Tíminn Sunnudagsblað - 22.07.1962, Blaðsíða 16

Tíminn Sunnudagsblað - 22.07.1962, Blaðsíða 16
GUÐMUNDUR ARNFINNSSQN: SVIPIR GÖTUNNAR Eg geng eftir götunni. Þessari einu götu í öllum heiminum. Og í svip sé ég fólkið og bílana fara hjá. Það er mikil ös, enda sunnudagur, og allir eru á þönum. Mikið liggur •þeim á. Og sólin skín á fótkið, sem hraðar sér hjá í ótal tilbrigðum. Sumir eru á leið í bíó til þess að horfa á ameríska gangstera þreyta skotfimi sína, en aðrir stefna ekki að neinu ákveðnu marki, og þó ligg- "ur þeim engu að síður á. Lífig er . stutt, aðeins örfáaT helgar, sem menn verða að njóta út í yztu æsar. Eg horfi á þessi andlit, og það er eitt- "hvað í svip þeirra, sem minnir á ör- þyrst dýr í leit að vatnsbóli. Og sól götunnar skín á rykið og fólkig og malbikið. Og allt i emu mæti ég honum. Eg sé, hvar hann kemur álengdar, og hann sker sig skemmtilega úr, þar sem hann gengur rólegum skrefum með hendumar i buxnavösum, eins og órói dagsins komj honum ekki við. Einn og tveir — einn og tveir, og hann setur annan fótinn fram yfir hinn eins og hann viti ekkj af því, eins og þeir séu sjálfstæðir einstakling- ar, sem hann þekkir ekki. Hann horf ir beint fram fyrir sig, og kannski raular hann lagstúf, sem ekki heyr- ist, en það lítur út fyrir, að hann sé að syngja. því að varirnar geiflast til. og þag er vandræðalegt bros yfir skeggjuðu andlitinu. Hvert er hann að halda. þess; maður í grárri prjóna peysu, grófum vaðmálsbuxum og alltof stórum rosabullum, brettum niður um hnén? Kannski ætlar hann ekkert sérstakt. Er bara þarna á gangi af tilviljun og nýtur veðurblíð- unnar, eða kannski er hann á leið á stefnumótið, sem hann var að fara á fyrir þr.játí'j árum, en nú hefur hann gleymt að fara í sparifötin og er ekki vitund að flýta sér, þótt hann sé ekki kominn lengra en þetta. Og hann heldur áfram að raula vísuna, sem hann ortj einu sinni og enginn veit, hvað fjallaði um, nema kannski golan, sem strýkur um .vanga hans. Það eitt er víst, að þessj söng- ut er ólíkur öllum öðrum söng. Og skref fyrir skref miðar honum í átt- ina, og hann veit ekki af því, sem fram fer í kringum hann, enda varla von, þvi ag þessi gata heyrir honum ekki til og ekki fólkið og bílarnir. Samt er hann hér á ferð um hverja helgi samkvæmt áætlun, eins og hiao intungl á göngu eftir markaðri braut. Loksins nemur hann staðar undir auglýsingaskilti, sem á er letrað stór um stöfum „Coca-cola" og dregur upp tóbaksdós úr vasanum og snúss- ar sig á íslenzka vísu. Því næst horf ir hann píreygur í kringum sig, eins og hann eigi von á einhverjum, og það er upphafningarljómi yfir and- litinu. En það kemur enginn, svo að hann stingur dósinni aftur í vasann og setur annan fótinn fram yfir hinn og er lagður af stað á nýjan leik. KvÖld. Sólin er horfin af himni, en það er daufur roði á vesturloft- inu og tekið að húma. Ævintýraleg birta leikur um hús og menn götunn ar, en um þetta leyti eru aðeins fáir á ferli, eins og þeir hafi aldrei náð sér á strik í kappgöngu dagsins og helzt úr lestinni. Eg veiti athygli látlum náunga. Hann er klæddur ljós um frakka og ber svartan, harðan hatt á höfði, og úr gagnstæðri átt kemur sjálfur Bismark, ríkiskanzlari Þýzkalands. Og sem þeir mætast, tek ut litli