Vísir Sunnudagsblað - 25.05.1941, Blaðsíða 3

Vísir Sunnudagsblað - 25.05.1941, Blaðsíða 3
VISIR SUNNUDAGSBLAÐ GÍSLI J. ÁSTÞÓRSSON: Engrinn weit §ínst ævina. Höfundur þessarar sögu er kornungur, aðeins 17 ára aö aldri. Eru lesendur blaðsins því beðnir að taka tillit.til aldursins þeg- ar þeir dæma söguna, efni hennar, byggingu og stíl. En þrátt fyrir nokkurn viðvaningshátt eru tilþrif, hugmyndaauðgi og f jör höfundar svo mikið, að Sunnudagsblaðið vill fúslega kynna hann lesendum sínum. Dússi elskaði Petru. Petra elskaði mig. Eg elskaði ekki Petru. — Lesið þenn- an ástarharmleik og lærið af honum.------------ Eftir því seni eg man bezt, þá hófst rás viðburðanna annan laugardag eftir knallið hjá liugmynd hans, að flytja bóka- safnið til eyjarinnar, vegna stað- hátta; samgöngur væru þangað ekki greiðar, en hann hefir svar- að því, að með þeim nýtízku samgöngufærum, sem við nú höfum ætti það ekki að hamla neinum; t. d. með flugbát mætti fljúga þangað á klukkutima frá Chicago, sem hann hyggur að verði notaðir meir og meir í framtíðinni; og fyrir utan það eru samgöngur þangað ekki ó- greiðari en víðast annarstaðar hér um slóðir, og mun óvíða kvartað um samgönguleysi í Bandarikjunum. Einnig sagði hann að fyrir Bandaríkjafólk yrði greiðari aðgangur að þessu bókasafni, settu þarna á eyj- unni, heldur en að hinu mikla Hungtington-bókasafni í Pasa- dena, Calif. Ætlun hans er að flytja safn- ið á næsta sumri; hann hafði hugsað sér að framkvæma það á síðasta sumri, en annríkis vegna, varð þvi ekki við komið. Eitt af því sem hann segir að mæli mjög með því, að flytja bækurnar þangað, sé loftslagið. Þar í eyjunni mundu þær end- ast margfalt lengur en í Chicago, því þar sem þær eru nú, er mjög erfitt að halda þeim frá skemmdum. Ryk, reykur og saggaloft hjálpast að að eyði- leggja þær; er því viðhald þeirra mjög kostnaðarsamt. Eg held eg hafi svo ekki neinu við þetta að bæta utan þakklæti. til Mr. Thórðarsonar fyrir heim- boðið til eyjarinnar og hans sönnu íslenzku géstrisni; hafði eg mjög mikla ánægju af ferð- inni. Og nú þekki eg „Edison Is- lendinga" mikið betur en áður. (Heimskringla). Bjössa. Eg var á gangi niður Laugaveg i sérstaklega góðu skapi. Dagurinn ^ var einn af þessum góðu dögum þegar sól- in brosir á himninum, og allir eru svo brosleitir, að maður fær krampa i kjálkana af að brosa, og brosir þó. Eg hafði nýlokið við ágætis hádegisverð á Borg- inni og var að velta þvi fyrir mér, hvort eg ætti heldur að eyða deginum við að spila golf eða léttan póker. Eg var nýbú- inn að ákveða að spila golf, þeg- ar eg rakst á Dússa. Aldrei hefir aumari sjón borið fyrir augu mér, og hefi eg þó séð marga timbraða menn um ævina. Hann líktist einna helzt kerlingu, sem er að velta því fyrir sér, hvort hún eigi heldur að kjósa prest nr. 1 (af því að hann er eitthvað svo myndarlegur) eða prest nr. 2 (af því að hann er svo góð- legur) eða prest nr. 3 (af því að hann hve vera svo voðalega mikill ræðumaður), en endar svo með því að kjósa prest nr. 4 (af því að hann á svo afskap- lega góðan bróðir). Já, eg mætti sem sagt Dússa. Nú er Dússi hreint ekki svo ó- mögulegur. Sleppi maður því, að hann er með augu eins og í freðinni ýsu og barkakíli sem þýtur lengst upp i hausinn á honum í hvert sinn og hann kingir, þá er hann bara alls ekki svo Ijótur. Og reyni maður svo að gleyma því að hann er hjól- beinóttur og með það sem i dag- legu tali er kallað „Plattfod", er hann bara sætur. En þó f innst mér það lang hvimleiðast við hann að starfi hans er að yrkja erfiljóð. Já, ekki er einhver fyr dauður en Dússi er rokinn upp í herbergi, og þar hangir hann og hnoðar saman heilmikla erfiljóðarollu, þar sem lýst er söknuði ættingja og aðstand- enda. Kvæðin gefa misjafnlega mikið af sér, og fer það mest eftir því, hvort hinn látni lætur mikið eftir sig. Dússi lifir sæmi. legu lífi. Að vísu koma tímar þegar heldur dauft er yfir við- skiptum