Vísir Sunnudagsblað - 08.09.1940, Blaðsíða 5

Vísir Sunnudagsblað - 08.09.1940, Blaðsíða 5
VÍSIR SUNNUDAGSBLAÐ I FALLHLIFINNI Þegar þú í fyrsta skií'li festir á þig fallhlíf, með öllum þeim út- búnaði, sem henni fylgir, snýsl öll þín hugsun um hana og hvernig þú eigir að fara að því að nota hana. En þegar að því kemur, að þú verður að nota hana, er hún sjálf að meslu leyti horfin úr hugsun þinni. — Þá hugsar þú um ekkert, nema sjálfan þig. Aðeins þetta, að þú festir fall- lilífina á þig, fyllir huga þinn eft- irvæntingu og stolti. Loksins, er sú stund lífs þíns upprunnin, að þú leggir það í raunverulega hættu. Á milli þess og dauðans, er að eins þunnur silkidúkur, sem nú liggur samanbrotinn á baki þínu. Það er staðreynd, sem þú getur ekki komist hjá að hug- leiða, hvort sem þér líkar betur eða ver. Til að byrja með, finst þér sú staðreynd ekki sem þægi- legust. Hún þyngir fætur þínar og þvælist fyrir þér á meðan þú ert að koma þér fyrir í sætinu í flugvélinni. En undir niðri ert þú stoltur. Þú reynir eftir megni að hafa vald yfir sjálfum þér og berst við að hrekja allar heimskulegar hugsanir á brott. Þú fálmar óafvitandi við reim- arnar á brjósti þínu, en líti ein- hver á þig, hættirðu því á auga- bragði og ferð í þess stað að at- huga hnappana á jakkanum þín- um. Og svo ferðu að hugsa um hvernig í skrambanum þú eigir að fara að því, að komast út úr flugvélinni með öllu þessu haf- urtaski á þér, ef eitthvað óvænt skildi nú koma fyrir í loftinu, áður en þú leggur af stað í sjálft fallhlífarstökkið. Það er ein- kennilegt hve hugsanir um bil- aða hreyfla og vængmissi, sækja að þér nú, einmitt þegar þú ert með fallhlífina á bakinu. En ekkert slíkt hendir .... ekkert markvert kemur fyrir þig, fyi en hið örlagaþrungna augnablik rennur upp .... og þá eru þér allar notkunarreglur algerlega gleymdar, og þá finnst þcr þú algerlega óundirbúinn. Til fallhlífarstökks liggja að- allega tvær ástæður, frægðarþrá eða nauðsyn. En þegar að sjálfu stöjckinu kemur, hverfa báðar þessar ástæður, sökum þess, að hvorug þeírra getur haft hin minstu áhrif á sjálfa fallhlifina eða endalok stökksins. Þ& er fallhlífin hið eina í veröldjmn? sem nokkru máli skif tir. Með fálmandi fingrum losar þú af þér sætisreimarnar og um leið dettur þér í hug, hvort það geti verið, að þú í misgripum hafir losað einhverja fallhlífar- reimina. Er þú hefir fullvissað þig um að svo sé ekki, ríst þú úi sætinu. Flugvélin tekur smá- dýfur, þú heldur þér föstum og nú finst þér það ógurleg tilhugs- un, að verða að yfirgefa hana. Upp úr hugarrótinu skýtur setning ein skyndilega upp koll- inum: — Teldu upp að tíu áður en þú losar um sprotann, er heldur fallhlífinni saman. — Þú endurtekur setninguna, vél- rænt og án þess að hugsa út í hana. Aður voru þessi orð þér mikilsverð lög, nú eru þau að- eins hluti úr lexíu, sem þú lærð- ir einhverntíma fyrir óralöngu. Og svo verður þér á fyrsta skissan. Þú lítur út og niður fyr- ir flugvélina. ógagnsær, grá- bólstraður skýadúkur er það eina sem þú sérð. Einhversstað- ar þar langt fyrir neðan, er það, sem maður kallar jörð. Hroll- kendur titringur fer um líkama þinn og þú heldur þér enn fast- ar en áður. Að lokum ert þú knúður til að sleppa taki þínu. Ef til vill er það stoltið, sem knýr þig til þess, en þó er það ef til vill öllu f