Lesbók Morgunblaðsins - 01.02.1976, Blaðsíða 12

Lesbók Morgunblaðsins - 01.02.1976, Blaðsíða 12
Ólafur Björgvin Ölafsson ÁRAMÖT 1975-76 Enn sem áður fyrri upphafslögmál vara, afmæld eigin tunglum árin koma og fara, út í aldadjúpið áriö þegar liður, óvíst mun hvað heimi árið nýja bíður.— Milli Ijóss og myrkurs mörkuð stundaskilin Forsjón allra alda ákvað timabilin. — Menn þótt mörgu breyti menntun auki sína, munu sól og máni meður stjörnum skina. Hættu- aukast horfur heims I þjóða málum; viðsjár hörmum viða valda jarðlífs sálum. — Loft er lævi blandið, loga haturs glóðir, — bregða bana tækjum beiskjufullar þjóðir. Andkristninnar andar út um veröld þjót.-, áfram eljusamir orð Guðs niður brjóta, efnishyggju-ismar alls kyns villu tjalda, siðan fyrir seka sakleysingjar gjalda. Hvað má alheims eymdum upp í heillirsnúa? e i 11, að kristnum anda allirvilji hlúa. Hvað mun traustar heimsins hættustrauma brúa? Þegja þunnu hljóði þeir, sem blekking trúa. Vona menn og vona vígaferlum linni; hjarta jafnt sem huga heimur betur sinni. — Megi álfurallar alheimsstefnu breyta,— árið nýja, farsæld öllum þjóðum veita. Sigríöur Beinteinsdóttir SAMSTÆÐUR Þegar leitar angur á innst I hugans leynum mér finnst bót að mega sjá mosaskóf á steinum. Margan gróður ísland á utan mosa á steinum. Ilmur berst mér fjöllum frá fallegum og hreinum. Oft við tæra lind eg lá i litlum hvammi hreinum stundum lítinn silung sá sendast undan steinum. Upp af bænum brekka há brött með gróðri og steinum þar sem vakna vorblóm smá vökvuð döggvum hreinum. Fjörðinn sólin sindrar á situr skuggi í leynum. Aldan hjalar unaðsblá upp i fjörusteinum. Huldufólkið upp með á átti bú ísteinum. Rjúpa unir ungum hjá undir birkigreinum. Fjöllin gekk ég áður á eftir leiðum beinum allt það fagra sem ég sá segi ég ekki neinum. Séra Bolli Gústafsson Laufösi ER ÞETTA EKKI SVUNTAN HENNAR SIGRÍÐAR? Messukaffi var að vanda hjá Kristfnu og Sigurði á Drafla- stöðum að lokinni guðs- þjðnustu sunnudaginn milli jðla og nýjárs. Ummerki jðla- dagshlákunnar voru horfin. Sumir urðu sfðbúnir til messu- ferðar vegna kaldra bflmðtora eða krapastfflu í olfuverki. Við vissum af þvf og þess vegna var hægt af stað farið. Jð- hannes meðhjálpari fðr sér að engu óðslega við undirbúning athafnarinnar og enginn varð af messunni. Sambands- skortur og afskiptaleysi borg- arlffsinshrjá ekki þettasam félag. Götu þeirra skyldi greiða, er áttu erindi við Guð f sðknarkirkjunni á hátfðinni. Síðustu tónar jðlasálmsins dóu út, klukknahringing. Við gengum út undir postludium, In dulce jubilo. Sjá himins opnast hlið. Rökkrið færðist yfir snæviþakinn Fnjðskadal. Frost var mikið og það marraði undan fæti, er við gengum upp túnið. Brátt tindraði tunglskin og stjörnu- blik f kristöllum fannbreið- unnar; „hjarðmenn sjá um nðtt / ljðs f lofti glæðast, / það Ijðs Guðs dýrðar er". Sr. Björn f Laufási hlaut að hafa gengið inn frá slfkri tignarsýn, er hann orti sálminn um hlið himnanna, sem opnuðust á hæstri há- tfð. — Hlýtt var f stof- unni og ymislegt bar á gðma yfir rfkulegum veislu- föngum. Aldraðar fræðaþulur sagði sögur af kennimanni, er