Vísir Sunnudagsblað - 22.09.1940, Blaðsíða 6

Vísir Sunnudagsblað - 22.09.1940, Blaðsíða 6
VÍSIR SUNNUDAGSBLAÐ HÁTIÐARÉTTURINN SANNIR ATBUKÐIR ER GERÐUST UM BORÐ Á FARÞEGASKIPINU „NEWCASTLE". Herbe*t A. Löblein hefir fæ?t í letur, Marcli prófessor var búinn að- ferðast fjórtán hundruð mílur fram og aftur uni héruð þar sem malaríusótt gekk, þegar hann kom um borð í „New- caslle". Þar með var ein af veigamestu og mikilverðustu rannsóknarferðum hins fræga ameríska dýrafræðings lokið. Árangurinn var óviðjafnanleg- ur, því að hann kom með gull- froska frá Trinidad — heila tylft sem hann hafði nað lifandi. Þeir sem ekki þekkja neitt til gullfroskanna í Trinidad vita ekki hvers virði þeir eru. Það er afar sjaldgæf kvikindi, sem glitra eins og glóandi gull í sól- skini og eru nær þrefalt stærri en venjulegir froskar. Sérhver dýragarður í veröldinni teluv vélin viðbragð og deif sér niður, þvi nær lóðrétt til jarðar. Einar Kjelsaas hafði nóg að gera að halda sér föstum; — blár vatns- flötur þeyttist upp á móti þeim og trjátopparnir virtust þyrlast hver um annan. Svo steig höll Þyrnirósu eins og draumsýn úr hringiðunni, múrinn þakinn rósum, smáraengin; hliðið ram- gerða stóð opið. Flugvélin rétti sig við, tók léttilega niðri og sveif upp að vatnsbakkanum. Einar Kjelsaas stökk í land. — Niður breiðu granittröppurn- ar kom Ijósklædd kona á móti honum. Hann tók hana um- svifalaust í faðm sér og kysti hana. Yfir þeim var stemning draums og æfintýra; hann var af tur konungssonurinn ungi og l)afði leitað hennar árum sam- an, nú var hann kominn að sækja haná, á flugreka, í sól- skini, og hann ætlaði aldrei að sleppa henni aftur! —• Vera Odjviskaja — Þyrnirósa! Aldrei of tar skaltu hverfa mér í töfra- skóginn þinn! Eg elska þig! — Það siðasta sagði hann bátt. „Eg vissi að þú myndir koma," hvislaði hún i eyra hans. „Frænkur minar sögðu, að þú kæmir ef örlögin leifðu það. En eg var hjá þér hverja nótt í draumi og hjarta mitt kallaði A þig dag ef tir dag. Eg var róleg og vongóð, því eg fann að það var eitthvað í hjarta mínu sem er sterkara en örlögin." sig himinn höndum hafa tekið ef han'n nær í gullfroska. Og nú átti dýragarðurinn í New York von á heilli tylf t af þessum sjald- séðu dýrum. Innan þriggja vikna yrðu þau kominn á á- kvörðunars taðinn. Skipstjórinn tók sjálfur á móti þessum heimsfræga gesti sínum og bauð hann hjartan- lega velkominn í skipið, en pró- fessorinn mátti ekki vera að því að hlusta á neinar móttöku- ræður, greip fram í fyrir skip- stjóranum og spurði hvort hann gæti ekki sent samstundis skeyti heim til New-York. Skip- stjórinn fylgdi prófessornum til loftskeytamannsins og loft- skeytamaðurinn sendi svohljóð- andi skeyti: „Dýragarðurinn, New-York. — Hefi fundið Tri- nidadgullfroska, hafið tilbúin búr í New-York við komu skips- ins. — Dr. March. Skipstjórinn sagði mjög var- lega: „Það var einu sinni leið- angursmaður með okkur á skip- inu sem hafði gullfroska með- ferðis." Það var eins og prófessorn- um væri gefinn löðrungur, hon- um brá svo: „Hvað! Hvert fór maðurinn með froskana?" Skipstjóri friðaði farþega sinn samstundis, Um leið og hann bauð honum að reykja vindil: „Ekkert að óttast March prófess- or. Það er stundum hægt að ná lifandi gullfroskum, en eg veit ekki til, að það hafi tekist í eitt einasta skifti, að flytja þá lifandi á milli Ianda." „Það hefir ekki verið neinu öðru að kenna en rangri með- ferð. Og eg persónulega er ó- hræddur þvi eg þekki orðið þessi dýr og veit hvernig fara á með þau," sagði prófessorinn all drýgindalega. Skipstjórinn brosti svo ísmeygilega að alt höfuðleðrið fór á hreyfingu og húfan hallaðist utan í annan vangann. Eftir þetta var March pró- fessor óþreytandi í kringum froskana sina, en annars var það yfirmatsveinn skipsins sem •átti að gæta þessara dýrmætu kvikinda er voru a. m. k. þúsund dollara virði hvert. Hann var sá eini á skipinu sem nokkurt skyn bar á gullfroska. „Það er mér mikið gleði- efni," sagði dýrafræðingurinn, að það skuli a. m. k. vera einn maður um borð í skipinu sem veit hvernig á