Alþýðublaðið - 21.04.1922, Blaðsíða 2

Alþýðublaðið - 21.04.1922, Blaðsíða 2
ALÞYÐOBLAÐÍÐ samskonar þýðíng og að ieggja orðið Halmstraa út hveitikom. Durgutr. jfRvinna eða nlíarbraið? ------- (Nl) Nel, það má enginn hugsa neitt um það, að menn mundu geta unnið fyrir sér og sfnum, ef þeir fengju að vinna, og fengju að njóta arðsins zí sinni vinnu. — Menn mega ekki hugsa neitt um það, hvernig standi á því, að einstaka menn eru stórauðugir, en allur fjöldinn fátækur. Menn eiga bara að fallast á það svona hugsunarlaust, að það sé forsjónin og framtakssemi og dugnaður auð- mannanaa, sem geri bá sjálíkjörna til að stjórna öllu, og eiga alt, bæði vinnukrafta og vinnuafurðir, og trúi menn því nú ekki vel, að þetta sé svona, þá mega þeir ekki vera að tala »um þ&ð,- og síst svo að aðrir heyri, því það getur komið fólkinu til þéss að fara að hugsa, og hugsanir fjoldans geta komið óþægiiega við eigiahags- munastefnuskrá rfkra stjórnenda. Það er fyrirgefanlegt þó menn hugsi uíb fyrirkomnlagið, og sjái og segi, að það sé ekki gott, og jafnvel þó þeir segi, að ástandið í landinu sé voðalegt, baraefþeir láta sér ekki detta f bug, aðtheimta breytingu á þvf, eða gera neina tilraun sjálfir til þess að breyta þvf til batn&ðar. Síst af öllu mega menn vcra «vo miklir æsingamenn, að þeir segi, að það sé betra að menn fái að vinna fyrir því, sem þeir þuría til þesa að iifa á, held- ur cb að þiggja það sem gjöf eða sveitastyrk, og að það sé ranglátt áð hegna mönnum fytir, að haís orðið svo fátækir, að þeir hafa þurft að fá styrk. Áf hverju erú menn svo fátækir, að þeir þurfa að þiggja gjafir? Er það af þvf, að þeir séu ekki nógn duglegir, til þess að geta unnið fyrir sér og sfnum? Nei, menn eru fátækir af þvf, að þeir fá ekki sð vianá, aema þegar atvinnurekendurnir sjá sér gróða að þvf að iáta þá vinna, og af því að þeir fá aldrei svo mikið kaup, á meðan þeir eru að vinna, að þeir geti lagt meitt ti! hliðsr, til þess að iiía a, þegar vinnu- kraítarcir eru þrotntr, eða þegar þeir sem ráða yfir framteiðsiu tækjura, skipa þeim að hætta að vinna, af þvf að þeir sjá sér ekki eins mikinia gróða að því og þeir vildu. Ef til vil! eru það þeir, sem nú verða að þiggfa gjafir, sem bezt og ót.auðast hafa gesagið fram í þvf, að fyila vasa ríku mannanna, með arðinum aí sinni vinnu. Það eru máske foreidrar þei.rra barna, sem vantar bæði fæði og klæðí, sem hafa fórnað öllum sfnum starfs kröftum tll þess, að reyna að vinna sér og börnunum sfnum brauð, án þess að þiggja það af öðrctm, sem gjöf, en sjá nú, að arðurinn af öllu þeirra striti og útslitnu kröft um er saman kominn hjá örfáum mönnum, sem kallaðir eru vinnu veitendur, og verða nú að horfa upp 4 það, að örlitlum hluta af mikium auð sé úthlutað sem náð arbrauði til þeirra, sem hafa unnið að því alla sína æfi að framleiða þeanan auð. Þeir menn, sem ráða yfir auð- æfum og frnmleiðslutækjum, vita það vel sjálfir, að það er neyðar