Morgunblaðið - 20.11.2003, Blaðsíða 42

Morgunblaðið - 20.11.2003, Blaðsíða 42
MINNINGAR 42 FIMMTUDAGUR 20. NÓVEMBER 2003 MORGUNBLAÐIÐ OLGA SIGURÐARDÓTTIR MINNINGARGREINUM í Morgunblaðinu hefur fjölgað verulega á undanförnum árum. Til að öllu efni Morgunblaðsins verði haganlega fyrir komið reynist nauðsynlegt að setja minningargreinum, sem og öðru efni, ákveðin lengdarmörk. Því hefur verið ákveðið að fyrir utan aðalgrein verði aðrar greinar 1.500 slög (með bilum), sem eru um 50 línur í blaðinu (17 dálks- entimetrar) og í kringum 300 orð. Hinsta kveðja – nýtt form Jafnhliða þessu verður tekin upp nýjung sem kölluð er HINSTA KVEÐJA þar sem hægt verður að senda örstutta kveðju (5–15 línur), þegar það á við. Þetta form á við þegar votta á virðingu án þess þó að það sé gert með langri grein (sjá sýn- ishorn). Lengd minningargreina Hæfileg lengd. Til þess að sjá lengd minningargreinar í t.d. Word-ritvinnslu, þá er valið Tools-valblaðið og síðan Word Count. Þá opnast þessi upplýs- ingagluggi og sýnir orðafjöldann (Words); slagafjölda án orðabila (Characters (no spaces)); slaga- fjölda með orðabilum (Characters (with spaces)): 1.500. g fa g n ar n k, a ð- m g m n- r ir ð r- i. m r- n- í ar l- u í ð ð- gg g Sú hugsun að svo kynni að fara var manni þó oftast fjarri, svo mikill var lífsþróttur hennar, hugurinn vökull og atorkan óbilandi. Ækjlskdfj aæsldkjf æa lskdfj aæ ldskf jalæskdjf alsækdlaskdj. lkasdjf laksjf laks jdf. Laksdjælaskdjfæalskjfaæls kdjfaæl sk djfalæs kd. Jón Jónsson og Jónína Jónsdóttir Ækjlskdfj aæsldkjf æa lskdfj aæ ldskf jalæskdjf alsækdlaskdj lkasdjf laksjf laks jdf laksdjælask- djfæalskjfaæls kdjfaæl sk djfalæs kd fdh fg df df df n dfhndfghdfh dfgh dfgh dfh fdgh. Ækjlskdfj aæsldkjf æa lskdfj aæ ldskf jalæskdjf alsækdlaskdj lkasdjf laksjf laks jdf laksdjælask- djfæalskjfaæls kdjfaæl sk. Ækjlskdfj aæsldkjf æa lskdfj aæ ldskf jalæskdjf alsækdlaskdj lkasdjf laksjf laks jdf laksdjælask- HINSTA KVEÐJA Þó við vitum það öll fullvel, þá kemur það samt alltaf á óvart. Fyrir réttum mán- uði síðan sátum við hjónin að kaffidrykkju hjá góðum vinum okkar, sem stundum áður, – þeim Kalla og Unni á Kambi. Kalli tók lagið eins og hann gerði oft, röddin hrein og styrk. Langt til veggja, heiði hátt. Hugann eggja bröttu sporin. Hefði ég tveggja manna mátt, mundi ég leggjast út á vorin. Svona var Kalli. Alltaf svo lif- andi, jákvæður og skemmtilegur. Ein af mínum fyrstu bernsku- minningum er við hann bundin. Þá fórum við úr Hergilsey í árlega berjaferð upp á land, í þetta sinn var farið í Vatnsdal. Við strákarnir fórum upp í Mörkina, allt var okk- ur framandi. Þarna var rennandi vatn, sem hvergi er að finna í Eyj- KARL ÁRNASON ✝ Karl Árnasonfæddist að Hlíð í Þorskafirði 20. ágúst árið 1911. Hann lést á Akra- nesi 5. nóvember síðastliðinn og var útför hans gerð frá Reykhólakirkju 15. nóvember. um og þarna var þéttur birkiskógur sem byrgði alla út- sýn. Loks komum við í rjóður, þá allt í einu heyrðum við söng og hófadyn. Fyrir bugðu á veg- inum kom maður með þrjá hesta til reiðar, á harða spretti og söng full- um hálsi „Hæ dúllía dúllia trall lalla la. Hæ dúllía, dúllía trall lalla.