rek- ar nauðsynin. — Nú, fyrst þetta verður að gerast, þá .... Þú réttir úr þér með varfærni. Horfir hvasst og öruggt í allar áttir nema niður fyrir þig. .... Teldu upp áð tíu áður en .... Eftir GEORGE VERNON Örvæntingin knýr þig til að gefa þig sjálfan algerlega á vald örlaganna. Þú sleppir taki þínu og fellur .... Brot úr augnabliki rænir fall hraðinn þig allri hugsun. Öllum aðvörunum, bendingum og regl- um er sem sópað burtu af hinum ískalda, sogandi gusti ér um þig leikur í fallinu. Svo vekur sjáifs- bjargarhvötin þig af dvaUnum. Þú fálmar æðislega eftir sprot- anum og er fingur þínir r\Á t:1':' á honum, kippir þú í hann af öllum mætti. Og þá fyrst grípur örvænting- in þig á vald sitt. Þú finnur enga breytingu á fallhraðanum. Þú f ellur og f ellur .... Auðvitað er þvi úr huga þér stolið á þessu augnabliki, að það tekur nokkrar sekúndur að fall- hlífin losni úr brotunum, kip])i í strenginn og þenjist út. Þér kemur engin önnur ástæða til hugar, en sú, að fallhlífin sé að einhverju leyti i ólagi og angist dauðans nístir sál þina. Á næsta augnabliki finnur þú harðan og snöggan kipp fyrir bringsmölum Um leið og fall- hlífarborðarnir herða að lærum þínum og brósti. Þér finst, sem þú getir ekki dregið andann. .. Og svo hverfur þessi tilfinning eins snögglega og hún kom. Hægt og rólega svífur ])ú í gegn um geynrinn, sveiflast til og frá '¦.¦¦<¦:•:••:¦¦¦:¦;•'¦'-\v'v:i ,,Og svo fertSu aö hugsa um, hvernig í skrambanum þú e'gir að far% $% því, aB komasst i\t \\r flugvélinni meö öllu þessvt hafvulajki ft þér", ,,Á tn.illí lífs þíns og dauSans er aöeins þunnur silkidúkur, sem nú liggfur samanbrotinn á baki þínu.'" — Flugmennirnir klifra upp í flugvélina, og á baki þeirra sjást íallhlífarnar. eins og pendúll i klukku. Það er að vísu ekki sem þægilegast fyrst í stað. En þú venst því fljótlegaog innan skamms ertþú þess fullviss með sjálfum þér, að enn sért þú þó í lifandi manna tölu og munir verða það enn um hríð, ef engin sérstök óhepni hendi þig. Þó háls þinn sé stirður af kulda og áreynslu, þvingar þú þig til að líta upp fyrir þig. Það er fögur sjón, sem þá iriætir augum þírium. Breitt og bjarl hvolfþak úr silki þenst út fyrir ofan þig og frá jöðrum þess liggja með jöfnum millibilum, örmjóii' þræðir, sem að neðan safnast allir í sama odddepli, — hringnum og borðanum sem tengir þig við þetta bjarta þak. t sál þinni fara hinar tvistruðu hugsanir, að safnast saman á ný í samstæða heild, er lýtur yfir- ráðum þínum. Þú ferð að geta þér þess til, hverskonar landslag það muni vera, sem skýin og þokan fela sjónum þínum, — borg, sveitaþorp, sjór eða þá kannske skógur. Um það er ekki golt að segja að svo stöddu. En þessi heilabrot róa þig. Þú f inn- ur að þér er öldungis á sama um hvað nú tekur við. Þú ert búinn að þola svo harða raun, þú hef ir lifað svo Ianga æfi á þessum undangengnum augnablikum, að nú getur ekkert valdið þér ótta framar. Þú hverfur í skýjaþokuna, andar henni að þér og frá þér ineð þungum, reglubundnum sogum. Skyndilega verður aftur hciðbjart i kring um þig. Skýja- þokan er nú ekki lengur utan um þig á allar hliðar, heldur yfir höfði þinu. Þér verður litið nið- ur .,,, jörðin. — Ólýsanleg gleði og hrifning gagntekur þig, Sú hrifning, sem a8eina getur gripið þann mann,

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.