Lesbók Morgunblaðsins - 29.03.1980, Blaðsíða 16

Lesbók Morgunblaðsins - 29.03.1980, Blaðsíða 16
SVEITAFOLK „Hvaö segiröu svo um þetta, mamma? Mundu gömlu góöu dagana — og komdu. Ég sendi þér fargjaldiö og þú lætur bóka far meö flugvél, þaö er þægilegra og fljótlegra. Sendu mér svo strax símskeyti, svo aö ég viti, hvenær ég má búast viö þér. Aöalatriöiö er aö vera ekki hrædd." -¦ Nanna Kelina kipraöi varimar og geröist hugsi. „Ganni skrifar mér og biöur mig aö heimsækja sig," sagöi hún viö Karlu og horföi á hann yfir gleraugun. Karlu var barnabarn hennar, dóttursonur hennar. Dóttirin hafði verio óhamingjusöm í hjónabandi sínu, hún átti nú heima í London og var aö reyna aö ná sér eftir misheppnaöan hjúskap og amman haföi taliö hana á aö skilja Karlu eftir hjá sér til aö byrja meö. Henni þótti vænt um dótturson sinn, en var ströng viö hann samkvæmt maltíska máls- hættinum: „Elskiö börn ykkar á laun, segiö þeim þaö ekki, því þá spilliö þiö þeim meö eftirlæti." Karlu var að læra við borðið. Sem svar við orðum ömmu sinnar yppti hann öxlum eins og hann vildi segja:" Já, hann hefur boðiö þér að koma — og farðu þá." „Hvenær er fríið þitt?" spurði amma hans alvarlega. Karlu sperrti eyrun. „Hvaöa frí? Jóla-eða sumar?" „Jólafríið, kjáninn þinn." „Það byrjar 19. desember. Hvers- vegna?" Aftur kipraði gamla konan skorpnar varirnar og hugsaði sig um. „En hversvegna?" spuröi hann aft- ur. „Skeyttu ekki um það. Hugsaðu um heimaverkefnin þín." Hún braut saman bréfiö og stakk því í svuntuvasa sinn, klæddi sig í yfirhöfn og fór út úr húsinu. Karlu hljóp út aö glugga til aö sjá, hvert hún færi. Spölkorn frá útidyrunum mætti hún nágrannakonu og sagði upphátt: „Ganni minn er að skrifa mér og bjóða mér aö heimsækja sig til Ontario. Ég veit ekki, hvað ég á að gera. Ég get í rauninni alls ekki ákveöiö mig." „Komdu til Ontario," segir hann, „ég sakna þín svo hræöilega." Nágrannakonan svaraöi þessu ein- hverju, Karlu heyröi ekki hverju, en amma hans hélt áfram fullum hálsi: „Auövitaö gæti ég farið. Ég hef aldrei bariö þessi barnabörn mín augum — nema á myndurn. En ég er logandi hrædd . . ." Tvær aðrar gamlar konur komu nú og slógust í hópinn og síöan ein til og ein enn og ennþá ein. Brátt haföi heill hópur svartklæddra gamalla kvenna umkringt Nönnu Kelinu og aftur og aftur endurtók hún sögu sína: „Ganni minn skrifar mér aö koma til Ontario. Ég veit ekki, hvaö gera skal. Ég er viss um ..." Augljóst var, að þær töldu hana á aö fara. Karlu stakk höndunum í vasana og fór aö ganga um gólf í litla húsinu. Svipur hans var dreyminn og hann var aiveg eins alvarlegur og amma hans. Hann var mjög líkur ömmu sinni — alveg jafnmagur, með sömu háu kinn- beinin og sömu greindarlegu augun. En skapgerö þeirra var mjög ólík. Amman var röggsöm, þolgóö, hávær í tali og afar forvitin. Karlu var líka forvitinn, en svo feiminn, að viöjá að hann væri kjánalegur stundum. Hann var hæ- verskur og mjög auösærður. Um kvöldiö sömdu þau símskeyti til Smásaga fráMöltu eftir Joe C. Bonnici Ganna. Karlu skrifaöi eftir frásögn ömmu sinnar. „Kæri Ganni. Ef þig langar til aö ég komi, þá kem ég auðvitaö. Þó