Vísir Sunnudagsblað - 08.09.1940, Blaðsíða 6

Vísir Sunnudagsblað - 08.09.1940, Blaðsíða 6
VÍSIR SUNNUDAGSBLAÐ er f ram að þessu augnabliki hef- ir fallið og fallið gegn um enda- lausan eilífan geym, gegn um skýjaþykkni og þokubakka .... og sem nú fyrst sér líkur fyrir því, að þetta fall muni þó ein- hverntíma fá enda. Þig langar mest til að hrópa og syngja og fara heljarstökk í loftinu af fögnuði. Þú nálgast jörðina óðum og enn ferðu að leita í hugskoli þinú, að leiðbeiningum og holl- ráðum, sem þér voru gefin, ein- hverntíma löngu áður, en þú lagðir af stað í þessa löngu ferð. Á meðan þú varst í tvö til þrjú þúsund feta hæð yfir jörðu, fanst þér sem þér miðaði lítt áfram í áttina til hennar..... En nú, eftir því sem þú nálgast hana meir, finst þér þú falla hraðar og hraðar. Það er engu likara, en hún æði til þín með örskots- ferð. Skyndilega lendir þér og jörðinni saman i hörðum á- rekstri. Þú Iiggur á höndum og hnjám, flæktur í böndum og mjúku silki. Maðurinn, sem sá til þín er þú sveifst niður úr skýjunum, kem- ur hlaupandi. Munnur hans er galopinn af undrun og hann glápir kjánalega á þig, um leið og hann spyr: — Hvaðan úr ósköpunum ber þig eiginlega að . . . . ? — Os það er ekki svo ýk.ja- löng Ieið þaðan, — svarar þú kæruleysislega um leið og þér verður, svona rétt af hendingu litið upp i loftið. — Svona eitt- hvað í kring um sjö þúsund fet ..... Svo byrjar þú á að leysa af þér böndin og greiða þig úr flækjunni. Þú Iætur ekkert á því bera, hve mjög þú nýtur undrunar og bjálfasvipsins á andliti mannaumingjans. Og þó er það sá dásamlegasti svipur, sem þú hefir nokklirn tíma aug- um litið. (Lauslega þýtt). í fjöllistahúsinu Saga cftir KOKOSQUIST. Bi.smarck, járnkanslan' Þýska- lands, skoraSi próf. Virschow á hólm. Prófessorinn var ágætur vísindamaöur en engin skytta, og átti hann að kjósa vopnin, þar sem á hann var skorati. Virschow kom á hólminn meö tvær pylsur. „Þetta eru vopnin rriíh", sagöi hann viö einvígisvotta Bismarcks. „Þær eru alveg eins, e.n önnur er full af ..trichinum". :->em eru banvænar. Fariö roeö pylsurnar til herra yðar, segi'ð honum aS borSa atira og sítfan mun eg eta hina. Annar okkan mun devj'a, en viö höfnm báöiti jafna möguleika.?' Biamarck hsstti vifi dnvifið o% um g&r^n lí líögYÍWSWl V(r|s InBWÍí . i • ;i4*' Sörensen hringdi mig upp og sagði: „Konan mín er ekki heima. Eigum við ekki að skemta okkur eitfhvað í kvöld?" „Eg þakka þér fyrir boðið," svaraði eg, „en hvert eigum við að fara?" „Við skulum fara i Viktoríu- fjöllistahúsið," svaraði Sören- sen, „og við getum hitst í kaffi- húsiriu okkar." Undir kvöld hélt eg í kaffi- húsið. Sörensen var kominn á undan mér og sat við púns- drykkju. Þegar við vorum ieknir til við aðra flöskuna sagði eg: „Eftir hálftima hefst sýningin. „Ertu búinn að fá aðgöngnriða?" Sörensen þagði. Svo hvolfdi liann í sig úr glasjnu og kallaði: „Þjónn! Eina flösku iil!" Við þögðuin. Púnsið var gott. Að svolitilli stundu liðinni spurði eg: „Hvernig eru sýning- aratriðin?" Það lifnaði yfir Sörensen. „Þau eru ágæt. Eg er búinn að sjá þau þrisvar sinnum og eg get farið þangað ótakmarkað oft. Fyrst kemur ung dansmær fram á sjónarsviðið, hún er í stuttu pilsi .... einu af þessum sem ná ekki nema niður undir hné." Sörensen stóð á fætur, hélt uppi kjóllöfunum sinum og hoppaði nokkura hringi á gólf- inu. „Hún syngur: Eg vil eiga, eg vil eiga, eg vil eiga börn------------ börn. Ha, ha, ha." Sörensen söng með skrækri og falskri rödd, en gestirnir skellihlóu við borðin. ,Að eins nokkurir taflmenn sátu þögulir við borð sín og störðu alvarlegir fram fvrir sig. Sörensen skálaði við mig og hélt svo áfram: „Næsta sýning- aratriði er sjónhverfingamað- ur. Stórkostlegt, skal eg segja bér! Hann fer úr jakkanum." Sörensen fór úr kjólnum. „Hann er i vesti innanundir, rauðu vésti sérðu. Þú verður sko að imynda þér að vestið mitt sé rautt. Og úr því fer hann lika." Sörensen hneppir frá sér vest- inu, fer úr því og leggur það á stól. Kaffihússgestlrnir byria að ver8a foí-vitnlr, þeir standa upp af itélum BÍnwm egf þyji»f$t i fcHngumeKkWs „Undir vestinu var hann í öðru