Lesbók Morgunblaðsins - 26.08.1973, Blaðsíða 13

Lesbók Morgunblaðsins - 26.08.1973, Blaðsíða 13
konungur örœfanna & kirkjan í möðrudal .Theodór Gunnlaugsson Það er desemfoennótt 1971. Ég ligg vakandi í rúmi mínu á Austaralandi í öxarfirði. Það er undir einum suðurgluggan- um, og þegar ég opna augun, undrast ég foirtuna í herberg- inu og hve mánaskinið sindr- ar og titrar á sænginni minni. Ég haíði dregið annað horn- ið af gluggatjaldinu til hliðar, áður en ég sofnaði, svo að loft- ið, hreint og svalt, ætti greið- ari leið að streyma niður á koddann minn. Ekkert er okk- ur eins mikils virði og hreint 'loft. Nú rís ég upp og teyga það að mér. — Hvað máininn er hátt á lofti og birtan itöfirandi í nýfallirani mjöll. Nú man ég hvað mig var að dreyma. Hvaða söngur var þetta? Ég kannaðist áreið- anlega við röddina. Og svo — að baki foennar þessi þungi vatnaniður. Hann þekkti ég vel. Það var Jökulsáin, þar sem Dettifoss brýzt um, svo að björgin titra. Og nú skýrist allt, Ég sé yfir öræfin umhverf- is Möðrudal i 'þessum dýrðar- ljóma. Þá man ég eftir jarð- arförinni, sem þar fór fram 'laugardaginn 21. ágúst s.l. Þá var konungur öræfanna borinn til hinztu hvíldar. Ég halla mér aftur á kodd- ann, og minningarnar líða hjá. Þarna ris Herðubreið í vestri, sveipuð dökkbláum kyrtli með silfurhvíta kórónu, sem blikar svo fagur- lega 1 mánaskininu. Og, — þarna framundan rís jötunn ís- lenzkrá jökla í suðri og sýn- ist undarlega nærri. Nokkru austar og nær ris Snæ- fell, sjálfkjörinn útvörður í austri. Yfir þessari háfjalla- byggð allri norður að Vopna- firði rikir nú tign og kynrð og friður desembernæturinnar, þar sem konungur öræfanna var öllumi Islendingum kunnugri, og þar sem hann átti heima lengur og markaði fleiri spor en nokkur annar. Enginn hef- ur farið eins margar ferðir aft ur og fram um þessar viðáttur og hann, til að veita aðstoð og leiðbeina ferðamönnum. Eng- inn fær nokkru sinni reiknað út, hve mörgum hann létti ferð- ina yfir þessi öræfi, og hve mörgum var tekið tveim hönd- 'Um á heimili hans, hvort sem þeir komu þangað heim ör- þreyttir og veðurbarðir eða á skemmtiferð um sólroðnar næt- ur. En þá má helduir aldrei gleymast að minnast hennar, sem heima var, og síðar verð- ur að vikið. Hún lét aldrei sinn hlut eftir liggja. Þessa andvökustund, — þessa mánabjörtu desembernótt birt- ast minningarnar óvenju skýr- ar. Ég sé rnann á ferð fyrir ná- lega sjötiu árum i sama mán- uði og undir tojörtu bliki sama mána. Hann er á skíðum. Mjöll in framundan, mjúk og þykk, veitir mótstöðu, ásamt nöprum fjaEasvala, íþví frostið er yfir tuttugu stig. Hann herðir samt gönguna, því orkan og kappið eiga en'gin takmörk. Þessi maður kemur frá Vopnafirði og er að nálgast Víðidal. Dagleiðin er orð- in löng. Á toaki hians er tals- vert fyrirferðairmikiM1 baggi. Það er sjaldséður gripur, sem hann ætlar henni, — það er jólagjöf. Það var ekki fyrr en í byrjun mánaðarins, að grip- urlnn kom til Vopnafjarðar. Nú varð ekki komið við hest- um, og því brá hann sér eftir honum. Það var leikur einn og gaman á þessum aldri. Það var aðeins hiressing í því að finna svalan öræfaandann leika um vanga. Því var hann svo van- ur. Skyndilega breytist myndin. Aftur er hann einn á ferð. Það . er blindbylur og náttmyrkur. Það brast á hann uppi á Möðrudalsfjaligarðinum, af norðvestri, og á hann því á móti að sækja. Hann þekkir alla hóla og vörðuforot, sem verða á vegi hans, því kunn- ugleikinn og einhver innri sýn virðast vísa honum leiðina — heim. Og þrekið brást aldrei. Jafnvel í svona veðri kom oft fyrir, að hann tók lagið, svo að jafnvel rostinn í gný storms ins lækkaði að mun. Þegar hann svo opnaði bæjanhurðina, snaraðist inn og skellti henni aftur, var 'það stundum hlát- ur sigurvegarans, sem gnæfði yf ir stormsins þungu stunur. Það birtir aftur, og máninn blikar á heiðum himni eins og áður yfir öræfabyggðinni. En — hvað var nú þetta? Stjarna hrapar. Hún myndar gullroð- inn ljóstaum, sem stefnir til jarðar og nálgast kirkjuna. Og sjá, kirkjan rís hærra og hærra. Og það er eins og í öll- um gluggum hennar toliki ljós. En það skærasta er þó í turn- inum. Það greini ég vel. Og þangað ctefnir geislavönd- urhin. Hann sameinast ljósinu, sem nú blikar eins og fegursta stjarna, svo að umhverfi kirkj- iunnar verður að einu ljóshafi. Loksins, loksins skil ég drauminn. Það er ógróið leiði rétt sunn an og austan við hornið á kirkjunni. Það grær ekki fyrr en a nœsta vori. íBlómin, sem vaxið hafia á leið- inu næsit því muinu ajá um sjá nœstu síðu 2 ®

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.