forðum sat á Hálsi. — Það var á orði haft hversu dæmalaust ðmannglöggur blessaður presturinn var. Hann var ðkvæntur, þegar hann kom f sveitina. Nú, við vitum vel, að ekki er gott að maðurinn sé einn og maddömulaust prests- setur er án reisnar. Þess vegna fðr presturinn að huga f kringum sig. Systraval var á A Iei8 I messukaffi é Draflastöoum. Þessi makalausi prestur, som ekki getur orðiB gamall. bæ einum f dalnum, og að vel athuguðu ifiáli ákvað prestur að biðla til einnar systurinnar. Einhverja ráðgjafa hefur hann haft, sem ekki hafa verið þagmælskir, þvf að heima hjá þeim systrum var erindi hans kunnugt, er biðilinn bar að garði og jafnframt, hver þeirra ætti kost á hnossinu. Sem vænta mátti var hinum unga sálusorgara vel tekið og hlaut hann hinn bezta beina. Þegar hann hafði setið þar og spjallað um hrfð við hús- bændur, kvaðst hann eiga er- indi við eina heimasætuna, sneri sér að henni og spurði, hvort hún vildi tala við sig einslega. Stúlkunni brá nokkuð, þar eð spurzt hafði, að prestur hefði alls ekki ætiað sér hana, heldur systur hennar. Varð henni þvf að orði f fátinu: „Hva? Er það vfst að presturinn eigi erindi við mig?" Syaraði hann þá að bragði: „Er þetta ekki svuntan hennar Sigrfðar?" Kom þá á daginn, að blessuð stúlkan var með sparisvuntu þeirrar systur, er presturinn hafði ákveðið að bíðla til. Ekki varð frekar úr kvonbænum prests á þessum stað. Sfðar gekk hann að eíga myndarstúlku. Þegar gengíð hafði verið frá festum, var ákveðið, að heitkona prests skyldi leita sér nokkurrar menntunar f hússtjðrn, f „brðderfi" og öðrum mikil- vægum hannyrðum. Hélt hún þá yfir f Eyjafjarðardali, þar sem tilsögn í þeim fræðum stðð henni til boða. Unnustinn fylgdi henni yfir Fnjðská, skildi við hana á melnum neðan við Skðga og horfði á eftir henni f gððri samfylgd upp Vaðlaheiði. Ekki fðr nein- um sögum af kveðjustundinni, en heimafðlk að Hálsi hafði gaman að viðbrögðum hús- bðndans, er hann kom heim aftur. Gekk hann þá áhyggju- fullur um gðlf f baðstofunni, neri saman höndum og tautaði sffellt fyrir munni sér: „Skyldi ég hafa kysst hana nðg? Já, skyldi ég hafa kysst hana nðg?" Það kom sfðar á daginn, að prestur hafði alls ekki verið of sparsamur á kveðjukossana, þvf festar brustu ei og þau urðu hjðn. Fleiri sögur af prestum fylgdu á eftir, sumar harla kátlegar, og ég fðr að hugsa um, að vonandi hefði mér ekkert orðið á f messunni þann dag- inn. — Það eru forréttindi að njðta hátfðar f þessu þekka umhverfi þar sem flestir sóknarbúar koma saman til guðsþjðnustu og eru ekkert aðt flýta sér. Öllunt er tekið með þeirri gamalgrðnu fslenzku gestrisni, sem er sfzt til þess að sýnast, heldur öllum til fagnaðar. Þess er vel gætt, að gaman, sem á gðma ber, skuli græskulaust vera og ýmis frðð- ieikur er og upp rifjaður. — Séra Friðrik A. Friðriksson, fyrrum prðfastur Þingeyinga, sem er listamaður og vitur vel, brá á það ráð, þegar hann varð að hætta prestsskap á Húsavfk vegna aldurs, að hann tðk að sér prestsþjðnustu f Háls- prestakalli, þar eð enginn hafði þá sðtt um kallið. Þessi

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.