Lesbók Morgunblaðsins - 29.03.1980, Blaðsíða 8

Lesbók Morgunblaðsins - 29.03.1980, Blaðsíða 8
Mikið þrái eg Þorstein Ö Þegar Ríkisútvarpið hafði starfað í tæpan áratug viö stöðugt og vaxandi gengi, þrátt fyrir hörðustu heims- kreppu og yfirvofandi nýja heims- styrjöld, stofnaöi ungur ocj dugandi kennari úr Þingeyjasýslu Utvarpstíð- indi. Hann hét Kristján Friðriksson, heitir það raunar enn. Nú landskunn- ur iðnrekandi og áhugamaður um þjóðmál. Þetta rit hans varð mjög útbreitt á stríösárunum, birti myndir af útvarpsfólki og kynnti efni. Þar kom og mikiö af tækifærisvísum. Þá var enn á lífi Ólína Jónsdóttir skáld- kona á Sauöárkróki. Hún orti lands- kunnar vísur um Vilhjálm Þ. og Þorstein Ö. að maður nú ekki tali um Helga okkar Hjörvar. Hér er sýnis- horn: Þreyta dags úr huga hörfar, held ég út á gömul miö, þegar rómur Helga Hjörvar hljómar gegnum útvarpiö. Frásögn hans minn anda örvar, oft er hún af töfrum full. Sálin í pér, Helgi Hjörvar, hlýtur að vera kostagull. Ellin vonir niður njörvar, neitar þrátt um bros og yl. Sælla væri að sjá þig, Hjörvar, samt er þaö mesta hættuspil. Helgi svaraöi auövitaö: Hnígur allt á ina sveif, um ástir vart ég hirði, en sú er fyrst mitt hjarta hreif, hún var úr Skagafirði. Dregur föl um hólm og höf, horfum við á það bæði. Yfir hennar grónu gröf gerirðu til mín kvæöi. Valt mun traust á veika sál, vil ég ei um það rita. Sjónin veröur sumum tál. Sælla er að trúa en vita. Ónefndur orti: Dýrðarkarlinn Helgi Hjörvar, hér í lífsins táradal, konur vorar ætíð ðrvar, eins og líka vera skal. Guðbjörg Vigfúsdóttir var lengi aöalþula útvarpsins. Þá voru konur þulur, en karlar þulir. Fáar konur þjóöarinnar nutu meiri virðingar, aö- dáunar, jafnvel ástríkis á fyrstu árum útvarpsins en einmitt þulurnar. Hag- yrðingarnir sendu þeim vísur, en þoröu ekki alltaf að láta nöfn sín fylgja, stundum var það af hæversku, en stundum gat ástæöan veriö sú, að einhver önnur, þeim nálægari, gat tekiö þaö illa upp aö vinur þeirra væri aö yrkja um þessar opinberu dýrð- arkonur. Hér er vísa til Guðbjargar frá Hrútfirðingi: Röddin skæra hljómahlý hylli nær hjá þjóðum. Hugarkærar þakkir því þér skal færa í Ijóðum. Eflaust hafa vísurnar verið fleiri, og dýrt er kveðið, en þessi eina fær aö fljóta á ný til aö minnast þessarra góöu ára. Helga Halldórsdóttir á Dagverðará, Snæfellsnesi, sendi Helga Hjörvar þessa stöku: Enn hvað skemmta ætíð mér ævintýrin fögur. Helgi minn, ég þakka þér þínar góðu sögur. Á fyrstu árum útvarpsins var versl- unarmaður á Raufarhöfn, er Siguröur hét Árnason. Veöurspár útvarpsins voru daglegt umræöuefni. Einhver varpaði fram þeirri spurningu, hvort veðurspáin hans Jóns Eyþórssonar myndi nú rætast í dag. Sigurður orti: Mikill liggur munur í maöur og guö að vera. Annar getur upp á því , hvað ætli hinn aö gera. Theresía Guðmundsson veður- stofustjóri er norsk aö ætt. Hún giftist ung Baröa sagnfræöingi, alþingis- manni og þjóöskjalaveröi. Hún var meöal fyrstu kvenna hérlendis, sem urðu forstöðumenn ríkisstofnana. Oft voru veðurfréttirnar í útvarpinu viö hana kenndar. Menn sögöu: Hvað syngur nú í Theresíu? Ólína Jónas- dóttir orti: Ennþá lægð við landið er, lítið um sumarhlýju. Hreint er einsog heyrist mér hrollur í Theresíu. Þegar þetta var bjó Ólína ekkja ein í litlu koti á Sauðárkróki. Einhverju sinni þurfti hún að fá lagtækan mann til að dytta aö húsi sínu fyrir veturinn. Það er tilefni eftirfarandi vísu: Mér finnst eitt og annaö bresta á það sem ég frekast kaus. En eitthvað með því allra versta er að vera karlmannslaus. Þorsteinn Ö. Stephensen var á sínum yngri árum og raunar langt fram eftir starfsaldri sínum útvarps- þulur, þar eins og á leiksviði manna vinsæiastur. Þaö kemur fram í þess- ari vísu Ólínu: Ekki er klukkan orðin sjö, ennþá hefur birtan völdin. Mikið þrái ég Þorstein Ö., þegar fer að skyggja á kvöldin. © \ . W ;¦¦ . ;'¦ : ¦ ¦ Sogamyrin er orðin snyrtileg og baggahestur Sigurjóns Ólafssonar stendur dálitið einmana innan um ungar trjáplöntur. En hver er ávinningurinn af þvi að hafa þessa galeyðu óbyggða? ^frJe*::^ TSitt af meíriháttar bersvæðum borgarinnar er vestast í Fossvogi, frá kirkjugarðinum að Borgarsjúkrahúsinu. Á flugvallarsvæðinu væri hægt að koma fyrir 20—40 þúsund manna byggð og þar meo yrðu skapaðar betri forsendur fyrir uppbyggingu og endurlífgun gamla miðbæjarins.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.