefsson og frú, Her- mann Jónasson og frú, frú Hans Andersen og; maður henn- ar og- Stefán Jóhann Stefáns- son og frú. Andspænis svalagliugiganum miinum etr bjárstotfa eða veit- imgahús. Þar eru franireiddar votar veitinigar, toæði á 'ganig- stéttiinni og inman dyna. Þessi hressinigarskáli heitir „Le Peri cord" og er affl miið sottiur. Til annarrar hamdar bjorstof- uinnair er imatvöru- og sælgæt isbúð, „Navita", en iþar mæst S'ameiniuð ilmvatmsbúð og har- greiðsiuistofa, „Coiffuire-Parf uimerie". Lenigira sé éig vaint til þeirrar handar. Á toina hlið hressimgarskálans er útvairps- tækja- ag ratfáhaldabúð. Ég gýt oft hýnu auga til hennar, ¦þvii að hún heitir „Radio Stef- an". Lofcs sé éig á götuhormi habta- og blómabúð. Lengra nær sýn rnin ekki til þeirrar handar. En á hormi þvergötunn ar sé ég hluta af stóiru kvik- myndahúsi, sem heitir „Vox". Það ljómar aíllt af rafljósum á hvarju tovöldi; og þanigað sé ég straum ífólksins steifna. 31.5. Ég smý aftor að iMflu bjórstotf umni, því að aldrei Mt ég svo út uim svaiadyrnar, að hún blasi ekki við auigum mlínium. Ég sé ekki, hvað gerist, nema á gangstéttimmi. iÞar eru sitt til hvorrar handar við dyrnair, tvö smáborð og sex stólar. Þar geta þvli alls tólf sáittir setið. Þeigar veðrið ler gott, er oft ös, mest umgt fóik, piltar og stúltour. Það ír'tiur þair lanigvistum yfir einu gJasi af ödi eða Víni. Það iþambair hvorki mé þjórar. Það dreypir aðeins á drytókmiuim, sit ur lenigi, slkrafar imikið, patar með höndum og hlær. Sumir sitja þó þegjamdi og aðrir iesa bföð. Sýnilega hittast þama oft kunningjar, neilsast með handa fcandi og setjast tover hjá öðr- 'um. Sá, sem ég (held að sé igest- gjaifiinm, — það er feitur mað- ur,, igóðlatlegur, nototouð við aild ur, oft snöggtolæddur, — igeng- ur urn meðal gestanna, skrafar vi'ð þá, Æær sér stundum glas sjáJjfiur ag stoálar. AMiur er blærinm yfir þessum gangstétt airveitiing!um iéttrur og lipur, þægilegur og óþvingaður. Ég fcanm vel við þessa bjórstofu 'undir berum himni. Hún hvíl- ir augað frá tiDbreytinigaieysi hótelhertoergisinis; þar er If og fójaigs'stoapur. Unga 'fóitoið set- uir svip sinn á þennan veitinga stað. Stúilikurnar eru létt klæddar, enyaitilegar, en Mt- lausair. Hreyfinigar þeirra mjúít ar og óþvin'gaðar. Það eru engin œrsl í þeim, engar öfg- ar (i láttoTiagði og Hítið 'um tarop og hlátiraskall. Þær toera marg- ar með sér ymdi æstounnar, gleð ina yfir iþvii að vera til. Mestar eru dötokhærðar, nototorar þó með iljóst, jaifnvei fagurrautt hár. Piitarnir bera sig vel, eru d i'átíaiusuim sumar- eða vonfaitn aði. Enginn með mangllit, iglitr- andi eða sfcerandi hálslbindi. Þeir enu igeðugir, iglaðlegir, há vaðalausir, en hreissilegíir. Þetta er yfirleitt huigþefck æska. Mér geðj'ast vel að henni. Hún er mér, einmana, augna- yndi. Eitt sinn sá ég myndarieg, vel klœdd, fullorðin hjón fá sér sæti þarma. Þau dvöidu iþaæ «m tvær toiufckustundiir, hún við eitt glas af vlini, haran með eina flöstou af öli. Þau voru ham- ingjiusöm. Þau höQQuðu sér hvort að öðru, héidust stund- um í heindur. Töluðu etoki mik- ið saman. En þau voru ánægð, innilegust, já ánæigðust allra, sem óg Sá'þarna. Þau stóðu að lokum á fætur, brostu hvort til annairs og héldu aí sta'ð. Ég isaknaði þeirra. Mér er orðið hlýtt tii þessa litla veitiinigastaðajr. Mér finnst fólkið, sem kemur og íer, vera fcuinningjar rn!iinir. Þetta er góð ur