Vísir Sunnudagsblað - 10.11.1940, Blaðsíða 6

Vísir Sunnudagsblað - 10.11.1940, Blaðsíða 6
VÍSIR SUNNUDAGSBLAÐ Ijsuid andstæðanna. Hugleiðing 1. vetrardag. ísland hefir með réttn veríð ungar íslenskrar náttúru hafa kallað land aiidstæðanna. Það átt niikinn þátt í þvi„ að gera má heita hending, að náfn " okkur að lifandi mönnum, með landsins er Island, eli ekki Eld-. því að vera altaf að koma okk- land. Frostið og funinn hafa ur á óVart. Það er ekki til það jöfnum höndum gert landið sæluástand hér á jörðu, að það það sem það er. Veturinn er kominn. Tíðar- farið á undanförnu sumri hefir verið stopult. Er ekki eilthvað andstæðukent í því, að einmitt síðustu daga haustsins, rétt um það bil, sem búast hefði mátt við „innrás" og hernámi Vetrar konungs, skuli hafa verið lengri samfeldur góðviðriskafli en nokkurntima á sjálfu sumrinu. En svona hefir þetta verið og svona verður það. Þetta land kemur ckkur altaf á óvart. Okk- ur hættir til að öfunda þá, sem búa í hinum hlýrri og suðlæg- ari löndum.En hafa menn reynt hvað það er að vakna til sama veðurfarsins dag eftir dag? Eg hefi ekki reynt það. En eg man cftir því, að i fyrra vor sagði Jakob Kristinsson fræðslumála- stjóri frá reynslu sinni í þessu efni í útvarpserindi, sem hann flutti á sumardaginn fyrsta. Hann bjó æðilengi vestur i Kaliforniu, í Los Angeles. Loftslagið þar og veðurblíðan er annáluð. Það er altaf heiður himinn, altaf hlýtt og bjart veður eins og á besta sumar- degi hér á Islandi. Er það ekki notalegt, að vila með öruggri vissu að kvöldi, að næsta dag verður veðrið aftur sama og í dag, heiðskírt og milt? Jú, okk- ur finst að svo hljóti að vera. En hvað sagði Jakob Krist- insson? Ilann sagði,- að þessi tilbreytingarlausa blíða hefði alveg ætlað sig að drepa. Þetta minnir á söguna af ís- lenska þingmanninum, sem fór til Danmerkur i- þingmanna- ferðina 1906. Hann hafði setið konungsveislur og þingmanna- veislur og ráðherra'veislur og borgarstjóraveislur og allskon- ar veislur, dag eftir dag í heila viku. Hann hafði fengið meiri kræsingar en hann hafði hug- mynd um, að væri til í heimin- um. Og hann var orðinn svo þreyttur á þessu öllu saman, að hann andvarpaði mjög mædd- ur: — „Það vildi eg, að einhver vildi nú gefa mér skyrhræru og súrt slátur " Það er gamalt gott íslenskt máltæki, sem segir: „Á mis- jöfnu þrífast börnin best." Það er ekki gott að vita, hvað dutl- verði ekkí þreytandi, ef það er algjörlega tilbreytingarlaust. Við kvörtum sífelt yfir þvi, hvað árferðið sé misbrestasamt. En höfum við gert okkur nægi- lega grein fyrir því, hvað það eykur „spenninginn" við tilver- uiia, að vera altaf að spila í lotterh? i Líklega höfum við aldrei lif- að meiri andstæðutíma en ein- mitt nú. Fyrir rúmu ári voru atvinnuvegirnir alveg í kalda koli. Menn óðu í skuldum upp að eyrum, eða jafnvel upp fyr- ir haus. Nú vaða þeir hinir sömu ekki í skuldum, heldur í peningum. Og það fjarstæðu- kendasta í öllu þessu er, að það er svo langt frá, að þessir menn hafi komist úr kröggun- um, við að bæta hag sinn. Það eru bara komnar nýjar