Vísir Sunnudagsblað - 22.09.1940, Blaðsíða 4

Vísir Sunnudagsblað - 22.09.1940, Blaðsíða 4
VÍSIR SUNNUDAGSBLAÐ '.:'¦. ¦ .' ' ... ' . .¦ '¦- ¦:-..'¦¦ '-'¦ ¦;¦: :-.' ¦ ' ¦ ". .': .'.';. '/;,: ' '¦ :, ..;:':¦:¦ ;vv ::. ¦ . '¦: : . .¦ .. ¦ ¦¦¦'¦' ¦;¦¦.;::'¦;'.¦.¦ '..'¦¦ .<¦'¦';¦¦>. : -^: ¦ ¦: ¦:¦:¦ ¦:,?*,:::::, :;:^3gí^?á 1 'í' ¥¦:«?¦:¦:•: ¦:•:¦:¦ WvXS&gaSfcJa, >:¦:¦>:¦:¦>:::¦::: :':*'.::jfeág^;¥. 1* c* ty* Hif ^Hí,;1, KfLjft-r ' p ^HB IjLjwl HÉi :: ^HIIHb,/1 a^p « ¦-1 w ¦v-Sg ow&jffijg S8m*mí-:::-:- ¦£ -'v:vv EIé^ssíI^W™^ 1Pk§ í-íIHk^ ¦¦¦¦.:.,,¦,¦¦.. :.¦-¦¦. ¦¦-.-¦¦¦¦x. -,W .¦¦>:• :;:-.. :-,>:;--v::;V':--.:-;,s;íV::'v I** i ¦.''¦ mbs * «1 il «1 SPllSwl 1 tB Sfff MIKm } ^j \ iH Hp> IbMI 5 *$ð BfflKoBs J £$ f«JBHiæSi Hj?*fVH*Hv^:ííííí?flVflM^ Bé Hhí w ; Wm m Æ: ::,.,! :V $í$íí.$::»| íffift í ?§£* Bw^j^^K^ ¦ ,¦¦¦, . ¦ ,,,, ¦ . ?• I :::::;;::;:;:::::::::::::: ÉlÉil GQ3 sk -3 'J -•;,¦ ¦'"¦¦¦¦^---¦:-':'V:';V;;: .:,,i:--':.:-í :'ví^:::::::::':v':í:': ::::::::;::::::>:::::v:;::- -^jiF^ ^ :VÍ; : :':||||;||Í|||f 1 ¦ Slík sjón, sem þessi mynd sýnir var algeng í stórborgum Frakklands í vetur og er víða enn. Stúlk- ur hafa tekið við störfum blaðaberanna, sem kallaðir hafa verið í herinn. inn og þiggið hressingu. — I dag eruð þér gestur minn og þér eruð hjartanlega velkom- inn!" Hvílíkar móttökur! hugsaði hann; þetta hlýtur að vera draumur, því svona náttúrleg og elskuleg stúlka er ekki til í hinum hlutræna heimi! En mér er alveg sama, þvi ef mig er að dreyma, þá ætla eg að minsta kosti ekki að vakna fyrr en L fulla hnefana! Þau komu inn i stóra svala fordyrisstofu og hún bauð hon- um sæti í djúpum hægindastól. Svo hringdi hún bjöllu. Augna- bliki síðar kom gildur lágvax- inn maður inn, klæddur í rúss- neska skyrtu, hnébuxur og há stígvél. Stúlkan gaf honum stutta skipun, á framandi máli, en maðurinn hneigði sig og fór. „Þetta var Stjekelye, sem er þjónn og matsveinn hjá okkur," sagði stúlkan brosandi. „Og eg heiti Vera, — Vera Odjviskaja. Við erum Rússar, frá Kákasus. Eg bý hérna með tveimur frænkum mínum, þær eru orðn- ar mjög gamlar. Og hingað kemur aldrei neinn. Fólkið i nærsveitunum er hrætt við okk- ur, og hér er óttalega afskekt. Faðir minn lét byggja þetta hús löngu áður en eg fæddist, hann og móðir mín bjuggu hérna stundum á sumrin," — Rödd hennar varð alt í einu angurvær og hún Iaut höfði. „Hafið þér — verið hér lengi?" spurðí hann dálítið ut- an við síg. .„Já, síðan eg^ yay þrettán ára, — í fimm ár!" Hún var hrygg á svip og tortryggilegur gljái í augum hennar. — „Faðir minn féll í stríðinu. Móðir mín dó af sorg; hún hafði altaf verið veik- bygð. Svo kom byltingin og við urðum að flýja. Við komumst á endanum til Noregs, en bróðir minn dó á Ieiðinni. Við höfum verið hérna siðan. Frænkur mínar vilja aldrei fara héðan, segja þær. Og hér er inndælt, — en ákaflega einmanalegt." — Hún leit alt í einu upp og brosti. „Þess vegna þykir mér svo vænt um að þér skylduð koma!" Þannig gekk það til, að Einar Kjelsaas, ungur og velmetinn málaflutningsmaður frá Oslo, fann höll Þyrnirósu, og æfintýr- ið sem hann hafði dreymt um alla sína ævi! Hún lét setja fyrir hann riku- lega máltíð og svalandi vín. —- Þegar borðhaldinu var lokið, gengu þau út á granittröppurnar og settust i forsæluna, undir stórum rauðelmi. Hún hafði tekið með sér balalaika og nú söng hún og spilaði fyrir hann um stund. Ókunn orð, ókunna tóna, en mild fegurð í-addar hennar sveipaði um hann draumblæju æfintýranna. Nú hafði hann ekki lengur neinn beig af stemningu óraun- veruleikans; þvert á móti fanðt honum sem alt lif háns, fram að þessu, hefði