að umgangast gullfroska, og þá er ekki nein hættá* á, að þeim verði meint á leiðinni." „Yes," sagði matsveinninn frá Trinidad, „steiktir á teini uns þeir eru orðnir kolbrúnir, bera án afláts á þá oliviðarolíu, fylla þá með hrísgrjónum og bera þá á borð með papríkusósu. Þetta er guðaréttur, Sir!" Prófessorinn starði eins og naut á nývirki á matsveininn. „Yður er ekki við bjargandi bé- vítis átvaglið yðar. En svona nokkuð látið þér mig aldrei framar heyra!" Það hafði borist um alt skip- ið, að gullfroskar væru með i f örinni. Farþegarnir réðust unn- vörpum á March svo að hann hafði ekki nokkurn frið, og tók loks þann kost að flytja inn i klefa sinn og loka sig inni. Enþá barst það til eyrna farþeganna, að það væri annar maður til á skipinu sem hefði vit é gull- froskum og þessi gullfroskasér- fræðingur væri enginn annar en yfirmatsveinn skipsins. Árásin var gerð á hann þegar prófess- orinn lagði á flótta, og mat- sveinninn sagði öllum að steikt- ir gullfroskar væru guðaréttur, svo vatnið kom fram í munninn á farþegunum. Þá dauðlangaði alla i steikta gullfroska, þeir heimtuðu gullfroskakjöt af skipstjóranum og þeir mútuðu yfirmatsveininum. En eitt sinn þegar prófessor- inn spigsporaði sér til hressing- ar á þilfarinu, kom matsveinn- inn hlaupandi, baðaði út báðum höndum og skelfingin lýsti út úr svipnum, hann æpti hástöf- um, stamandi og hikstandi: „1 guðanna bænum, flýtið yður prófessor-----------slys — — — voðalegt-----— — froskarnir — -------fljúgast á." March dýrafræðingur flaug fremur en gekk niður á skipið þar sem froskarnir voru — og farþegarnir þutu í halarófu á eftir honum til að sjá með eigin augum hinn voðalega atburð. Það sem bar fyrir augu hans var nærri búið að koma hjartanu til að hætta að slá í barmi hans. Eitt af þessum dýrmætu dýrum lá í dauðateygjunum á gólfinu en hinir ellefu voru auðsjáan- lega mjög æstir og bjuggu sig undir nýja árás. „Við skulum ekki láta kvik- indisgreyið kveljast svona mik- ið, við skulum heldur stytta þvi stundir," sagði matsveinninn kjökrandi af meðaumkun. Fá- einum klukkustundum seinna var fyrsti gullfroskurinn frá Trinidad matreiddur og borinu á borð. Skipstjórinn bragðaði á honum og prófessorinn líka, en vatnið kom fram í munninn á hinum farþegunum — svo mik- ið langaði þá í þenna dásamlega rétt. En þegar matsveinninn sneri sér undan glotti hann djöf- ullega og drap titlinga framan í skipstjórann. Það sem einir hljóta, geta einnig aðrir gert kröfu til. Far- þegarnir voru óánægðir. Skip- stjórinn var í bannsettri klípu. Fjóra gullfroska heimtuðu þeir matreidda handa sér — fjóra gullfroska á þúsund dali hvern. Það var dýr réttur, sennilega einhver dýrasti réttur sem nokk- uru sinni hefir verið framreidd- ur miðað við magn hans. En það var nú einu sinni þannig, að dýragarðurinn í New-York f ékk sjö gullfroska þrátt fyrir þetta og það var svo sem nóg. Skip- stjórinn brosti í laumi út í ann- að munnvikið, gaf farþegunum dýra vindlinga, en matsveinn- inn læddist niður til froskanna, kitlaði þá uns á þá kom ber- serksgangur, svo að þeir réðu sér ekki fyrir bræði. Á þriðja degi var hann búinn að ná til- gangi sínum. Fjórir gullfroskar voru dauðir í viðbót. Og aðþessu sinni borðaði dýrafræðingurinn með svo mikilli og góðri matar- lyst, að hann gleymdi samvisku- bitinu. Daginn eftir gláptu farþeg- arnir á hina eftirlifandi gull- froska með illgirnislegum græðgisaugum. Og meira að segja skipstjórinn sjálfur ræskti sig ísmeygilega þegar honum varð gengið framhjá hinum fá- séðu dýrum. Matsveinninn var mjög hryggur og vottaði dýrafræð- ingnum óspart samúð sína. Hann kjökraði ákaflega og var átakanlega skjálfraddaður dag- inn eftir þegar hann tilkynti March dýrafræðing með svip örvæntingarinnar á andlitinu, að fimm gullfroskar væru enn dauðir — og þeir dóu vegna trekkvinds. Það var haldin veisla á skip- inu. Skipstjórinn flutti skörug- lega ræðu um ómetanlegt gildi rannsóknarleiðangra og um það hve dásamleg kvikindi gull- f roskar væru. Þetta var í augum

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.