Vísir Sunnudagsblað - 03.11.1940, Blaðsíða 1

Vísir Sunnudagsblað - 03.11.1940, Blaðsíða 1
¦ 1940 Sunnudaginn 3. nóvember 44. blaö Á FUNDI HJA LARU MIÐLI N EFTIR SIGITRD 3MAWNUSSON. 1 umræðunum um miðilssvik Láru Ágústsdóttur tala þeir, sem reynsluna hafa um „fund" hjá Láru rétt eins og slíkur „fundur" væri álíka hversdagslegt og einfalt fyrirb'rigði og hreppsnefndarfundur, stjórnmálafund- ur eða einhver önnur álíka veraldleg og hversdagsleg samkoma. Þeir, sem engan fund hafa setið — og þeir eru sem betur fer ekki svo fáir —i hafa hinsvegar óljósar hug- myndir um þýðingu orðsins „fundur". Sumir naga sig nú í handarbökin fyrir að hafa látið þetta tækifæri sér úr greipum ganga. Aðrir segjast altaf hafa reiknað með að þetta væri ómerkilegt, en hvað „þetta" var í raun og veru og hvernig það kom mönnum fyrir sjónir, vildu þeir samt fá að vita, ef þeir ættu þess kost. — Nú hefir Vísir verið svo heppinn, að geta í eitt skifti fyrir öll svalað forvitni þeirra, sem aldrei hafa kom- ið á „fundi" og getur nú boðið lesendum sínum á fund — hverjum'og einum, þar sem hann kann best við sig — í hægindastólnum, á legubekknum eða við kaffiborðið. Þannig er mál með vexti, að í hinni löngu og ítarlegu skýrslu sinni til sakadómarans um miðilssvik Láru Ágústsdóttur bregður Sigurður Magnússon upp mynd af fundi hjá henni. Þessi frásögn Sigurðar er ýkjulaus og vafalaust alveg sönn. Skv. beiðni Vísis hefir Sigurður leyft, að fundargerð þessi yrði birt hér í blaðinu, og getur Vísir því gert lesendum sínum það til skemtunar og fróðleiks, að bjóða þeim nú d miðilsfund. -~ Mér þykir hlýða að gera tilraun til að lýsa fundi hjá Láru, til að gefa hugmynd þeim sem aldrei hafa komið þar í hús, um hvernig fundur fer fram. Eg mun hér aðallega slyðjast við fundinn 5. des 1939. A þeim fundi hafði eg allstóra „hlokk" og blýant og hripaði í myrkrinu mér til minnis. — Eg mun þó i frásögn minni ekki binda mig eingöngu við þennan fund, heldur reyna að draga í eitt heildarmynd af fundunum. — Annars er heildarsvipur fundanna jafnan hinn sami, sömu raddir, svipaðir líkamn- ingar, skyggnilýsingar með a- þekkum blæ — eins og manns, sem skiftir um föt, en er þó, þrátt fyrif hamskif tin í eðli sínu samur og jafn. — Eg mun, til skýringar styðjast hér við meðfylgjandi teikningu Axels Helgasonar lögregluþjóns, af fundai^herberginu og afstöðu sætanna og hlutanna í herberg- inu. — i Klukkan er rúmlega 20. Fund- argestirnir eru sestir í sæti sín (1—15) og bíða miðilsins. í sæt- um þeim, sem næst eru hæg- indastólnum (nr. 16) sitja tíðir fundargestir (nr. 1 og 15). Mið- illinn hefir sjálfur ákveðið hverjir skuli sitja í þessum sæt- um. Þeir sem vel eru að sér, vita að miðillinn hefir sjálfur gefið þá skýringu, að til trygg- ingar því að sambandið verði gott, sé nauðsynlegt að þar sitji vant fundarfólk. Sæti nr. 1 er að jafnaði sæti Óskars, þegar hann er á fundum. Það er eðlilegt. Hann er góður fundarmaður, unnusti miðilsins, forsöngvari fundarins, og liann hefir tekið við aðgangseyrinum að fundin- um fyrir hönd miðilsins. ÞaS situr stúlka i sæti nr. 15. Hún tekur oft á móti pcningum fyrir miðilinn. Hún syr.gur líka £ gæliega og svipur hennar er hreinn - enginn grunar hana um græsku. — Það er sæmi- ]ega bjart í herberginu, því ljós logar A lampanum á þilinu. Hægindastóllinn stendur úli á gólfi, nokkur skref frá dyrun- um, sem liggja inn að svefn- herbergi miðilsins, Hátíðleg alvara hvilir yfir fundarmönnum og hógvær eft- irvænting er í svip þeif ra. — Ef til vill eru inni nýir gestir sem skima forvitnislega í kring um sig, hnippa hvor i annan — stel- ast ef til vill til að brosa ofur- lítið — en brosið deyr á vörum þeirra, andspænis 'þeirri virðu- legu ró og öryggi hinnar dul- rænu sannprófunar staðreynd- anna, sem endurspeglast i and- litum þeirra, sem innstir sitja. — Dyrunum, sem vita að gang- inum hefir verið læst og lykill- inn stendur í að innanverðu. —^ Alt í einu opnast hurðin og út úr svefnherberginu inn í fund- arherbergið kemur miðilhnn — frú Lára. Hún býður gott kvöld hæversklega og fundargestirnir endurgjalda kveðju hennar. — Nýliðinn, sem virðir þessa konu fyrir sér um leið og hún gengur inn i herbergið sér ekkert í fari hennar eða klæðaburði, sem beri blæ hins yfirskilvitlega. Þetta virðist vera fertug kona, venjuleg manneskja, klædd í dökkan látlausan kjól, sem fer henni vel. Hún gengur fram á gólfið, ýtir stólnum alveg að hurðinni, sem hún hefir lokað á ef tir sér, sest í s'tólinn, strýk- ur ef til vill fellingar úr kjóln- um, eða strýkur hendinni yfir ennið, horfir dökkum augum fram á fundarmenn, "lieilsar ef til vill einhverjum alúðlega. Hún er e. t. v. óvenjulega þreytuleg á svipinn, kvartar um að hún sé kvefuð eða þreytt í kvöld. Hún er kannske i góðu skapi, segir einhver spaugsyrði og hlær hvellum hlátri. Hún er blátt áfrain, alveg laus við allan hátíðleik. Einhver fundar- manna eða miðillinn hefir svo orð á að rétt sé að slðkkva ljós- ið. Venjulega ris maðurinn, sem situr í sæti nr. 1 upp og slekkur

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.