Lesbók Morgunblaðsins - 26.08.1973, Blaðsíða 7

Lesbók Morgunblaðsins - 26.08.1973, Blaðsíða 7
hefði eöit freytt úr ílöskunm áð lur en hægt var að sfcála fyrir heiðu'rsgestinuim. — Það er auð vitoað flugvéldm sem hefur eyði- lagt toamm istíl isem á að rikja þegar skip fara, því á flugvöll- ium igengur allt isvo fljött fyrir sig að imenn verða að hafa sdg a'lla við, fólik eir kamnski vaiía toúiS að simella kveSiukossimum á ástvini: sina fyrr en þaS er búiS að fá póstfcort frá þeim. Nú — loksims var Gulifoss frjáis og frir, smeri stefni út á úrsvalan Faxaflóa o;g hóf sína regiutoundniu ferð itii Leith og Kaupmanmahafnar, affit að því tfarimm að rata þetta sjáltf- krafa etftir 23 ár á þessari sömu leiS. Farþegar taka öllu með iró og lífstempoíð toreytist jafm sikjótt og Atdantshatfdð er undir kMi, hér eiga menn eftir að dvelja stíiman í marga daga og engin þörf á asa. Fyrsta sólar- hringimn eru þó fáir á tferli, það er dálítil bræla og dragur úr matarlyst, 'Sitrax á öðirum degi' eru þó flestir á kredki og at- huigull iþjóðfélaigsfræðiin'giur fær tækifaari tifl. að sjá dáMtiS sam- kom í 'ijós að skipiS var bara •rétt að byrja að fara, þaS átti eítir að losa sprdnginn og eng- imn áttaSi sig á hvað skip eru lengi að siga frá bryggiunmii, sumir tóku sig saman í amdlit- inu og emdurtófcu hin tfögiru og féfcag myndaist, drög að ualdtlu þjóðféíagi, upphaf 'þess', þr6un og framgang. — Slikt getur aldrei att sér stað um toorð í fl'Ugvéluom. Þar er varla stofnað tM persónulegra fcynna, frefcar en á sér stað í strætiisivögnum, í mesta lagi hefurðu tækitfæri til að gefa sessunaut þdnuim homauga undan dagtoliaðimu eða tímaritinu og hornaugu eru vafasamur grundvöllur imanin- tegra samskipta, hvað þá frek- ari kynna. Og auk þessara stdrSbusategiu steMinga siem það útheimt Jr að vera farþegd í flug véQ, íþá er ttminn affiitof naumur til þess að nokfcur tengsl geti myndast á milli tfarþega, hvað þa að heilt samféiag þróist með fióknum þráðum, aninnihluta- hópum, yfirstéttargrúppu og ýmsum unddrdeldum. En GulJfosis sigldr simn sjó hvað sem tautar og raular, minnist fcuninuigílega við öldur Atlanitshafsins, mú'kk'inn fyl'gir honum áleiðis en smám saman fækfcar fuglinum og loks er ekki nema einn eftir, áður en varir ssnýr hann einnig tM! Jands eins og igamaireyndur lóðs, sem toúinn er að gera sfcyldu síija og blafcar vængjum í fcveðju- skyni. Pramundan' enu djúpir Atlantséilar oig ekkert að sjá nema óravíddír hafslns og svo þegar húma tekur kvilkna stjöimurnar hver af annawri og depla augium á næturhimni eins og þær séu tM þess settar að vaka yfir þessu eina skdpi á ferð sinni og eiiga emgu öðru hluitverki að gegna í slköpunar- varkinu. Lifið um iborð fylgir settoim reglum ag venjum eins og í hverju öðru samfélagi. 1 margra augum er hið heitms- fræga kalda borð hápun'ktur dagsins og vist hefur það efcki sett ofan, úrvaMð eitt nœgir tM að æra sultinn upp í jafnvel þeim sem verst eru haldnir af sjóveiki. Hér eru ýmsar krás- ir á iborðum sem hvorki er hægt að fá hjá Tómasi eða Toffia í Síld & Fisk, toiðfröðin fyrir hvern 'matmálstima segir sina sögu um vinsældir þessa marg- slunigna iborðs. Einnig vdð kalda borðið haf a myndazt rótgrónar erfðavenjur sem sjáltfsaigt end- urtafca sdig í hverri ferð: oftar en ekki lendirðu tdl toorðs með a.m.k. einum úttendingi og þá er altaf einhver þi'óðhoMur og fræðafús Istenddlngiur sem tek- ur að sér að halda tfyrirlestur um harðfisk, útskýra ágæti hans, teiðbeittia um neyziu hans, segja