Vísir Sunnudagsblað - 24.11.1940, Blaðsíða 5

Vísir Sunnudagsblað - 24.11.1940, Blaðsíða 5
VÍSIR SUNNUDAGSBLAÐ húsþök og turna í Orte, sem báru við tungl-bjartan nátfhim- ininn. Eg heyrði klukkuna slá fjórðung stundar yfir ellefu, og því næst hálf tólf. Venjulega geng eg fhnm rastir á klukku- stund, en þetta var upp í móti, og farangur minn var allþung- ur. Um síðir komst eg þó heim- undir bæinn, þar hitti eg mann sem varð dauðhræddur við mig, það var járnbrautarvörður, hann kom út úr skugganum sem bar á milli tveggja fyrstu hús- anna í bænum. Eg ætlaði að spyrja hann hvar gistihúsin væru. — Það f ór hrollur i gegn- um manninn af skelfingu, hann gaf stuttorðar og ónákvæmar upplýsingar, og hraðaði sér á burtu sem mest hann mátti. Eftir stutta stund var eg svo loksins kominn að borgarhlið- inu, sem til ailrar hamingju stóð opið. — Eg staðnæmdist sem snöggvast, lagði farangurinn frá mér — og hugsaði mitt ráð. Fyrir framan mig opnuðust tvær götur. — Báðar jafn álit- legai-, báðar jafn vandvirknis- lega hellulagðar, báðar jafn mannlausar. Á húsunum með- fram báðum götunum voi*u hlerar fyrir gluggunum. — Hver þeirra var aðalgatan ? Lík- lega sú til vinstri — því hún var raflýst — eg sá röðina af Ijós- kerum, að vísu var ekki kveikt á þeim, vegna tunglsbirtunnar, en þau voru þar að minsta kosti. Við götuna sem lá til hægri, voru aftur á móti engin Ijósker. Eg valdi því götuna til vinstri. Brtátt tók húri að verða brattari og tók bugðu á sig, eg gekk þeim megin sem skugginn var, en tunglsljósið streymdi frá vinstri hlið gegnum þröngar hliðar- götur og yfirbygð sund. Þetta var viðlíka æfintýralegt eins og leikhús-skreyting í gamla daga. — Eg fann að farangur jninn var mér til stór óþæginda, og vildi helst Iosna við hann, og finna lifandi fólk í þessum tunglskins-bæ. Um síðir heyrði eg þó raanna- mál, að því er eg hélt ekki langt i burtu, jafnvel söng, eða þó öllu heldur einhverskonar óhljóð. — Þrjár eða fjórar unglegar karlmannsraddir. — Eg skildi strax hvað um var að vera, þetta voru ungir næturslæp- ing.iar „schiammazzatori" kall- ar fólkið þá, með fyrirlitningu, fyrir að ónáða næturró þess og valda svefnspiollum. Eftir fáein andartök stóð eg mitt á meðal heirra: þetta voru slánalegir ög óheflaðir náungar, sem auðsjá- artlerta höfðu verið vanræktir i æsku. Eg bejndi spurningum mínum að þeim næst elsta þeirra, sem eg gæti trúað að hafi verið átján á'ra gamall. Eins og sönnum Itala sæmdi, var hann strax reiðubúinn til að gera ferðamanni greiða, hann kvaddi félaga sína og tók óbeð- inn farangur minn. „Það eru tvö gisthús hér í bænum," sagði hann. „Nú skul- um við fyrst fara til þess gisti- hússins sem er skárra." Það var að eins stuttur spölur þangað, við beygðum inn á lít- ið torg, sem var uppljómað af tunglsljósinu. Til vinstri handar var framhliðin á kirkju sem var bygð i barokstíl, og til hægri var gömul höll. í skugganum andspænis okkur var gistihúsið, töluvert stórt þriggja hæða hús, að mig minnir. — En auðvitað var það lokað, og hvergi nein Ijósglæta sjáanleg. Við hringd- um dyrabjöllunni, en árangurs- laust. „Hún er líklega biluð," sagði fylgdarmaður minn. „Við skulum reyna dyrahamarinn." Þrjú bylmingshögg, þegar járni er slegið við járn, gerði feikna hávaða. — En annaðhvort var gistihúsið alveg mannlaust eða ibúarnir voru óeðlilega svefn- þungir. — Kirkjuklukkan sló þrjá stundarfjórðunga