að ég sé tekin að eldast..." „Prýöilegt," sagöi Karlu. „Hver í ósköpunum heldurðu aö semji svona símskeyti?" „Hvernig vilt þú svosem hafa það?" „Kem. Stopp. Eöa: Kem eftir 19. desember. Undirskrift: Móðir. Það er allt og sumt." Gamla konan fyrtist ögn. „Þú ert í sjötta bekk, Karl, og þú skilur ekki neitt. Þú verður aöeins aö vitkast." Nú var komið að Karlu að móögast. „Viltu gera svo vel að hlusta," sagöi hann. „Veistu, hvaö það kostar, sem viö höfum skrifaö? — í kringum tvö pund og þrjá skildinga í gömlu myntinni." Enn kipraði gamla konan varirnar. Enn einu sinni sökkti hún sér niöur í hugsanir sínar. „Jæja, skrifaðu þetta: Sonur, ég hef þegiö ráö hjá fólki..." Karlu lagði frá sér pennann. „Ég get þaö bara ekki. Hver hefur áhuga á, aö þú hafir þegið ráö hjá einhverjum og einhverjum? Þeir drepast úr hlátri á pósthúsinu." „Skrifaöu það, sem þér er sagt," skipaði amma hans. „Helduröu aö ég sé aö telja eftir nokkur pund vegna sonar míns?" Karlu tók upp pennann og beygöi sig yfir blaöiö í uppgeröar undirgefni. „Kæri sonur minn, Ganni. Ég hef spurt nágrannakonur mínar ráða og þær ráðleggja mér allar aö fara til Ontario. Auðvitað er gömul kona eins og ég dálítiö hrædd ..." „Þetta skiptir svo sem engu máli, þeir munu umskrifa þaö á pósthúsinu," skaut Karlu inn í. „Þeir ættu,bara að reyna þaö." „Þú veist ekkert um það." „Og skrifaðu dálítiö meira: Auðvit- aö er ég dálítiö hrædd, en fástu ekki um það. Við komum eftir 19. desember. Stopp. Maður á aö segja stopp í lokin — er þaö ekki?" „Jú, amma, maöur á að segja stopp." Og bættu viö: „Ég kem með Karlu. Hann er nú orðinn stór. Hann er ekki slæmur, reglulega hlýöinn drengur..." Karlu sleppti þessum oröum um aö hann væri stór og hlýðinn. „Með honum verö ég ekki eins hrædd. Vertu sæll, sonur. Þú getur ekki ímyndað þér, hve sárt ég sakna þín . . ." Karlu skrifaöi „hræðilega". „Ég get varla beöiö eftir að sjá börnin þín. Stopp. Mamma." „Nú skulum viö telja," tilkynnti Karlu hátíölega og byrjaöi að telja oröin og barði meö blýantinum viö hvert orð: „Eitt, tvö, þrjú, fjögur..." Gamla konan stóö þolinmóð og beiö. .....fimmtíu og átta, fimmtíu og níu, sextíu. Ekki satt? Margfalda meö tíu, þaö veröa sex hundruö. Þetta veröa sex pund," sagöi Karlu sigri hrósandi. Gamla konan tók skeytiö og stakk því í alltgleypandi vasa sinn. „Ég fer sjálf með það á pósthúsið. Ég treysti ekki talningunni þinni." „Þú kemst að því, að þeir fá þaö sama út. Munar kannski fáeinum sent- um." Cikku Borg, nágranni þeirra, sem var skólaumsjónarmaður, leit inn um klukkan ellefu. Gamla konan haföi skiliö eftir boö heima hjá honum þess efnis að biðja hann aö hitta sig aö vinnu lokinni. Cikku hafði nýlega flogiö í flugvél, þegar hann fór til London á Krýningar- afmæliö. Cikku tók ofan húfuna og sléttaöi grátt, svitavott hárið með hrjúfum höndum og settist viö boröiö. Upp gaus lykt af bleki, krít og ódýru tóbaki. „Svo þig langar aö feröast meö flugvél, er ekki svo?" Gamla konan fór niöur í kjallara og kom upp meö stóra vínflösku. „Með flugvél, Cikku. Segðu okkur frá því og í réttri röð. Hvaö og hvernig." „Ja, hvaö skal segja?" Cikku horföi