Vísir Sunnudagsblað - 24.11.1940, Blaðsíða 4

Vísir Sunnudagsblað - 24.11.1940, Blaðsíða 4
VlSIR SUNNUÐAGSBLAÐ NÓTT í ORTE. (UN POVERO CHRISTIANOT) Einu sinni datt mér í hug að skrifa æfisögu Tíberfljótsins. — Straumur fljótsins er i raun og veru æfiskeið. Fljótið myndast, er lítið, það stækkar, er á þroskaskeiði, breikkar, ólgar og svellur. Það líður fram" með hægð, verður væru- kært með aldrinum, mynd- ar óshólma; rennur að síðustu satt lífdaganna í faðm hins við- áttumikla hafs. Hvert fljót á sina sögu, stærri og merkari fljótin eru að sínu leyti eins og miklir menn. — Hugsum okkur hvaða þýð- íngu Nílfljótið hefir, — eða Eufrat og Tígris, sem voru tvö hinna fögru fljóta sem runnu gegnum aldingarðinn i Eden, til forna. — Hugsum okkur fljótið helga, Ganges. — Þýsku Rín, eða frönsku Róhn. — Þær hafa allar sinar æfisögur að segja. Merkust allrá Evrópufl.ióta er þó æfisaga Tiberfljótsins. Það á upptök sín uppi á Toskana- hálendinu: „Einmana upp- sprettulind, meðal hinna viltu Appenninu-fjalla", eins og Schack Staffeldt orðar það. Rithöfundurinn Giovanni Pa- pini (á íslensku ef tir hann bók- in: Æfisaga Krists) situr og ritar bækur sínar rétt við upp- tök fljótsins, og hlustar á hið barnalega muldur þess. Tíber rennur fram hjá Peru- gia, takmarkið er Róm, drotn- ing heimsins, og dvalarstaður hins eilifa* lögsögumanns á Pét- ursstóli. Áður en Tiber er komin að Róm, áður en hún kveður Um- bríu og heilsar upp á Latíum, (héruð i Italíu, Róm er í hér- aðinu Latíum, þaðan komin latína, mál Latíumbúa) renn- ur hún áfram hjá æfa gömlum. „Etruskabæ", sem er bygður á móbergshellu, með alldjúpum klofningum. Bærinn heitir Orte. 1 febrúarmánuði árið 1919 tók eg mér far með jérnbrautar- lestinni til Orte. — Spánska veikin svo nefnda gekk þá, og eg. eins og reyndar flestir aðr- ir. hafði fengið hana, og hafði lifað hana af þó margir aðrir bm'íai í valinn. (Líkhúsíð í kirkiugarðinum Assisi, smábær með 20 þúsund íbúum, var svo fult að ekki var viðlit að taka á móti fleiri líkum). Eg var í bata, en þó naumast ferðafær, en þurfti að hitta kunningja mina í Viterbo (gamalli páfa- borg, sem enn þann dag i dag er eins og Vilhelm Bergsö lýsir Róm á dögum Píusar páfa 9.) og vildi ógjarnan að það færist fyrir. Það að spánska veikin geys- aði og það, að striðinu var til þess að gera nýhætt, olli því að hin megnasta óreiða var á öllum járnbrautarferðum. Á járn- brautarstöðinni stóð fólk hóp- um saman fyrir framan töfluna sem umsjónarmaður stöðvar- innar krítaði á hversu mikið hver lest væri á eftir áætlunar- tíma. — Lest nr. 43, 50 mínútur eftir áætlun, lest nr. 115, 90 minútur; tölurnar voru gefnar upp í mínútum, til þess eins að draga heldur úr áhrifunum. Maður aðstoðaði bændakonurn- ar, sem ekki voru sérlega stælt- ar í talnafræðinni, með að breyta því í klukkutima. Til Orte gekk alt nokkurnveg- inn tíðindalítið, en lestin til Attigliano, sem eg varð að fara með, til þess að geta orðið í Ví- terbo að morgni, kom ekki þetta kvöld. Það var ekki eftir nema hraðlestin, og hún staðnæmdist ekki í smærri bæjunum. Það var því ekki annað til bragðs að taka, en að gista í Orte nm nótt- ina, og halda ferðinni áfram að morgni. Eins og margir ítalskir smá- bæir, er Orte tvö aðskilin bæjar- hverfi, járnbrautarstöðvarhverf- ið, og svo aðalbærinn sem liggur f jær og upp í brekkunni. Og voru hér fjórár rastir milli hverfanna, og ekki hægt að fá nein flutnihgatæki að gamla bænum; það var líka orðið all- áliðið, klukkan langt gengin í 11. En rétt andspænis járn- brautarstöðinni, meðfram þjóð- veginum, voru nokkur lítil gistihús. — „Albergo della Pace" eða hvað þau nú annars heita, samskonar gistihús á It- alíu. — Aldraður viðfeldinn burðarmaður hafði tekið far- angur minn, — tvær handtösk- ur — og knúðum við svo von- góðir að dyrum á stærsta gisti- húsinu; þar sáum við að fólk myndi ekki vera gengið til náða, þvi Ijós var i gluggum. Já, ljós var þar! — og mat var hægt að fá; en næturgisting gat ekki komið til mála. Það var stór herdeild á ferðinni og gisti í bænum, svo öll rúm voru upptekin — liðsforingjarnir sváfu