frá verkun hans og að lokum fáein orð um iþjóðhags- legt gildi hans gegmum aldirn- ar. Og svo er það kaffi'stundin uppi i reyksal að atftokdnni mál tíð, Þórólfur rennir í kaffibo'll- ana, útbýtiir koníaki og ikveik- ir í vjndlum og sigarettum, menn teygja úr sér saddir og- siælir, sumir vMja vera út af fyrir sig, grúfa sig yfir toók, iteggja 'kapal, sitMla upp taf M eða horfa út á hafið d djúpri 'leiðslu; aðrir taka að rekja saiman ætt- ir sínar, rilfja upp fyrri tferðir með GuMfossi og iatfnvaT gamda Gullfossi, Æólk dnnir hvert ann- að eftir ákvörðunarstað og til- igangi ferðalagsihs: tfHestir eru á leið í sumarfri. En ölum ber saman um að toezta hvildin sé nú einmitt hér um toorð i þessu gam'la góða skipi á ledð yfir Atlantshafið, hér er bókstaflega ekki neitt sem getur raslcað ró manna, þeiir sem komu m toorð titrandi og skjál'fandi af stressi velferðar'þjóðfélagsifns í landi með alar áhyggjur heimsins teiknaðar í ibaugum undir aug- um, þeir sitja nú yfitr kaffi- bolla, kyrriátir og uipphafnir eins og þeir hatfi drukkið sjálft taó með kaffinu og öðCazt hluta toréf í niirvana h.f., effiiegar þeir sitja og sprT.ia löngu vitleysu og svarta pétur við. yngstu tfarþeg ana. Það er engin hætta á aS nedns konar vandamál íþyngi mönnum, aí þeirri elnföldu á- stæðu að hér verður ekkd ráðið fram úr neinum vandamálum oig iþví tiiigangs'iauist að iata þau á sig fá. Og það er engin hætta á að útvarp eða sjónvarp rugli þig í riminu, sjónvarpið sést ekki. Að vísu heyrist i útvarp- inu nokkra daga en Iþað er engu líkara en fréttirnar verði iþér óviðkomandi svona langt úti á sjó: það er lítiíð sem við ^getum' gert i malLnu þó að kvikni íí Slát- urfélaginu. Og það er litM1 hætta á að símimn komd þér úr jafn- vægi, að visu var simi 1 kletfan- um hjá Árna Gunnars'syni, ákaf lega sjarmerandi gamalt tæki meS teiðarvisi á dönsteu, Árni gat meðai annars haft beint samband við girófcompásinn, ég veit þó ekki til hann hafi not- f ært sér þann munað. Kristján Aðalsteinsson skip- stjóri sagði okkur eftiír frægum læknum og heiisuræktarsér- fræðimgum, að ekkert jafnaðist á yið larjga sjóferð ef fóik væri að einhverju leyti hrellt á iák- ama og sál. Og kona meSai far- þega lýsti þessu bezt: „Þetta er eins og aS vera heiiibrigður á hressin.garhæ'li." Og önnur toætti við: „Já, það vantar ekk- ert nema he'msóknartiman'a. Ég verð bara að segja fyrir mig: ég hef bara aldrei verið svona góð á tauginni." Gullfoss er toúinm að vera á sölulista í tvö eða iþrjú ár og á veturna hefur honum verið lagt. Kannskd iþað væri verðugt framtiðarverkefni að senda hann 1 nokkrar veitrarf erðlr suð ur á toóginn fuMskipaðan fólki sem þyrfti hvíld frá önnum og amstri nútímaþjóðféílags, það gætd komið í staðinn fyrir gras ög leir fyrir mú utam smálestir atf taugatöflum. K'annski hei'l- brigðisráðuneytið athugaði mál ið? Það væri að minnsta kostd dá lítið triist ef Istendingar ættu ekki lengur neJnn Gullfoss. Sagnfræðinigar segja okkur að þjóðin hafi misst sjáltfstæði sitt þegar ökipastóMimn igekk úr sér í fornöld. Og gamli Gullíoss var óneitamlega takm himis nýja sjálfstæð's. Nú eru aðrir tímar og senmMegt að lýðvelddð leggi ekki upp laupana þó að Gulif oss hætti að sigla. Og þó? . . . Skip eru annað og meira en tfijótamdi samgöngutæki. ÍÞau tflytja ekfcii aðeiins vörur og farþega damda á m:Ui. Þau flytja dáddti'ð brot atf anda þjóðlifsdns, stundum sorg og harm, en oftast nær von og fyrirheif. •¦«>»

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.