á gömlu konuna hella víni í glas. Svipur hans bar ekki vott um græögi, öllu heldur snert af lítillæti. „Þú tekur strætisvagn til borgarinn- ar og þar spyröu um flugskrifstofuna. Eöa enn betra væri aö fara beint út á flugvöll..." „Bíddu nú hægur. Þú heldur áfram aö tala um þaö, sem viö gætum gert. Þú átt aö segja okkur, hvað viö eigum aö gera, ekki hvað viö gætum gert. Og talaöu ekki svona hratt. Síöari kostur- inn er bara til aö rugla mann." Gamla konan setti vínglasiö fyrir framan Cikku og leit alvarlega á hann. Cikku snerti glasiö meö fingrinum og strauk þaö. „Jæja, þaö er aö segja, aö þú ferö til borgarinnar og spyrð um útflytjenda- skrifstofuna. Þegar þú hefur fundiö hana, segiröu þeim, að þú þurfir að fara til Ontario í Kanada í heimsókn. Þegar þú hefur gengiö frá öllu þar, þá feröu aö leita að flugskrifstofu og biöur þá um flugmiöa til Kanada. Mundu þaö, Karl." „Skrifaöu það niöur, Karl," skipaöi Kelina amma. „Þegar þú kemur á flugvöllinn, vertu þá viss um að þú lendir í réttri vél og eftir um það bil níu klukkustundir verðurðu komin til Ontario í Kanada." Amma hvíldi aðra höndina á krepptum, smáum hnefa hinnar handar- innar og hlustaöi þungbúin á Cikku. Eftir því sem hann talaöi lengur og ferðin varö auðveldari fyrir sjónum hans, þeim mun áhyggjufyllri og ruglaöri varö svipur hennar. „í Róm veröuröu aö skipta um vél." „Til hvers?" „Þú bara veröur. Þeir spyrja þig ekkert aö því, setja þig bara í vélina og búið meö það." Cikku ákvaö aö nú fengi hann sér sopa: „Jæja, skál fyrir góðri ferð." „Bíddu andartak. í Róm. þurfum við þá sjálf aö biöja um aö skipta um vél eöa láta þeir okkur skipta?" „Þeir sjá alveg um þaö sjálfir aö þiö skiptið. — Vínið þitt er dáindis gott, Kelina Fenech. Hvernig býrðu það til? Ef þú gætir nú bara kennt mér, hvernig á aö fara aö þessu." Gamla konan hellti aftur í glasiö hans: „Þegar þú hættir aö vera nízkur, verður víniö þitt gott." „Hvaö áttu við?" Cikku skjldi hana ekki. „Láttu meiri sykur íþaö. Þú ert allur í því aö sleppa sem billegast. Settu meiri sykur í vínberin og þá færöu gott vín." „Já," sagði Cikku hugsandi. Hann lyfti glasinu, horföi á gömlu konuna og Karlu og drakk úr því. „Jamm," sagöi hann, „auövitað er því þannig fariö." Cikku tók nú fram tóbakspunginn sinn, kveikti í pípunni og myndaöi gríöarstórt, hvítt reykský undan yfirvara- skegginu. Gamla konan hellti í þriðja glasiö handa Cikku. Nú var fariö aö hýrna ytir honum. Ánægjan skein út úr tali hans. „Aö fljúga í flugvél krefst stál- tauga . . . Um leiö og hún fer upp, gefa þeir manni sælgæti." „Sælgæti?" „Auövitaö. Þú skilur, til aö dreifa huganum, svo aö þú sért ekki með neinar áhyggjur. Og í rauninni er þetta hættulegasta augnablikiö. Eöa ætti ég kannski aö segja, hvernig þetta fer fram. Þeir segja viö mann: „Spenniö beltin." Þú spyrö: Hversvegna? „Þaö er reglan," segja þeir. Ha, ha. Reglan! Þeir ættu aö segja hreint út, aö viö gætum fariö í klessu. Þaö er mergurinn máls- ins. Reglan! „Jesús minn," hrópaöi amma Kel- ina. „Hversvegna skyldi nokkur fljúga í þessu fyrst þetta er svona?" ©

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.