Tíminn Sunnudagsblað - 22.07.1962, Blaðsíða 4

Tíminn Sunnudagsblað - 22.07.1962, Blaðsíða 4
SKÓGA VÉ - ÖRÆFA VIDDIR I. Það eru korrvnar sólstöður. Samt sem áður er hiíinn á Norðausturlandi aðeins örfá stig. Meinkalin túnin eru lítið sprottin, og nepjukalda norðan- bræluna leggur inn allt Fljótsdals- hérað. Innstu skúradrögin hreyta úr sér síðustu dropunum í hálsinum of- an við Hrafnsgerði og Droplaugar- staði. Grænir sprotamir á byggökr- unum á Völlunum eru lotlegir í hraglandanum, og iþá mun flest áx þroskast korn á íslandi, ef viðhlít- andi bygguppskera fæst á Héraði í haust. Á Lagarfljóti rísa langar öld- ur, sem æða hvítfextar undan nort5an sveljandanum, unz þær brotna með gný við klapparnef og malarkámba í víkunum á milli þeirra. En einn er sá staður, þar sem þessa þráláta norðangjósts gætir ekki. Það er f Hallormsstaðarskógi. Björkin þekur orðið land allt innan skógargirðingarinnar, þar sem tönn sauðkindarinnar nær ekki lengur að klippa nýgræðinginn, jafnóðum og hann rekur upp kollinn. Nú er skóg- argróðurinn í örum vexti, þar sem áður voru naktir melar og gróður- litlir hjallar, þótt utan girðingar sjá- ist ekki nokkur birkikló. Bjarkirhar sveigja krónurnar hátignarlega í storminum, og það skrjáfar og þýtur í laufinu. Exi samt er logn undir limi þeirra, og í hinum bl.ómlegu greni- teigum og lerkilundum, sem græddir hafa vexið í skóginum, veit enginn af veðri. Lerkitrén f Guttormslundi, gróðursett árið 1936, rísa hátt yfir birkiskoginn, stofngild og teinrétt, og bjóða öllum veðrum birginn, og inni í gróðrarstöðinni er fura svo mikils vaxtar, að fullorðinn karlmað- ur getur rétt spennt greipar um bol- inn, þegar hann faðmar stofninn í axlarhæð. Hvarvetna era breiður af ungum lerkitrjám í hröðum vexti. Eftir tiltölulega fá ár verða þar komnir miklir lerkiskógar, sem þekja stór svæði. — Nytu akrar bænda á FOjótsdaishéraði skjóls f einhverri líkingu við það, sem Hallormsstaður veitir, myndu þeir áreiðanlega fræv- ir hvert ár. II. Svo bar okkur einn daginn þar á Svona gildir eru margir lerki- tíofnar orðnir í HallormsstaSar- skógi. Þessí mynd er meira að segja nokkurra ára gömul. — (Ljósmynd: Gunnar Rúnar). land, sem þau undur munu aldrei gerast, að skógar veiti skjól í vondri veðráttu. Þar er líka eydd sú byggð, sem áður var, svo,i að ekki stendur annað uppi en síðustu leifar kofanna er voru híbýli þeirra bænda, er þraukuðu þarna lengst. Við erum komin á Jökuldalsheiði. Á fyrri hluta nítjándu aldar, þegar fólki var tekið að fjölga til mikilla muna eftir Móðuharðindin, gerðist víða s*ú saga, að fátækt og jargnæðis laust fólk hélt einn góðan veðurdag til fjalla með trússhest í taumi og börn sín ofan á milli — kannske líka með eina kú í togi. Það silaðist á- fram upp úr byggðinni, gekk lengi lengi og lét svo loks staðar numið í einhverjum fjalldal eða á heiðum uppi við veiðivatn og brokflóa. Þar hof það að byggja bæ. Hundruð gam- alla bæjarrústa fjarri meginbyggð- um eru til vitnis um lífsbaráttu þessa fólks. 484 T í M I N N - SUNNUDAGSBLAÐ

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.