staður oig 'gorbt fólk. Hann hvilir augu mín, kyrrir hug- ann. Hann hefir einungis verið mér til ánsegju. xxx Veðrið er misjaánt., Sjaidan mjög hlýibt. Stundum toiæs sval ur gustur inn um dyrnar, svo ég verð að lotoa hjurðunium. Sumarið er ekfci komið. Það er að vijsu vor, með ÖMum þess einkeninium, d'álitið d'Uittlunga- fullt. Einstötou sinnum sitoín sól in iþö í heiði; þá börtiir yfir öMiu, ytfir igötu og gangsitétt og yfir fólki'nu, sem gengur þar fram og aÆtur. Einstatoa sólar- geisli fcemst jafnvel inoi lum opnar svaiadyrnair, aila leið inn til miín. Stunidum syrtir isnögglega að. Það verður imyrfcur um miðjan dag. Skýin safnast saman í svaiTta, Iþykka bófebra; og fyrr en varir streymir iregnið niður, efcki !í dropum, heidur eins og hellt væri úir fötu. Póikið flýr í skjól, inn li ganiga, bjórstofur eða toúð!ir. Gangsitéttin og gat- an verða auðar og tómar. Þar fossa læfcir og íreyðir vatn. Það er ódýr og hentugur götu- þvottur. En bratt rofnar Bort- inn. Eldinigar iýsa upp loftið, þrumjugnýr ikveður við. Svo hættir að rigna, og fóikið kem- ur aftur út á göturnair. Það iiít- ur tii lofts, brosir og masar. StÚLfcur hristba tojóla s^ina og kápur, athuiga hvort nofctouð hafi farið úr iagi, hvort háirið sé i réttum felliinigium. Það virð ist vera það. Vatnið hverfur fljótt af iganigstéttinini og igötiu- stúfmum mlinum. 1 stað þess streymir nú fódkið þar. Það er glatt og li góðu skapi. Sbunrium sé ég toregða fyrir höltum mönnum, sem gamiga við staf. Skyldu þieir haifa torátoað föt sinn? Hve lenigi sfcyldu þeir hafa verið ii rúminu með ium- búðir? Og hve lemigi verða þeir að iganga við sitaf? Þebta eru mikilvajigair spurminigar i hiuga mi'rjum. A31itaif gmaafir (turn dómfcirkj unnar Við himin. Hann er fag- ur og tíguiegur. Þegar röktova tetour, miótar aðieims íyrir útllín um hams. Og seimit á kvöldin hverfur hann mér 'Sjóinium i myrfcri næburinnar. Þá safcna éi% t:axY5. En ég veit, að ég sé hanm aftur að morgmi. Og þóbt hann hverfi ií nætunmyrtoriiniu, mfmoa slög kluktounnar miig stöðugt á hann. Hann er einm- ig orðinin mimm kirkjuturn. Hann lyftir 'sér hæet og itignar- legast úti v:ð mimn tiatomarkaða sj óndei ldiarhring. Maí er á enda. Það var öain'g- ur mánuður í Strassborg í þetta simn. En hann er iiðinni. Á morgun tetouir júnS við. Hann er hieima mánuður nóttiausrar veraldar, Iþar sem vlíðsýníð skin. Ef tii vill næ ég í eitt- hvað 'af honum þar. Við sjáum hvað sebur. Strassborg, .júiií 1951. 5.6. Fyirstu daga þessa nýbyrjaða mámaðar hefir veðrið verið leíð inlegt. Það er iriigning alibatf öðru hvoru, sjaldan sólskim, oft fremur kait. Þetta hvað vera kalltíasta og votasta vor hér ium slóðir lí sjöti'u ár. Þegar ég sit í sbólntum mlinum í horni hót eijneirtoeirgisins, get ég sjaidan haift svaladyrnar ópnar. En það stoipbir ekki mitolu imáli. Ég get Iwoirt sem er svo HILtið not- ið þeirrar veðurtoliðu, sem þessi 't'mi áirs ætti að vöita Els- assbúium. Mér er vorriignimgin og touldimn til llítfs aima, þótit gjaman gæti ég unmt fólkinu, sem ég sé igamiga eftir igötuispott anum mlimum, þess, að geta far- ið úr fcápum og írötokuim og iagit saimam æegnMSfarinar. Em það kemur sjáltfsagt bréðum að þvi. Hitt er mér þó meira í huiga, að „nú andar suðrið sæia vindiuim þýðum" heima á Fróni, að þvií er mér er skrifað. Það veitir ekki af. Vebuirinn var ©

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.