úrræði, að verða að þiggja sfnar Iffsnauðsynjar sem náðarbrauð, og þeir vita það lika, að þannig löguð fátækrahjáip er ófullnægjandi á hvað góðum tilgangi, sem kann að vera gefið. Ea ef þeir vilja, að fólk taki það trúanlegt, að þeir beri hag fátækra E-jög fyrir brjósti, þá vil eg ráðieggja þeim, að vinna að efliagu þess fyrirkomulags, sem skapar efnalegt sjálfstæði og vel- megun allra manna. Þá fyrst er fátækrahjálpin bygð á góðum grundvelii. Hannes yngri. JfctanNI á Vopa|irði. — (Nl.) Þegar eg er nú búinn að lýsa öllu þessu, þá læt eg mig shöggv- ast detta niður at þessum fúgru hæðum og niður f þá eymdagjá, sem Vopnafjarðarkauptún er nú. Að vfsu sveltur þar enginn enn þá. Þó er óvíst hveraig smáböraum fátækiinganna liði þar, ef ekki nyti við ágætra manna og kvenna, er alt gera til að Iáta fólkinu líða sæmiiega. Frsoikvæmdir eru engar f at— vinnulifinu. Enginn brautryðjandi. Úrræðin eru íá fram úr örðug- leikuwim, Fíestir standa ráðiiíiir. Ðugurinn er lamaður. Áræðið ekkert. ÚtsýniC er byrgt. Meira að segja er himinn vonanna skýjaður. — Fólkið er komið á það eymdar- stig, sð lífsgleðin og bjsrtsýnin er borfin. Tr'din á öndvegisæátt hins góð a í framkvæmdalifinu þorria og þá fer verðmæti iífsisss að iara út um þúfur. Fáir sjá hina him- nesku fegurð hsnnar utidurfögrc guðs náttúru fyrir áhyggjum og basli. Á þvf stigi er fólkið síst fært um að rétta úr sér og horfa hátt. Eg hefi fært f tal við ýmsa ýmisleg uppátæki, er æskiieg væru. Þeir sem ekki sjá alt slikt ómögu- légt, eru undantekning. Fólkið hefir næsta lftið að Iifa af. Tekjustofnarnir eru: afarilla borguð vinna, er sveitarfélagift býður f framfærsluskyni þeim f#- tækuttu, er ekki komast á þá. sárfáu opna báta, er gerðir ere út rétt yfir bli-blásumarið, enn fremur snapa vinna við hinar blá- fátæku verzlanir, er Ktið geta borgað. Þess skal getið, áð verz!» unarstjórarnir eru fásir til að grelða það kaup, er fólkið gerir sér voa um. Með þvf er reyndar lítið sagtt því að vonirhar eru ótrúlega iág« fleygar hjá flestum, þó ehhtöllum. Loks eru opau .bátnrnir, en á þí kOBiast fæni ea vilja. —• Mótor- bátar, eða þgð sem stærra er, þekkjast ekki nU orðið\ þeir vom> til. Mið eru góð yzt í firðinum. Þar marghlaða Færeyingar meðan að fólkið i kauptúninu reikar um. vona- og ráðalaust. Þetta eru aðai-tekjustofnarnir. Hliðarstofnar eru ýmsir, en soti- vægitegir. — Meiripattur tó'.kúas dregur fram lffið i snöpum frá öðrum. Til þessara lítur það svo upp með votum þakklætisaugum. Jsfnvel fyrir hlnn smæsta mola. Sjáifstæðið glatast. Fólkið venst á, að þræða .hugsanabrautir annará, i Enginn eða engia fer eignar brautir eða sinaa ferða. Þetta er hið allra versta. AUir tilburðir fólkiins bera vott um skort og hörœungar fátækt. Klæðaaðuriaa eru tötrar, marg- stagaðir garmar; aadlitia eru af- myaduð af erfiði og skorti. — Vesaliags smá-börnin ganga föí

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.