“ Svo var hann horfinn inn í skóginn áfram veg- inn. Seinna vissi ég að þetta hafði verið Kalli póstur. Síðar á lífsleiðinni kynntist ég honum og það er ekki djúpt tekið í árinni að hann er einn þeirra manna sem mér dettur fyrst í hug þegar talað er um afburða menn, í sjón og raun. Við hjónin vorum utanlands þegar Kalli lést og vissum ekki af jarðarförinni svo við gætum verið þar viðstödd. Við vottum Unni og öllum hans nánustu innilega sam- úð. Einar og Bríet á Seftjörn. Elsku Kalli, mig langar að skrifa fáein kveðjuorð, nú þegar þú ert genginn á vit feðrannna. Ég varð þeirrar gæfu aðnjót- Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi, GUÐJÓN E. LONG prentari, sem lést á hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð mið- vikudaginn 12. nóvember, verður jarðsunginn frá Kópavogskirkju í dag, fimmtudaginn 20. nóvember, kl. 15.00. Jónína Guðjónsdóttir, Benny Jensen, Sigurður R. Guðjónsson, Rebekka Kristjánsdóttir, Georg Guðjónsson, Hrafnhildur Helgadóttir, barnabörn og barnabarnabörn. Þökkum auðsýnda samúð og hlýhug við andlát og útför frænda okkar, ÞORBERGS GUÐJÓNSSONAR frá Melkoti í Leirársveit, síðar dvalarheimilinu Höfða, Akranesi. Systkinabörn hins látna. lesari og hlaut verðskuldað lof fyr- ir. Hún var afkastamikil hannyrða- kona og óspör á að færa vinum og vandamönnum margs konar fal- lega muni. Einstakt er verk sem hún vann af miklu listfengi utan um mynd af foreldrum sínum úr hárlokkum afkomenda þeirra. Olga lifði langa ævi og varð fyrir mörgum líkamlegum áföllum, sem hún komst ótrúlega vel frá. Oft gerðum við að gamni okkar um hvað hún ætti eiginlega mörg líf. Hún efaðist ekki um að það væri trúin sem hefði hjálpað sér, en hún átti einlæga trú allt frá barnæsku. Ég man okkar síðasta fund, rétt viku fyrir andlát hennar. Hún sat í hlýlega herberginu sínu á Grund þar sem henni leið svo vel. Hún fagnaði okkur, við röbbuðum sam- an og slógum á létta strengi. Allt í einu segir hún: „Ég er svo þreytt, alltaf svo þreytt“. Fáum dögum síðar kom síðasta áfallið og hún fékk hvíldina á sama sólarhring og átta ára gamall langömmudrengur hennar var jarðsettur. Ég efa ekki að hún átti góða heimkomu. Hún trúði því að hún myndi hitta hann Gulla sinn og aðra ástvini, sem farnir voru. Ég þakka henni elsku og umhyggju fyrir mér og mínum, og bið dætr- um hennar, tengdasonum og af- komendum öllum Guðs blessunar. Blessuð sé minning Olgu frænku. Elísabet Kristins. Enn fækkar í systkinahópnum sem ólst upp í Yztahúsinu í Hnífs- dal á 2. og 3. áratug 20. aldar. Þau voru 9 systkinin sem bundust sterkum ættarböndum og ólust þar upp við alúð og trúrækni for- eldra sinna. Við andlát Olgu lifa fjögur. Olga, móðursystir okkar, var ljóðelsk og listamaður í höndum og söngelsk mjög. Við áttum þess kost systkinin að dveljast hjá Olgu sumarlangt. Hún vildi hafa allt í röð og reglu. Hún vildi að við systkinin vissum hvað