í tólf. „Við verðum að leita uppi hitt gistihúsið," sagði eg. Jafn ástúðlegur og fyr fylgdi hinn ungi leiðsögumaður mér þang- að. Við þurftum að fara í gegn- um nokkur koldimm sund. Svo komumst við til gistihússins, og þar var opið, það er að segja, að við komust inn i anddyrið. Gistihús þetta leit helst út fyrir að vera venjulegur leiguhjallur. Margar hurðir voru á gangin- ^im, en þó við hringdum svika- laust á hverja dyrabjölluna á fætur annari, tókst okkur samt ekki að vekja neinn mann. Við þreifuðum okkur gætilega eftir ganginum til baka, tókum far- angur minn og fórum út. Við vorum orðnir bestu kunn- ingjar, fylgdarmaður minn og eg. Við ætluðum í sameiningu að leysa sömu þrautina, og vor- um báðir jafn áfjáðir í að það tækist. Eg hafði frá upphafi þú- að félaga minn, en hann hafði svarað bæversklega „lei", en nú byrjaði hann að ávarpa mig „voi", sem er einu þrepi neðar að virðingu sem ávarpsorð. Eg hafði tekið eftir þvi, að hann var ofurlitið sótugur í framan, og spurði hann því hvort hann væri járnsmiður. „Neií véla- smiður," svaraði hann drýg- indalega. Klukkan sló tólf. Við urðum sammála um að snúa aftur, og reyna á nýjan leik að knýja að dyrum á hinu gistihúsinu. Þar var alt eins og áður, árangurs- lausar hringingar, og árangurs- laust börðum við dyrahamrin- um. Ástandið var ískyggilegt. „Heyrðu nú til kunningi," sagði eg við fylgdarmanninn. „Eg er nýstaðinn upp úr legu, hefi haft spönsku veikina, eg verð, eg má til að fá rúm i nótt, eg get ekki verið á götunni í alla nótt, eg skal gefa þér fimm lírur (sem á þeim tímum þótti drjúgur skildingur) ef þú getur útvegað mér húsaskjól." „Ci penso io," svaraði hann. Það er það svar, sem allir vin- gjarnlegir Italir hafa ætíð á reiðum höndum. „Beiddu þig á mig." Hann hvarf 'sem snöggvast fyrir næsta götuhorn, og kom að vörmu spori aftur með vænan blágrýtis hnullung í fanginu. Það var auðséð á öllu að hann hafði tekið mitt mál- efni algerlega að sér. Húsaskjól varð eg að fá undir öllum kring- umstæðum. „Eg mölva hurð- ina," sagði hann, „spaccö la porta!" Hann henti steininum af heljar afli á hurðina, og það dugði, þegar hann ætlaði að f ara að *kasta honum aftur, var gluggi opnaður á annari hæð, heldur óvingjarnleg kvenrödd spurði hvort við værum ekki með öllum mjalla, og ráðlagði okkur að leita til vitfirringahæl- isins í bænum. En alt er gott, sem endar vel. Af margra ára reynslu vissi eg að reiður Itali er í níu af tíu til- fellum að eins reiður á yfirborð- inu, og að hið góða ítalska hjartalag fær brátt yfirhönd yfir reiðinni. Eg gekk fram í tunglsbirtuna og kallaði upp í gluggann: „Afsakið, signora. — En hér er vesall kristinn maður (un povero christiano) sem er ný- kominn á fætur eftir .spönsku veikina, og má til að fá rúm í nótt." Ur glugganum heyrðist rödd, að vísu ekki sem vingjarnleg- ust, en þó heldur mildari en áð- ur. „Vengo!" — Eg kem. Fáum minútum siðar var eg Iiáttaður ofan í rúm, rúmið var meira að segja volgt. Þessi ágæta kona hafði rekið son sinn úr rúmi fyrir mig. Á stól hjá rúminu héngu óhreinar vinnu- buxur af syninum, sem hún hafði gleymt að taka með sér i flaustrinu. S. K. Steindórs þýddi. Þessi kanadiski sjóliði hefir leyft kærustunni sinni að reyna skinnúlpuna, sem hann ætlar að nota í vetur, þegar skip hans verður við gæslustörf í Norður-Atlantshafi.

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.