krögg- ur — eigna-kröggur fyrir skulda-kröggur. — Eg get ekki borið um, hvorar kröggurnar eru hvimleiðari, því eg þekki — því miður — bara aðra tegund- ina! Og þó hafa mótsetningarnar líklega aldrei komið skýrar fram en í sjálfstæðismálum þjóðarinnar. Hinn 10. apríl tók- um, við öll okkar mál í okkar hendur* konungsvaldið, utan- rikismálin, alt. Hvernig sem þá atburði bar að höndum, verður því ekki neitað, að nú var upp- runnin sú, stund, að við stóð- um loksins á eigin fótum, en um það hafði alla sæmilega menn á Islandi dreymt síðustu kynslóðirnar. Við leituðum fyrir okkur um, viðurkenningu stórveldanna á þessari breyttu og fullkomnuðu afstöðu okkar út á við, og við- urkenningin kom. Bandaríkin sendu hingað aðalkonsúl, og Bretar færðu okkur sendiherra. Þetta var alt i stakasta lagi. Það fylgdi bara sá böggull skamm- rifi, að hinn nýi sendiherra Breta, sem öllum kemur saman um, að sé hið mesta valmenni, hafði þá þungu skyldu að inna af hendi, um leið og hann færði okkur sjálfstæðisviðurkenningu, að tilkynna okkur að þjóð hans neyddjst til þess að hernema landið um stundarsakir. Eg ætla ekki að fara að tala um „ástandið", og niðmiæging- areinkennin, sem því fylgja, Flosaportin og Snæbjörn. Eg er aðeins að benda á, hvað þessi atburður er einkennandi. Um Ieið og við fáum viðurkenning- una fyrir frelsinu, \erum við sviftir frelsinu. Já, Island er andstæðanna land. Þar sem mestur ís er á: yfirborðinu er máske méstur eldur hið innra. Þar sem tapið er mest í dag er gróðinn kannske- niestur á morgun. Þegar frelsið er fengið er það tekið af okkur í leiðinni. Þetta eru tímar mót- setninga. En alt er þetta til— breytilegt, og er það einmitt ekki tilbreytingin, sem mennirnir þrá. Langar ekki unglinginn,, sem býr við strangan aga tiL þess að slá sér út? Þráir ekki sá, sem teigað hefir unaðssemdir lífsins í botn, einveru og hvíld? Sveitafólkið býsnast yfir þæg- indum okkar. En langar okkur ekki til þess að geta gengið ber- fætt i grasinu á sumrin og hlaup- ið á hestbak, þegar við viljum? Öll kysum við að landið okkar væri öðruvísi en það er. En vær- um við nokkuru bættari, þó að við fengjum þá ósk uppfylta? Nú fer vetur í hönd. Dagarnir styttast og næturnar lengjast. En metum við ekki ljósið þvi meir sem við þekkjum myrkrið betur? Eg ætlaði eiginlega að eins með þessum orðum að óska ykkur ölhun gleðilegs vetrar. Við vitum öll að þó að syrti enn nokkurar vikur, þá birtir smátt og smátt aftur. Okkur er óhætt að trúa þvi, að þótt sitthvað kunni að vera öðruvísi en við hefðum helst kosið, þá er þrátt fyrir alt, hvergi betra að vera í heiminum en á þessu kalda og afskekta landi. Á. J. inné Litlar fregnir berast frá vígstöðvunum í N.-Afríku. Báðir búa þar um sig af kappi. Einstaka sinn- .m lendir í smáskærum á landi, milli könnunarflokka eða flugvélar eru sendar i sprengjuleiðangra. — Þessi mynd er send út frá myndskoðuninni í Rómaborg, og fylgir* það með, að flugvéhn sé bi'esk og hafi italskar loftvarnabyssur i N.-Afríku skotjð hana niður.

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.