Alþýðublaðið - 17.02.1922, Blaðsíða 4

Alþýðublaðið - 17.02.1922, Blaðsíða 4
ÁLÞYÐUBLAÐIÐ Sent úr sveit. Jón Árnason (frá Sólheimum í Sæwundarhl ðí) hitti gamia Popp kaupmann frá Sauðárkróki ( brúð kaupsve z\a, gengur tii hans og segir vsð hann: Hver ber hatt á kolli * h*ztan norðanlands, það ér skrsttnn skoiii sköpulagið hans, klofið eogir segjast sjá, en taandleggirnir hér um bil hnjákollunum á. Hann er býsna brattur með bogið neí og hátt, tíðum fu<ðu fattur, firðum þyk?r datt að sjá þegar hann aezt á hest hlægilegra í heiminum hefir aldrei sézt. Hana er manua mitistur, mcsti gikkur samt, sczt í sætið innstur, svo er honum Umt að tala mest við sjáifan sig, , en getirðu ekki gátuna rétt þá geri eg aðra um þig. Ekki er þess getið að Popp ttafi svarað neinu. Jón Á'aasoa á Fíugumýri hafði orkt kvæði er hann kallaði „Kappa kvæði" Kom Jón eitt sinn að Geitaskarði, og spurði þá Guð- mund Einarsson sýsluskriíara (íöð ur dr. Valtýt) hvort hann hefði séð ksppakvæði sitt. Svaraði Guð- mundur því svo: Litið hefi eg Kappakvæði, kjafturinn og augun bæði urðu sem ( þorski þi, ekki meir eg um það ræði ef eg fæ að vera í næði annars muntu' meira fá Önnur vísa eítir G. E. er þessi: Víða fara seggir á sveim og sóa tímans arði, á endanum komast allir heim, upp að Gaitaskafði. Hispnrslanst. ., Jón Fínnsson var vinnumaður hja presti að Feili í Sléttuhlíð. Voru þeir prestur oft að grínast saman í IJóðum Sagt var að prest ur ætti vingott við ciea vinnu konuna. Elnn sunnudagsmorgun skrifaði Jón stöku og iét í grail arann á altarinií. Þegar prestur er kominh fyrir altarið lýkur hann upp g aliaranum og sér miðann, en á honum stoð: Innariega í eldhúshorni, eitt bar tii á sunnudagsmorgni, að Bessi þar inn brá sér forni, þá búið halði honum steik hvítkollótt hún kendi leik. Kreisti hann mig með hráskinns- hrotli og hreyfði síðan messu. Ekkert vissi Iagibjörg af þessu. Ekki er þess ge'tið hváð prests- bjón hétu nema hvað ráða má af vísúnni. * . * * Einar Andrésson frá Minnaholti hitti JÖn Fmns^on í Haganesi í Fijotum bg sagði við hahn: Hvar var Fínni faðir þinn fæddur, giftur, dainn kyntu, svinni kæri minn köld svó iirassi forvitnin. Gegndi þá Jón samstundis: Vallnasveitum vóx vpp á, vék svo burt til Fijóta, gulls þar hneitu (o: hnotu) grund réð fá, grafiau reitum siidar á. M. Ritstjóri og ábyrgðatmaður: Ólafur Friðriksson. Prentsmiðjah Guténberg. Edgar Rice Burroughs'. Tarzan. að hann steingleymdi áð kásta ff'í sér þvi sem hvell- inum olli, og þaut á dyr með það í hendinni. Um, leið og hann fór út um dyrnar, rakst riffillinn i hurðina, svo hún skall aftur á hæla apanum. . Þegar Kerchak stanzaði skamt frá kofanum, og sá að hann hélt enn & riffiinum, misti hann hann eins og hann væri sjóðheitur, og ekki hafði hann kjark til að snerta hann aftur — hávaðinn i honum tók of mjög á taugar villidýrsins; en hann var þessnú fulivís, að þetta hræðilega prík væri alveg hættulaust, ef enginn snerti við þvf. Heil klukicustund leið áður en aparnir þorðu að nálgást kofanh aftur til þess að halda rannsókn sihiöT áfram, og þegar þeir þorðu það, sáu þeir sér til mik- illar gremju, að hann var lokaður. Og þeir gátu með ehgu móti opnað hann. Hin haglega gerða loka er Clayton hafði gejrt, hafði fallið f lás er Kerchak fór út; og ekki gátu aparnir komist inn um trausta gluggana. Þegar apamir um stund höfðu ráfað um.í nándr.við kofann, héldu þeir á braut lengrarinn í skóginn og til hæðanna, þaðan sem þeir voru komnir. Kalá háfði síöðugt haldið sig uþp í trjánum með fóstursön sínn, en nú kallaði Kerchak á hana, að hún skyldi koma me'ð hinum, og þar eð ehgihn reiðihreím- uf vkr í röád hans, réndi hún sér til jafðar grein af grein og slóst í för peð hinum. Þéir, sem reynðu að*. ^náígast o% skoða undarlfga barnið, voru fældir burtu með urri og samá'n bithrúm öáa um Köla, og áðvörunöofðum hennar. Þégar þeir fullvissuðu hana um, að þeir mundu ekki skaða barnið, lofaði hún þeim að koma nær, en ekki fengu þeir að snerta það. Það var eins og hún vissi að barnið væri veikt og lingert, og óttaðist að harðar hendur felaga hennar rhundu skaða það. Og húh gerði anhað, será gerði göngu hennar enn þá erfiðari. Hún mundi dauða barnsins síns, og hélt því dauðahaldi um fóstursoninn þegar hún hreyfði sig eitthvað. ....... Ungar hinna voru á baki mæðra sinna og hrjldu með höndunum um háls þeirra, en spehtu fæturnar fram fyrir brjóstið i handarkrikanum á þeim. Þetta gerði Kala ekki. Hún þrýVti litíá láVarðinum af Greystoke með annafi héndinni að brjósti sér, og hann hélt með báðum höndum í hárið sem huldi lík- ama hennar. Hún hafði horft á barnið sitt detta úr háa lofti og deyja, og hún kærði sig ekki um að hætta'£ það sama aftur. V. KAFLI. Hvfti apinn. Kala fóstraði munaðarley^sjngjann af mikilU nákyæmni, en hún undraðisit með sjálffi séf, að háhh skyldi ékki vérða fihífir og sterkur eins og börn hinna ættsystra hehnar. Það leið nærri því heilt ár þangað til strákur- iön fór að ganga, og að klifra — já, mikið skelfing var hann. heimskujr.k . , s .v,,:j Kala talaði stundum við hintur apynjurnar um uppá- haldið sitt, en engin þeirra skyldi hvernig barn gat

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.