Lesbók Morgunblaðsins - 05.12.1976, Blaðsíða 3

Lesbók Morgunblaðsins - 05.12.1976, Blaðsíða 3
leynt. Það er ekki hægt að hanga eilíft á síðasta hálmstráinu. Faðirinn las í blaði, sífellt sömu greinina. Móðirin brá nálinni ótt og títt, út og inn, út og inn. Næsta sokk. Þræða nálina, inn og út, inn og út. Þetta gengurekki ilengur. Aðeins ögn af bygggrauti. Dag eftir dag. Lítið skammtað á disk- ana og skammturinn rýrnar stöðugt. Frost og snjór. Engu hægt að leyna lengur. Hvað tekur svo við? Fjölskyldan er ekki bjargarlaus. Þau geta beðið ein- hvern um hjálp. Á veggjunum hanga myndir af fólki, sem er vingjarnlegt á svipinn. Komið þið bara, segja myndirnar. Það er hægt að selja myndirnar, ef í harðbakkann slær. Þær fara allsstaðar vel og eru því mikils virði. Svo er það hengilamp- inn. Hann er einskisnýtur. Hann bara hangir og er óhugnanlegur. En móðir- in fágar hann, svo að það glampar á hann og hann hlýtur að vera þeim, sem á olfu, mikils virði. Og gamli kuðungurinn í dragkistunni! Hanner dýrmætur, því að það er f urðulegt að hlusta á hann. í hvert skipti, sem faðirinn tekur hann upp fer hann að segja frá því, sem hann hefur lesið um fjarlæg lönd eins og kuðungurinn sé sjálfur að segja það. Já, fjölskyld- an kemst af um stund, ef hún selur eitthvað af mununum, þvi að allir í stofunni vita, að þeir eru mikils virði. Faðirinn les blað, móðirin staglar f sokka, börnin fletta hljóðlega göml- um vikublöðum, sem eru orðin mjúk og velkt, af þvi að þeim hefur verið flett svo oft. Enginn segir orð og það liðurað náttmálum. Það hefur hvesst. Stormurinn er ¦ orðinn voldugur. Hann líkist ekki lengur umrenningi, heldur herfor- ingja, sem ferðast með miklu liði. Voldugar, freyðandi eru minúturnar, þegar hersveitin æðir yfir og töglin á hestum snædrífunnar lemja rúðurnar. Þá taka við einkennilega dauðar stundir, meðan kyrrðin umlykur húsið og víndurínn hvín í limgerði stóru trjánna í kirkjugarðinum. Á einni svo hljóðlátri stundu heyra þau barið dauft á útidyrnar. Það er bæði eldhús og gangur milli stofunn- arog útidyranna. En þau heyrðu það samt. Eitt högg. Þau litu hrædd á móður sína og hún á þau. Hún var stóreyg og það urðu þau líka. Augun myrkvuðustaf ótta. Svo litu þau öll, móðir og börn á föðurinn. Hann starði enn á blaðið, en hann hreyfði ekki augun, hann las ekki. Hann leit ekki á þau og þau vissu ekki, hvað hann hugsaði. Hann var maðurog hugsaði öðruvisi en þau og á stund óttans vissu þau ekkert um hann, ef hann leit ekki á þau. En móðir og börn voru eitt. Þau voru hrædd, ef þau fundu hið óþekkta nálgast. Þau minntust of margs. Eina nóttina lágu þau og sváfu. Þá var barið að dyrum. Maður stóðfyrir utan gluggann. Leggðu af stað í nótt. Þetta er herkvaðning. Striðið geisaði enn. Faðirinn leit upp og horíði á klukk- una, sem hékk á veggnum og sagði: Biog tt, biog tí. Það var undarlegt blik í augum hans, ef til vill skein þar svar manns- hugans, þegar hið ótamda og ókunna kallar. Já, ég kem. — Hvað var þetta? hvislaði móðir- in. Hann leit um öxl og mætti augna- ráði þeirra og hans varð öflugra. Meðan fótatak hansfjarlægðist gegnum eldhús og gang, sátu þau og hlustuðu, svo kyrrlát og hreyfingar- laus, sem hefði hann tekið alla lifs- orku þeirra með sér. Þau heyrðu hann opna dyrnar. Hurðin var stirð af frosti. Það kvein i vindinum, en þegar hann kyrrðist, heyrðu þau hann spyrja: — Hvererþar? Þeim fannst tíminn óendanlega lengi að líða. Þau titruðu, þó að þau heyrðu hvert skref, sem hann tók, og þau skulfu, þegar þau sáu hann í gættinni, alvarlegan og undrandi. Hann hélt á einhverju. Ein telpnanna veinaði, þegar hún sá það og þeim rann kalt vatn milli skinns og hörunds, svo viðbjóðslegt og voða- legt fannst þeim þetta. — Hvaðer þetta? hvíslaði móðir- in. — Akurhæna, svaraði faðirinn. Þá breyttist augnaráð þeirra. Þá sáu þau, að þetta var litil akurhæna. Faðirinn hélt á litla, þrýstna fuglin- um i lófunum og höfuðið hvildi á öðrum þumalfingrinum. — Hún lá á þrepinu, sagði hann. — Já, en hver . . . sagði móðirin. — Það voru engin spor i snjónum, svaraði faðirinn. -— Hún hefur rekizt á. Móðirin tók fuglinn og kyssti á væng hans. — Hann er heitur, komið og • finnið! sagði hún. Og börnin komu til þeirra og snertu fuglinn. Jú, hann var volgur undir fiðrinu. Það var óskiljan- legt, að dáinn fugl skyldi vera svona brennheitur undir máttlausum vængjunum. Framhald á bls. 13 <T>

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.