við máttum gera og hvað ekki og orð Olgu voru lög. Við máttum til dæmis ekki þvælast ein upp með ánni í Hnífsdal. Það var hættulegt fyrir börn. Þegar bróðir okkar missti annan skóinn í ána og týndi honum voru góð ráð dýr. Við læddumst heim með samviskubit og hjart- slátt og settum hinn skóinn á „sinn stað“. Næsta sunnudag var messa í skólahúsinu. Þangað „áttu“ allir að fara, en þá fannst ekki skórinn. Allir leituðu og við systkinin vor- um áköfust. Olga kenndi okkur bænir, hvatti okkur til að drekka lýsi og brýndi fyrir okkur góðmennsku við alla, einkum bágstadda. Ótal sinnum gladdi hún okkur um jólin og fól okkur englum Guðs. Olga var kirkjurækin og trú- hneigð en hún gat stundum verið hvöss í tilsvörum og fór sjaldan leynt með skoðanir sínar. Eitt sinn deildi hún á skoðanir ákveðins manns og taldi þær heimskulegar af slíkum gáfumanni. En hún bætti við: „Þannig er það nú með frels- arann. Hann elskar svona aum- ingja eins og hann – og mig!“ Hún efaðist ekki um elsku Guðs. Eftir lát Herdísar systur sinnar sagði hún: „Nú hittir Hedda pabba ykkar og Gulla minn, systur sína, foreldra og ömmu Þóru. Hvílíkir fagnaðarfundir. Til himinssala liggur leið okkar allra.“ Eftir þátt- töku í kirkjukórum, kvenfélögum, félagsstarfi aldraðra og annarri sjálfboðavinnu hefur Olga kvatt þennan jarðardal. Kom ekki dauð- inn sem líknandi hönd? Við syrgj- um samt og sorgin líður hjá og breytist – og lífið heldur áfram. Elsku Mumma, Beta og Fríða. Innan tíðar hækkar sól á lofti. Við þekkjum líka annað ljós sem „lýsir yfir lífsins dulin ölduföll“ – sem líknar og læknar. Megi góður Guð styrkja ykkur og alla ykkar um langa stund þar sem önnur dimm ský hafa skyggt fyrir sólu um sinn. Við systkinin og fjölskyldur okk- ar sendum ykkur einlægar sam- úðarkveðjur. Börn Guðbergs og Herdísar Guðlaug Elísabet, Þórir Sigurður, Jón Konráð og Sævar Berg. Ó, syng þínum Drottni, Guðs safnaðar hjörð. Syngið nýjan söng, þér englanna herskarar, himinn og jörð. Öll veröldin vegsami Drottin! (Vald. Briem.) Ég kynntist Olgu Sigurðardótt- ur mjög fljótt eftir að ég kom til Siglufjarðar og varð prestur þar. Það er orðið langt síðan, því að þetta var í ársbyrjun 1955. Það var ekki að undra, að við kynntumst fljótt, því að hún söng í kirkju- kórnum og ennfremur bjuggu þau, hún og Gunnlaugur maður hennar, rétt við kirkjuna. Samfundir okkar voru því tíðir, bæði í kirkjunni og einnig kom ég inn á heimili þeirra, því að hún var gestrisin og góð heim að sækja, og ekki spillti Gunnlaugur fyrir, sá öðlings- maður. Olga hafði fagra söngrödd og allur var kirkjukórinn skipaður mjög góðu söngfólki. Ég átti mikil samskipti við kórinn, eins og gefur að skilja, og stjórnanda hans, Pál Erlendsson. Oft fór kirkjukórinn í sumarferðalög og fór ég þá jafnan með og voru þær ferðir einkar ánægjulegar. Vegna kirkjusöngs- ins, sem Olga stundaði öll sín ár á Siglufirði, finnst mér viðeigandi að hefja þessi kveðjuorð með alkunnu sálmversi. Eftir 13 ára preststarf á Siglu- firði lá leið mín og fjölskyldunnar