vesti." Sörensen fer í vest- ið sitt aftur og hélt áfram: „Hann hneppir því frá sér og fer úr því." Sörensen gerir það sama og leggur vestið frá sér. „Þetta vesti er blátt." Hann hugsar sig um eitt' andartak. „Eða grænt?" sagði hann nokk- uð efablandið. „Hvað heldurðu að hann hafi svo þar innanund- ir? Enn þá eitt vesti — gult vesti." Sörensen tók vestið enn og fór í það. Svo svolgraði hann í sig stóran sopa úr staupinu til að hressa sig á, hristi höfuðið og mælti: „í þrjátíu vestum var hann, mannauminginn. Geturðu nú ímyndað þér annað eins?" Við klingjum saman glösun- um og Sörenen hélt áfrarn: „Þriðja sýningaratriðið er hund- ur sem bæði geltir og talar." Sörensen stóð upp af stólnum, Iagðist á fjórar fætur og skreið geltandi bæði á milli borðanna og eins undir þau. „Fyrst segir hann voff — voff —-------voff, gott kvöld! Og hann segir þetla ákaflega greinilega og dinglar um leið rófunni." Sörensen stendur á þrem fót- um, en bregður annari hendinni af tur á milli fóta sér og dinglar henni þar, sem likast því er hann sá hundinn gera. Einnig skók hann bakhlutann til og frá, svo að mannfjöldinn skelti upp úr og veltist um af hlátri. „Hvað svo?" spurði eg og helti aftur í glasið hans. „Svo kemur heljarstökkið!" sagði Sörensen, hátíðlegur á svip. „Reyndu að gera þér í hug- arlund að borðið hérna sé uppi i mæni á leikhúsinu, óra hátt uppi í loftinu. Svo kemur maður hlaupandi og klifrar fimlega upp kaðalstiga Upp í loftið." Sörensen skriður upp á stól og eg í'eyni að styðja hann og að- stoða eftir bestu getu. Þjónninn kemur hlaupandi og hjálpar okkur til að rýma glösum og flöskum af borðinu. Alt var hljótt og kyrt i kaffihúsinu. Þar rikti dauðaþögn eins og eitthvert ákaflega stórkostlegt sýningar- atriði væri í vændum. Hér vánt- aði ekkert nema trumbusláttar- mann og lúðurþeytara tll að vera undanfari þessa a8al-þátt-> w i áýnlniarathBfninni %iwm< m stigu? if itélnum m * borðið. Eg rétti honum glasið. Hann sýpur á og segir: „Og núna stekkur hann mörg heljarstökk á leiðinni ofan úr loftinu og niður á gólf." Sören- sen reynir að setja á sig kempu- svip, en riðar og dettur kylli- flatur niður á gólfið. Það varð ógurlegur hávaði inni í veitinga- salnum og gólfið og borðin nötruðu undan þunganum. Skákmennirnir stóðu upp frá borðinu sínu og komu til okkar. „Tafhnennirnir okkar ultu um koll." sögðu þeir þunglega. „Við verðum að byrja skákina að nýju, og þetta er alt ykkur að kenna." „Eg bið afsökunar," sagði SÖrensen auðmjúkur og brölti upp af gólfinu. „Eg skal viður- kenna að heljarstökksmaðurinn í leikhúsinti gerir þetta dálítið fimlegar en eg, því að. eg hefi að undanförnu ekki æft þetta neitt. Og fyrir utan svo það, að það er ekki til siðs að tefla á meðan menn stökkva heljar- stökk." Við pöntuðum fimtu flösk- una. Sörensen riuddaði á sér mjöðmina, því Iiann virlist hafa meitt sig í henni. Svo hélt hana áfram: „Næsta sýningaratriði eru músikölsku fífiin." Veitinga- þjónninn kom með heila tylft af vínglösum og lét þau á borð- ið, en Sörensen heltr mismun- andi miklu af púnsi í þau og tók að syngja írska þjóðsönginn. Eg spurði hann itarlega hvað þessi þremils hljóð ætlu að þýða, en hann svarði því einu til, að f íf I- in væru írsk og að þau væru vön að syngja þjóðsöng heima- landsins. Sörensen hélt áfram að syngja, en það dreg eg stór- lega í efa, að írar hafi nokkuru sinni átt svo ófagran þjóðsöng. Sörensen barði í sífellu í glösin með tveimur skeiðum, og í hvert skifti sem honum fanst hann framleiða falskan tón með ann- ari hvorri skeiðinni, drakk hann sopa úr því glasinu, sem hann sló falska tóninn úr; Það mink- aði óðfluga í glösunum. „Og nú Jkemur diskaloddar- inn," hrópaði Sörensen i hrifn- ingu og þreif til sín tvo diska, sinn í hvora hendi. Gestirnir i kaffihúsinu hörfuðu aftur á bak. Eigandi gildaskálans kom hlaupandi og spurði hvort hann mættí tala við míg eitt augna- blik. Þegar við vorum komnir afsíðis hvlslaði hann í eyra mér: Ef að trúðjeikarinn, sem með yður er, akuldbindur sig til að Jsoma hingaö á hverju kvöldi @i t$m Mv linat', þá þftVf hvo;.

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.