verið einkisvert fálm í einhverri þokuveröld. Veruleikinn var angandi sumar- dýrðin kringum höll Þyrni- rósu, heimur fuglasöngs og blóma, í sólskini, undir grænu og rauðu laufi! Og í allri þess- ari fegurð, sem guð hafði skap- að í gleði sinni, sat drottning aldingarðsins, á bláu hægindi, og heillaði hann með töfrasöng sinum, þannig að hann sá hvíta álfa dansa yfir engin og vatnið. Vera — Odjviskaja, hvilíkt nafn! — Hún reis á fætur og snerti hann með töfrasprota sínum. Þá leit hann upp — og sjá: Hann var konungssonurinn ungi, sem vakti Þyrnirósu af hundrað ára svefni hennar. Og hún tók hönd hans, þau hlupu af stað, glöð og sæl, út í aldin- garðinn. Blómin hneigðu höfuð sín til kveðju, fiðrildin flugu kringum þau í litbylgjandi fylkingum, og fuglarnir sungu þeim brúðkaupsljóð. — Hún batt honum kórónu úr lifrauð- um smára og krýndi hann til konungs i heimi æfintýranna. Þau sátu á bakka vatnsins og liún kendi honum að skilja mál hins þýða straumniðar. — Hún leiddi hann inn i höllina, að dýrðlegu veisluborði. Þjónn hennar, svartur og illilegur, bar þeim vin í gullnUm skálum. — Að Iokum sigldu þau á hvíta skipinu hennar um spegilslétt vatnið, og hún söng fyrir hann, meðan kvöldaði. Bládimman færðist yfir, stjörnur ghtruðu í geiminum. — Einnig í augum Þyrnirósu tók að rökkva og angurvær svipur færðist yfir andlit hennar. „Það líður að nóttu," sagði hún. „Nú verðum við að skilja." Einar Kjelsaas yaknaði af draumi sínUm og sá að liðið var að kvöldi. Hann hugsaði með sér: Á morgun er aftur dagur, nýr dagur í paradís! —- Vera — Vera Odjviskaja, þú skalt verða mín. — Hann kysti hönd hennar og mælti: „Á morgun kem eg aftur." Hún horfði á hann með und- arlegu augnaráði; -svo sagði hún: „Ef örlög okkar vilja, þá muntu koma aftur." Eftir nokkura þögn bætti hún við: „Vertu sæll. Hin heilaga móðir frá Kazan veri með þér. — Stjekelye bíður þin niðri við vatnið; hann mun flytja þig heim." Hún gekk frá honum, upp granittröppurnar, inn i höll Þyrnirósu. Hann hrópaði á eft- ir henni: „Vertu sæl prinsessa; hittumst heil á morgun!" Stjekelye beið við vatnsbakk- ann, í litlum bát. Einar Kjelsaas steig um borð og settist á aftur- þóttuna. Þjónninn réri af stað, yfir tjörnina og niður síkið er lá úr henni sunnanverðri, inn í skóginn. - Höll þyrnirósu hvarf. - Einar Kjelsaas fól andht sitt í höndum sér og rif jaði upp fyrir sér atburði dagsins. Nú þegar húsið hennar var horfið, fanst honum þetta alt vera draumi líkast. Ef til vill var það að eins draumur? Stjekelye réri. — Þegar Einar Kjelsaas leit upp aftur, voru þeir komnir út á dálítið vatn, sem lá spegilslétt i hljóðum myrkum skógi; það var orðið aldimt. Litlu siðar komu þeir að nýju siki. Það var all langt og endaði í stórri tjörn. Þar snéri Stjekelye bátnum að landi, und- ir lágum ás. „Yfir þenna holt, finna veg," sagði hann stuttaralega. Einar Kjelsaas stökk í land. „Þakka yður fyrir," mælti hann. „Verið þér sælir." — Svo mundi hann eftir því, að hann hafði ekki tekið ef tir leiðinni. — „Er nokkur vandi að rata til ykkar?" spurði hann. Þjónninn hafði þegar tekið til áranna; hann hristi höfuðið. „Mér ekki skilja norsky," svar- aði hann og reri með sterkleg- um áratogum út í myrkrið. Nú jæja, hugsaði Einar Kjel- saas, fólkið í sveitinni getur vísað mér til vegar. Þetta er víst alt í lagi. Hann gekk fyrir ásinn og kom þá strax á veginn í út- jaðri sveitaþorpsins. Hann var snemma á fótum næsta morgunn, borðaði morg- unverðinn í skyndi, fór svo til bóndans er hann bjó hjá og spurði hann um skemstu leið

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.