Alþýðublaðið - 11.04.1922, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 11.04.1922, Blaðsíða 1
O-cmM 4é atf JLl^ý4«fl»iclanHiB 1922 Þriðjudaginn 11. april 84 tölubíað Génúafundurinn! Gesúa,fundurinn — svo nefndur eítir ítölsku borgiani sem hann er -'haldinn í — verður sennilega sett- ur f dag, hafi hann þá ekki verið settur í gær, eins og upprunalega hafði verið ætlast til. Ura þenna fund hefir afar mikið verið rætt undanfarna mánuði, sem ekki er furða, því komi þeir íram vilja sísura, sem til tundar- ins hafa stofaað, þá verður sam ian þar varanlegur ýriður. Eftir heimsstyrjöldma var sam- ian friður í Versölum Það er að segja, sá friður var ekki sam- iun; það voru bandamenn sem settu miðveldunum skiiyrði, seni þau urðu að gauga að. Og í raun ¦¦og veru voru það Frakkar, sem kváðu upp skilmálana, bæði hvað óvinirnir ættu að borga og banda œennirnir að t&ka við Varð af þessu missætti nokkurt milli banda tnanna, gengu Bandaríki Amértku f'rá og somdu engan frið, ea Eng lendingar og Italir fylgdu F/ökte- um. Nú hafa EDgtendÍDgar og Italir — þ e. auðvaldsstéttirnar i þessum löndum — séð að það er hinn tnesti óbagnaður að þvf fyrir alia nema auðvaldsstétt Frakk lands, að Þjóðverjum sé varnað •að koma fótunum undir efnalegt sjálístæði ssits aftur, en það er þeim í raun og yeru gert með tfriðarsamningunum svokölluðu. Enska auðvaldið er Iika búið að íjá, að það borgar sig ekki iengur, að bægja Rússlandi frá iánum og viðskiftum við Vestur- Evrópu. Að verdunia við Rúss íand er osufsynleg, til þess að kotna easka iðnaðinum i gang. Það, sem fundurinn i G-oúa á þá að vinna, er þvf í raun og veru það, sem ekki tókst með friðarsaœninguaum i Versölum: seoija aíge'ðin frið En slikur friður getur ekki orðið néma ailir mihaðilar takí þátt í samningum, og sð samningárnir séu þaaníg, sð aliir málsaðiiar álíti, að þeir hafi hag af því, að halda þá Skilyrði fyrir því, að fund'urinn næði takmarki sínu, er þvf, að ÞJoðverjar og Rússar (bolsivikar) taki þáit i honum, enda gera þeir það Búist er við því, að Genúa fundurinn st&ndi < mánuð eð* meira, nema alt lessdi í ósamkomulagi, og er ekki loku fyrir það skotið „Alög, álög órjáfandi, eru á þvf sem varnst að skilja". St. G St. Þið mun ekki vera ýkjalaagt síðan, að einn mikilsvi tur borg- ari hér i Hafnarfirði fræddi œig á þvf, að hér i bænum væri ekki til mjðg þýðingarmikið flutninga tæki, sem nefndist Sjúkrakarfa. Sagði hann að reyndar hefði húa einu sinni verið hér til, en sú fyrir nokkru eyðilögð; — hafði gengið úr sér, eins og gerist með þá hluti, sem mjög eru notaðir, en ekki verið endurnýjuð, sem sjúkrakarfa ekki þótt borga sig Mig undrar það stórum að heiibrigðisnefnd og heilbrigðisfull trúar — (læknar) þessa bæjar — hvað svo sem bæjarstjórn iiður — skuli láta slíkt viðgastgast, veit eg að þeír vita, að sjúkra- karfa er eitt með því nauðsynleg asta, sem stór bæjarfélög þurfa að eiga. Hversu oft hefir það ekki komið fyrir og getur komið fyrír að fó k slasist hér og hvar á vett vang. Bifreiðar eiu að vísu oftar við hendina, — sem lfka getur verið gött og blessað stundum, — en þvf er cú "eiriusinni þannig varið, að þær eiu ekkl einhlitar, þvi margur hefir slasast svo, að hann hefir ekki verið hægt að flytja i bifreið, og þá er sjúkrá katfa nauðsyaleg, sé hún ekki til er ekki öðru að veifa en brekán- uæ, sera fengin eru að láni hjá Pétri eða P*!i, er það illa sæm- andi stóru bæjarfélagi og a esgan hðtt bóttrælandi. Sjúkrakarfa kovt ar ekki off.ái' manusifið kostar.að minai hyggjii meir, verð eg því að líta svo ð, að þau mannslff féu meira virði sem sjúkrakarfa getur bjargað sé hún ætfð tii reiðu er á þarf að halda. Annara hefir einn bæjarfulltrúinn sagt mér, að það hefði nætt mót»pyru i bæjarstjórn af mætum borguruin, að sjúkrakarfa væri keypt handa bænum, er hin var orðin óaýt, ea nokkur tími er nú siðan og hefir o't á skemri stund skift hm áttir. Skil eg ekki hngsanagang þeirra mætu bæjarfulltrúa, sem mæit hafa á rnóti því að bærinn ætti sjákrakörfu, en vilja þó vöxt og viðgang bæjarins eftir tali þeirra að dæma; væri ekki ófróðlegt að heyra hvað þeir hafa sem vörn f að bærinn eignist eigi sjúkrakörfu. Skal eg iáta sannfærast gett þeir sýnt mér með rökum &ð sjúkra- karfa geri meir ógagn en gagn í stóru bæjarfélagi, eða komi ekki að neiau liði, sé tétfc með haoa farið. Annað mjög þýðingarmikið og nauðsynlegt menningartæki vantar í Hafnarfjarðarbæ og virðist það f raun og veru háif brosiegt fram> taksleysi, að bserion skuli ekki eiga það. Hafnarfjörður er fyrsti ksupstaðurinn iiér á Iandi sem er raflystur og búinn að vera það f mörg ár, en á þó ekki til það nauðsyniega tæki, sem ailir raf- lýstir kaupstaðir og bæir þurfa að eiga, sem er þrnmaleiðari, nenni eg ekki að elta ólar við, að sýna. mönnum fram á hversu brýn- nauðsyn það er hverium rafiýst- um bæ að eiga þrumuleiðara, álft: það enga þörf, ætla eg hverjum meðalgreisdum manni það aðf vlta. Skal þó aðeics lausiega drepið á að mörg ár eru e.kki slSin áð hiírð skaii nærri bæiuai, — lá þá við áð þruma ylli stór-

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.