jafnvel á knattleiksborð- inu. Á hinum gistihúsunum var sama sagan, — alstaðar fult. En bíðum við, — það var ekki gott að vita nema hinn við- kunnanlegi burðarmaður gæti komið mínum málum í betra horf, kunningi hans átti heima þar skamt frá, og ekki var ólík- legt, að hann gæti lofað mér að vera. Karlinn hélt af stað. Eg var einn um hríð, ferðatöskurn- ar voru á götunni hjá mér. Ljósin voru slökt í biðstofum - og skrifstofum járnbrautar- stöðvarinnar. Tunglið skein glatt, og lýsti upp eins og þvi er best lagið að gera að vetri til. Loksins brá skugga fyrir húshorn, það var burðar- maðurinn. Þessi tilraun hans hafði engan árangur borið, hjá bóndanum var ekki heldur hægt að fá gistingu. — „En uppi í Orte, þar eru að minsta kosti tvö gistihús," sagði hann, og taldi hann víst að þar myndi vera hægt að fá gistingu. — Hann kvaðst vitanlega vera fús til að hjálpa mér með föggur mínar, — en —en — hann átti von á lest, fjórðung stundar yfir ellefu, og hann varð undir öllum kringumstæðum að vera við, þegar lestin kæmi, því ann- ars gat hann búist við að sér yrði vikið frá burðarmanns- starfinu. _» Það var því ekki annað fyrir mig að gera, en að fara gang- andi, fjórar rastir upp að Orte, og það sem lakara var, að þurfa að bera farangurinn sjálfur þangað. Eg veit naumast, hversvegna eg skyldi ekki geyma að minsla kosti aðra töskuna á járnbrautarstöðinni. En nú var ekkert um það að fást, svo eg þrammaði af stað með þær sitt í hvorri hendi. Þar sem eg var nýstaðinn upp af sóttarsæng, og þetta var um bá- vetur; var eg hlýtt klæddur, í þykkri og þunnri yfirhöfn og með góðan Ullartrefil um háls- inn. Eins og endranær var eg með göngustaf, og var hann mér í þetta skifti til óþæginda. Það er óþægilegt að vera með tösku sitt í hvorri hendi, og ætla sér samt að ganga vitS staf. — Eg var ekki einu sinni kom- inn út fyrir járnbrautarstöðvar- hverfið, þegar eg komst að þess- ari niðurstöðu. Eg lagði byrði mina til jarð- ar, þurkaði af mér syitann og leit i kringmn mig. „Það er erf- itt að vera burðarmaður"! —- Nokkuru fyrir neðan þjóðveg- inn glampaði í Tíberfljótið i tunglsljósinu. . Milli min og fljótsins lá járnbrautin; en svo langt sem augað eygði, var eng- Eftir Joh. Jörgenisen. in niánnéskjá sjáanleg '¦— engin hjálpandi hönd. Eg Vftrð að treysta á eigin ramléik.- Að síðustu datt mér ofur eirt- f alt ráð i hug. Það kom sér nú að notum, að eg hafði oft séð duglega burðarmenn á hinum ýmsu járnbrautarstöðvum (sem að sjálfsögðu skifta orðið hundruðum) bera ótrúlega mikinn flutning, með því að hafa ólarspotta sér til hjálpar. . — Eg hafði að vísu enga ól — góður vasaklútur átti að geta gert sama gagn. Eg var ekki lengi að hugsa mig um, tók snítuklútinn, hnýtti um hand- föngin á töskunum, fór úr yf- irhöfninni, setti byrðina um háls mér, þannig að töskurnar héngu hiður á brjóstið, greip göngustafinn í hægri hendina, snaraði yfirhöfninni á vinstri handlegginn og þrammaði af stað upp að Orte. í því að eg hóf gönguna, heyrði eg til eímlestarinnar niðrí á járnbrautínni. - Hraðlest- ín Róm—Mílanó, brunaðí fram- hjá irtér UökkufU neðar í brekk- unni og myndaðí skrautlega boglínu me.ðfram fljótinu. Rétt sem snöggvast sá eg bregða fyi'- ir prúðbúnum ítölum, sem sátu makindalega í fyrsta eða annars farrýmis vagnklefa, um leið ög lestin þaut framhjá. — Því næst liélt eg ferðinni áfram, eftir eyðilegum veginum, sem tunglsljósið sló bleíkfölvum" blæ á. „En ef einhver illvirkí yrðí á leið minni, og ef honum dyttí í hug að slá mig til jarðar, til þess að geta haf t alla sína henti- semi við að rannsaka farangur minn sem ítarlegast?" Til þessa hafði ekki neitt þesskonar kom- ið fyrir mig á ítalíu, svo á hver og einn líka sinn yerndarengil. — Og að síðustu var í rauninni ekki gott að vita, ef einhver yrði á vegi minum, hvor okkar það yrði, sem myndi verða skelk- aðri. — Eg hefi víst ekki verið neitt sérlega árennilegur, eins og eg var útbúinn. Enda sýndi það sig siðar. ~ Eg hélt ferðinni áfram og var í besta skapi. Það var gla^a tunglsljos, og s-ást hylla undú

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.