Vísir Sunnudagsblað - 19.05.1940, Blaðsíða 1

Vísir Sunnudagsblað - 19.05.1940, Blaðsíða 1
wmm 1940 Sunnudaginn 19. maí 20. blad JLaptiVi Qub.mundisjon: í UPPHAFI___ 1 upphafi daga guð alheiminn skóp af engu, — er í ritningum tjáð. — Og fiskana, dýrin og fuglanna mergð, sem flaug yfir grænkandi láð. En ekki fanst guði, sem allskosta þó væri áformi sköpunar náð. — Guð faðir sat hugsi með hönd undir kinn. 1 húmþoku falið og geymt var eitthvað, sem hafði 'ann á óljósan hátt frá örófi tímanna dreymt. — Guð faðir sat hugsi, — því hvað þetta var, þvi haf ði 'ann nú allsendis gleymt. Hann leit yfir það, sem að þegar var gjört. Og það vora ei smáræði nein. Við fætur hans krónh jörtur kumrandi lá, en krummi dró nef sitt við stein. 1 heiðbláma þröstur söng unaðaróð og apinn sat skríkjandi á grein. Guð faðir strauk hjartarins hármjúka feld i hugsunum, dálitla stund. Svo leit hann í augun hans dreymandi djúp en dapurðin gagntók hans lund. — Þar skein honum vingjarnleg óvitsins úð, sem andvaka úr hálfleikans blund. Það hálfdreymis óvit um huga guðs leið sem hljómur af þögnuðum óð. Hann leirmola smáan í lóf a sér tók og í leiðslu á fætur stóð. — Það var eitthvað óorkt, — hann vissi ekki hvað, í hið volduga sköpunarljóð. Úr laufþykni snákurinn læddist með hægð og lævísum augunum gaut. Hann skaparann spurði af meinfýsnis mærð: — Er meistarinn kominn í þraut? — Og snákurinn glenti upp hvoftinn og hló, og hlykkjaðist mjúklega á braut. Úr gleymskunnar djúpum eitt blossandi blik sló bjarma í guðs alföðurs sál. Og skapandans eldmóður anda hans greip, sem aflþrungið titrandi bál, uns hafði hann leirmolann lífsanda gætt. — Lífsanda og guðlegri sál. Þá mælti guð faðir: — Að endingu er mitt áf orm í verkinu skeð. 1 augum þér brennur sú ódauðleiksglóð, sem ein getur dýrð mína séð. — Þú skapaður ert i þíns skapara mynd og skynsemi hugsandans léð. — Úr lauffylgsnum snákurinn læddist á ný og lævísum augunum gaut. Með glotti hann hlýddi á guðs alf öðurs orð og allur í bugður sér skaut. — Skynsemi ... o-jæ.ja. — Hann skelti við góm og skreið síðan hlæjandi á braut. Guð faðir sat hljóður með hönd undir kinn og horfði yfir gjörvalla jörð. Þar kváðu við nístandi angistaróp en eldtungur leiftruðu um svörð. Og eimyr jusvæla frá brennandi borg sló bládimmu um sólgullinn f jörð. Guð faðir sat hugsi og horfði yfir jörð og harmaský myrkvuðu brár. Þvi, hvar sem hann leit, sá hann brennandi bygð og blæðandi holundarsár. — Um enni sér höndum guð alfaðir strauk. í augum hans blikuðu tár. Þá glumdu við hlátrasköll, háðsleg og trylt til himna úr þeim glóðþrungna reyk. Or logunum teygði sig höggormsins haus, sem helvofa, skinin og bleik. — Þú gæddir hann skynsemi ... það var nú það. Og því á eg hægsóttan leik. —

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.