Alþýðublaðið - 15.02.1922, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 15.02.1922, Blaðsíða 1
OeflO «t af JLlþýauflolclav 1922 Miðvikudaginn 1.5. febrúar. 38 töiublað *s £íf sjomannsins. Hálfur annar tugur hraustra sjó- manaa hcfir farist Kátir og glaðir lögðu þeír frá iandi árla morguns — og komu aldrei til lands aftur. Bdsa þeirra %víla í hinum mikla kirkjugafði .sjótuannastéttarinnar ísleazku, á msrarbotni úthafsins —hvíla rótt laagt undir hinum æðandi og íreiðandi öldum Atlantshafsins. Hálíur snnar tugur er fallinn af iiiöu hrausta sjöliði voru, sem heyir daglegt og látlaust strið við Ægi og herjar gull úr greipum iians, okkur til hantía, sem í landi sitjuut Hálfur annar tugur úr íyr irvinnuiiði okkar fámecnu þjóðar Var óhjákvæmilegt að við misfr um alla þessa mennf Var þstð óhjákvæmiiegt, að nú skuli sitja eftír með söknuði ekkjur og mun aðariaus börn, feður, mæður,íunn- ustur og aðrir vinir og ættingjarf Var það óhjákvæmilegt, að þjóðin ^þiði ,það stórtjón, sém leiðir af því, að missa svosa mikið af því dýrmætastá sem faún á, af vinnu- aflinuf Eg get ekki svarað þessum spurnieguríi. En eg veit, að fyrir óoógt eftirlit og iiian óverjandi útbúaað báta og skipa f*ra mörg faraust bein í sjóínn. Látum þetta síðasta mannfall í sjómannastétt vorri verða okkur að kenningu, hvort sem það var óhjákvæmiiegt eða ekki. Lltum það verða til þcss, að við linumst ekki á kröfunum, heldur krefjumst látlaust þess, að eftirliíið með út- bún&ði skipa vérði eins og það á að vera. Krefjumst þess látlaust, <þar til kröfurnar verða uppíyitar. Og krefjumst að björgunarskip- ið, sem Vestmannaeyingar útveg- uðu sér með miklum dugnaði og af mikilli sjálfsfórn, sé ekki Iátið ¦ifggja aðgerðalaust vegna mis skildrar sparsemi þeirra, sem ráða yfir fé landsins. Gicymum ekki að það er hinn statfandi lýður f landinu, og fyrst og fremst sjómenttirair, "sem hafa áhœttuna af útgerðarrekstrinum Sjótnaðurinn hættir iðuglega íífinu Hann héfir stritið og áhættuna, en ekki arðinn Hann á þó að minsta kosti heimtiagu á að þessi áhætta sé gerð eins lítil og föng eru á. • Sjómannafélagi nr. p. Bré| úr ^!pa/jSI!Dm. Eftir Halldór frá Lsxoesi. Eftir því sem blöðin að heiman hérma, þá hafa þau tíðittdi orðið nú á íslandi, sem alira hryggi legust gátu hugssst, einmitt hið sorglegasta, sem steéð ;gat, fchefir átt iér stað meðal þjóðar vorrar. Jafnvel inflúeuza hefði verið betri, drepsóttin með alt sitt böl, banka- hrun heíði verið bátíð, Tyrkjarán jól, hjá þvf, sem nú hefir gefst; þótt svo annar hvor íslendingur fcefði fenglð trschom í augun, hefði hollvættir íslanda mátt tjá Aiföð ur þakkir fyrir það, ef sá kaleikur hefði mftt víkja frá oss, sem vér þegar höfum %ergt á. Hugsum okkur þá ffarstæðu, sem hefir ekki verið nær Islend ingum þessarar aldar en vítið sjáift, nú er hun gerð að veruleik; — þessi lygi, sem oss tslending um 20. aldar hefir þótt allra Ijót ust, ftú er %ún gerð að þéim sannleik, sem allra ljótastur rr, og í fljótu bragði virðist öllurh skáldsksp undarlegri: Islendingar að berjast við sjálfa sigl Og það hvorki druknir. sjóarar né fuIHr sveitsmenn, ekki vitlaus götulýður, heldur hinn bezt sið mentaði flokkur þjóðar vorrar, mennirnir, sem sitja við háborð lifiins, mennirnir, sem eru bétri en þessir tollheimtumenn, leiðtog ar lýðsins, þeir sem skrifa blöð og halda fyrirlestra, og verðandi leiðtogar lýðsins, ungir uámsmenn, þeir sem ráða skulu mehnihgu hinnar næstu (slenzku framtíðar. — Þessir kunningjar þarna héima í Reykjavík, þar sem hver þekkir annan, þessir menn, sem mætast á götunni hundrað sinnum á dag, menn, sem allir eiga meira eða minna saman áð sælda, hvflík firn, að þeir einn-góðan véðurdág skuli taka upp á því, 'að lemja hvör á "óðrutn! — í sömu svipan bæði hlægilegt og grátlegti Er þetta þá sannleikurinn um þá, en úrslitin orðitt þau, að þetta úrval þjóðar vorrar, sem hefir safn- ast í hóp á mölinni við Reýkjavík sé komið þangáð til að hatestf — Land vort, þjóð vor, er orðitt þúsundfalt fátækari en nokkru sicni fyr, utn álda skeið, því það er komið á daginn, að ofan á alla örbyrgðina, svo andlega sem vsr- aldlega, þá á hún í sér falið nægi- legt hatur til þess að berjast, til þess að drepa, — já, ísland á máske enn eiou sinni að eim hðll- um örlögum það að þakka, að ekki skyldu mannvig hafa átt sér stáð í Reykjavik i nóvemberm. Á þessum vandatfmum og ýmissra þrauta, þegar ekki er nema um eitt hagstætt ráð að kjósa, — að allir standi samhuga gegn erfið- leikunum, þá finna íslendingar hjá sér hvöt ttl þess, að ganga f lið með hinum tortimanda mætti í sjálfum sér og berja sig niður. í stað þess að taka það ráðið, sem Iiggur nsest og optð fyrir, þá er hið fjarstæðasta óráðið gripið, eihmitt það er leitáð uppi, sem ekki að eins sízt gæti hjálpað, heldur allra frekast gæti eyðilagt. Er þetta þá sannleikurinn um ís- iendinga, að þeir kóróni fátækt sfna með smánf ó, voru þeir ekki fléiri en feg, ungir menn, sem höfðu níestum guðlégá trú á föðuriandinu, og hugðu að sú tfð væri f vændum, að það tæki að vaxa sig völdugt og stóit. Og verðá þeir ekki fieiri en eg ungif ménn, sem finst eihs; og sér hafi aldrei verið meiri ó-

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.