maðurinn ofan og hneigir sig, en Bismark, ríkiskanzlari Þýzka- lands, lætur sem hann sjái það ekki, og litli maðurinn heldur áfram að hneigja sig, og guð má vita fyrir hverjum. Ef til vill er hann bara að ná sér niðrj á ríkiskanzlaranum, því - að hann nemur staðar frammi fyrir götuvita, sem sendir frá sér rautt Ijós, og hann hneigir sig djúpt, og hann hneigir sig fyrir rykinu, sem fýkur upp af götunni. Hinum megin við götuna er kona að skoða í búðarglugga og með henni er lítill rakki, sem hún teymir. Þe'U er ósköp venjuleg kona, nokkuð tek- in að reskjast, og hún er í brúnnj loðkápu og meg hvítan hatt á höfði. Hún er niðursokkin í að skoða eitt- hvað, fallegan kjól eða kápu eða ef til vill skartgrip, sem hún vildi gjarnan eiga. Þegar hún snýr að lok um burt frá glugganum, er hún dá- lítið vonsvikin á svipinn, líkt og hún hefði keypt þennan skartgríp í hug- anum og. þætti miður að þurfa að skilja hann þarna eftir. Hún togar í hálsbandið á hundinum. „Komdu, hvuttaskömmin", segir hún í gælu- tóni, og sá~ ferfætti röltir letilega af stað með tunguna lafandi út úr sér, af því að hlýtt er í veðri og hann er akfeitur. Þetta er annars merkilegur hundur af útlendu kyni meg stór og sorgbitin augu, eins og hann hafi orðið fyrir miklu mótlætj í lífinu, og hann hristir hausinn yfir þessu •makalausa ferðalagi frá einum búð- arglugga til annars og lötrar auð- sveipur á eftir konunni, sem tifar áfram jöfnum og öruggum gangi eins ^* ¦*%,.. GuSmundur Arnfinnsson. og mótorbátur. En skyndilega nemur hún staðar og skyggir hönd fyrir augu, stendur hreyfingarlaus og star- ir. Augun eru galopin, og sjáöldrin þenjast út, svo sem skrímsli eða vofu hefði borið fyrir sjónir. Munnurinn er opinn til hálfs, og undrunaróp brýzt fram á varir henni. f fjarska hillir undir einhvern, sem nálgast, og hann er með hendur í buxnavös- um, gengur álútur, beygður af ósýni- legu fargi — svolítill depill undir hljóðum, óendanlegum himni, sem hvelfist langt ofar ryki götunnar. Og hann færist stöðugt nær, þessi komu- maður. Loks má greina, að hann er í grárri prjónapeysu, þykkum vað- málsbuxum og allt of stórum rosa- bullum, brettum niður um hnén, og hann gengur sem í draumi, raulandi einhverja lagleysu fyrir munni sér, því að varirnar geiflast til inni í skeggflókanum og augun eru hálf- lukt. Nú er ekki lengur upphafning- arljómi yfir andlitinu, heldur ber það dauða og tjáningarlausa grímu. Og sem hann lötrar þarna í hægð- um sínum og á sér einskis ills von, verður honum litið yfir götuna, og hann hrekkur við. Líf kviknar í aug- um hans, og þau verða hörð og hvöss, eins og glampi í hnífsegg. Svo réttir hann úr sér og hefur varpað frá sér byrðinni, álagahamnum, og hann rek ur upp lágan og spottandi hlátur. Konan með hundinn stendur enn þá í sömu sporum og gónir bjálfalega út í loftið. Svo rankar hún við sér og lítur reiðilega til hundsins, sem glúpnar fyrir augnaráði hennar og veit, að hann hefur gert eitthvað af sér. Og hún skimar flóttalega í kring um sig, eins og hún vilji ganga úr skugga um, að enginn hafi orðið vitni að þessum óvæntu endurfundum, og hún hraðar sér af stað og hverfur út í mistrað kvöldið. 496 t'ÍBINN - SUNNUDAGSBLAÐ

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.