til Reykjavíkur, er ég varð prestur við Hallgrímskirkju hér í borg. Það voru mikil umskipti að flytjast úr rólegu bæjarfélagi, þar sem fal- leg og myndarleg kirkja stóð, í ið- andi borg með hálfbyggðri kirkju. Ekki löngu síðar fluttust þau hjónin Olga og Gunnlaugur hingað til Reykjavíkur. Nokkru síðar ósk- aði Olga eftir því að gerast félagi í Kvenfélagi Hallgrímskirkju og þótti mér vænt um það, því að þá fann ég að hún vildi ekki að tengslin slitnuðu milli okkar. Hún vann mjög vel fyrir kvenfélagið og kirkjuna og skal það þakkað á þessari stundu. Það var mikil sorg er eiginmað- ur hennar lést fyrir aldur fram, bar hún harm í brjósti og víst söknuðu hans allir, sem kynnst höfðu honum. Olga bauð okkur hjónum æv- inlega í afmæli sitt, þegar það stóð á tug. Hafði hún þá hóp gesta hjá sér og ég flutti stutta afmælistölu til hennar í hvert sinn. En þar kom að hún flutti á Elli- og hjúkrunarheimilið Grund. Fyrst var hún þar í vistlegu húsnæði en þegar heilsan fór meira að bila var hún flutt inn á hjúkrunarheimilið og þótti henni það slæm skipti. Eftir að ég lét af störfum lágu leiðir okkar ekki eins oft saman og áður var. Þó hittumst við oft við guðsþjónustur á Grund og jafnan drakk hún kaffi með okkur prest- unum og mökum okkar eftir messu. Síðast hitti ég hana á níræð- isafmæli hennar af tilviljun, ég var að heimsækja mág minn, sem býr á Grund, og frétti þá að veisla vegna afmælis Olgu væri í hátíð- arsal. Ég dreif mig þangað í hvers- dagsfötunum, án gjafar eða blóma, en gat þó kysst hana á kinnina í síðasta sinn. Olga er eina manneskjan sem verið hafði með mér í kirkjulegu starfi, bæði á Siglufirði og Reykja- vík. Nú kveð ég hana á síðum Morgunblaðsins, heldur hefði ég viljað kveðja hana frá altari Hall- grímskirkju. Guð blessi Olgu Sigurðardóttur. Ragnar Fjalar Lárusson. Elsku afi minn. Ég hlakkaði svo mikið til að þú og amma kæmuð í heim- sókn til okkar til Reyðarfjarðar til að vera hjá okkur um jólin. En það tókst ekki. Það var gaman þegar þú sagðir okkur sögur af því þegar þú bjóst á Reyðarfirði og af Stríðs- árasafninu, þær sögur voru góðar. Og vinur þinn, Guðmundur Magn- KRISTINN FRIÐBJÖRN ÁSGEIRSSON ✝ Kristinn Frið-björn Ásgeirs- son, Dengsi, fæddist á Reyðarfirði 15. nóvember 1932. Hann lést á sjúkra- húsinu í Keflavík sunnudaginn 21. september síðastlið- inn og var útför hans gerð frá Ísa- fjarðarkirkju 4. október. ússon, ég ætla að spyrja hann meira um þig. Það var ofsalega sárt að sjá þig svona mikið veikan, því þú varst aldrei veikur. Það var sárt að horfa á þig fara, það var erfitt, því mér þykir svo vænt um þig. Þegar þú varst veikur á sjúkrahús- inu í Keflavík hringdir þú í mig og ég gleymi því aldrei sem þú sagðir við mig, því það var það seinasta sem ég heyrði í þér. Ég sakna þín svo mikið og takk afi minn. Ég geymi allar minningar um þig í hjarta mínu og ég veit að þú hefur nú hitt pabba þinn. Hann fór líka alltof fljótt fyrir þig. Þú varst svo góður við alla og ég veit
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.