Dússa, en svo koma aftur hrotur þar sem nóg er að gera, og Dússi þarf að vinna dag og nótt, til að missa ekki við- skiptavini", eins og hann orðar það. Jæja, eg hitti Dússa sem sagt þenna umrædda dag og tók, þvi miður, ekki til fótanna. Ef til vill hafa örlaganornirnar verið búnar að ákveða það þannig, ef til vill ekki, en þó get eg aldrei fyrirgefið mér, að velja ekki 'hina sigursælu aðferð Bretanna í Fi-akklandi, sem sagt undan- hald. Eg rétti úr mér, bölvaði í hljóði, og sló vingjarnlega í bak. ið á Dússa, en með þeim eina ár- angri, að hann hneig hóstandi niður á bekk, sem var svo nær- gætinn að vera viðstaddur. „Halló", sagði eg. „Halló", sagði Dússi. „Bliðan í dag", sagði eg. „Já", samsinnti Dússi. „Ekki var það verra í gær," hélt eg áfram. „Nei." Dússi samsinnti enn. „M var það ekki verst í fyrra- dag," sagði eg með sigurhreim í röddinni, og þótti nú tími til kominn að skipta um umræðu- efni, þar sem hinum venjulegu veðursamræðum hafði verið gerð svo góð skil. „Já," sagði Dússi. Eftir þessar háfleygu sam- ræður hafði eg, eins og áður er sagt, ákveðið að skipta um um- ræðuefni, en áður en eg gerði það varð mér ljóst, að hér gat ekki verið allt með feldu. Að vísu hafði eg ekki vanist neitt háfleygum svörum í samræðum við Dússa, ekki nema þá ef sam- talið var leitt að jarðarförum og þess háttar, en að hann svaraði ekki öðru en já og nei, fannst mér of mikið af því góða. Eg ákvað því að kanna sálardjúp hans (Dússi er mikill sálkönn- uður, og orðið sálardjúp er stol- ið frá honum), en fara ákaflega fínt í það, til að særa ekki til- finningar hans, en þó mest vegna þess að eg hélt þá að hann væri orðinn vitlaus. Já, lesandi góður. Svipur hans var svo æð- isgenginn og allt látbragð háns, að ég bjóst við'á hverri stundu að hann ryki á mig, stútaði mér, og settisí við að yrkja erfiljóð mín. Til allrar hamingju kom þó i Ijós að hann var ekki geð- bilaður, nokkrum minútum seinna, er hann trúði mér fyrir sorgum sínUm. Og svo hófst samtalið, að visu stutt, en þó nægilega langt til að láta mig efast um hvor okkar væri orðinn vitlaus, eg eða Dússi. Það var eitthvað á þessa leið: Eg: „Hvor finnst þér betri í Útvarpinu, Sigurður Einarsson eða Helgi Hjörvar?" Hann: „Guðmundur á Sandi." Eg brosti mildilega en hélt áfram. „Hvað finnst þ£r mesti gall- inn á Strokhljómsveit Útvarps- ins?" „Að hún skuli ekki láta verða af þvi að strjúka." Eg brosti beiskjulega en hclt áf ram: „Þeir segja, að það liggi hérna togari sem enginn fæst til að fara á!" „Ekki er það mikið." „Nú, veiztu um annan?" „Já." „Hver?" „Tappatogari." Eg brosti illskulega en gafst þó ekki upp: „Eg fór um daginn í heilmörg þvottahús með tau, en enginn vildi þvo það". „Það sama hefir komið fyrir mig." „Nú, með hvað fórstu?" „Sultutau." Þá gafst eg upp. Eg þóttist nú viss um að hin einkennilegu svör ættu rót sína að rekja til æðisgengins sálarástands, en þó tel eg víst, að hefði eg vitað .hversu ægilegar afleiðinga'r hjálpsemi mín átti eftir að hafa i för með sér, þá hefði eg valið hina einu réttu leið, með öðrum orðum, ^gefið aleigu mína og gengið í klaustur. En maður er nú einu sinni enginn miðill, og ber því ekki gáfur til að sjá fram i tímann, að minnsta kosti ekki svona alveg slæðulaust. Og því var það, að eg sló aftur hressilega i bakið á honum, og . er hann hafði hóstað og stunið eins og hann þurf ti með, leiddi eg hann inn á Landið. Ein af alvarlegustu fyrirvelt- um mínum síðan Moggi hóf að velta fyrir sér vandamálum lífs. ins, hefir jafnan verið hvernig Dússi fór að krækja sér i konu. Já, það hafa jafnvel verið dagav sem eg hefi verið kominn á fremsta hlunn með að skrifa Mogga og leggja fyrir hann þetta vandamál lif s mins. Eg hef i þeg- ar i stórum dráttum lýst Dússa og þykist mega vera viss um að lesandinn sé mér alveg sammála um að Dússi sé frámunalega ó- fríður náungi, en þó dreg eg i

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.