Íslendingaþættir Tímans - 30.01.1970, Blaðsíða 18

Íslendingaþættir Tímans - 30.01.1970, Blaðsíða 18
MINNING ELÍAS BJARNASON • Við höfðum lengi fylgzt atS í Mið- , bæjarskólanum í Reykjavík og vor- i iim veturinn 1921--'25 komin í sjöunda bekk. Rétt fyrir lokapróf ' um vorið ákváðum við að láta taka mynd af bekknum og báðum einn kennara okkar, EHas Bjarnason, að vera með bekknum k myndinni. Hvort hann var umsjónarkennari bekkjarins man ég ekki, en hann hafði kennt okkur tvær eða þrjár hámsgreinar í tvö ár og unnið hug bkkar og varð því fyrir valinu úr hópi hinna igætu k-mnara okkar, t.d. þeirra Hallgríms Jónssonar, Gísla Jónassonar, Egi's Hallgríms. sonar, Kristínar Daníelsdóttur. Við höfðum á jólum þennan vet- ur viljað gleðja og þakka þessum YFIRKENNARI uppáhaldskennara okkar með þvl að færa honum jólagjöf. Ég man enn hve feimin og óframfærin sendinefndin var, sem kom að heimili kennarans, sem þá var i litlu húsi við Þórsgötu. Feimnin hvarf fljótt við hlýlega móttöku frú Pálínu Elíasdóttúr, sem bauð okkur til stofu. Hún kallaði á mann sinn og í návist þeirra hjóna dvöldum við á heimili þeirra við goðgerðir og söng jólalaga. Það voru léttstígir einstaklingar, sem héldu á braut frá kennara sínum til jólahalds. Þessi tvö ti'lvik sýna ótvírætt þá hylli, er Elías Bjarnason naut sem kennari hjá reykvískri skólaæsku. Það er eríitt ac gera sér og öðr- Hann hafði einstök tök á þessum góða eiginleika sem svo nauðsyn- legur er í samskiptum manna, ef vel á að fara. Til viðbótar framansögðu minn ist ég þess, að mér fannst Vil- hjálmur Guðmundsson alltaf hugsa með sérstakri hlýju og bróðurþali til allra starfsmanna S.R. Hann fann til með þeim, er urðu fyrir barðinu á atvinnuleysinu vegna sild arbrestsins alkunna og reyndi eftir megni að bægja Þeim voða frá dyrum þeirra er verst voru settir. Vilhjálmur var félagslyndur maður og lagði mörgu góðu mál- efni lið. Framlag hans til æsku- lýðsmála í Siglufirði er ómetanlegt. Hann átti verulegan, ef ekki mest- an þátt i bví, að Æskulýðsheimili Siglufjarðar tók til starfa f einni byggingu S.R. við Vetrarbraut og nýtur sifflfi^k æska verka hans nú í ríkum mæli og mun gera það um næstn f--amtíð. Eins oe hað var happ fyrir S.R. að fá st«'-*c'v'æfni og krafta Vil- hjálms G'^^nndssonar í sína þión ustu, var n'* Sídufirði ekki minnl fengur þeear bau Birna og Vil- hjálmur settust þar að. Þau eign- uðust strax fallegt heimili og var 18 (¦- ánægjulegt að sækja þau heim, njóta gestrisni þeirra og barna þeirra, Lauf eyjar, Sigríðar og Hail- dórs, sem öll eru nú uppkomin. Systurnar stunda háskólanám í Bandaríkjunum, en Halldór hér heima. Hann er kvæntur Bryndísi Helgadóttur, eiga þau eina dóttur, er var yndi og eftirlæti afa síns. Vilhjálmur Guðmundsson er horf inn sjónum okkar, fráfall hans var þjóðar«kaði. Fagurt mannlíf blasir við -þegar hugsað er til hérvistar- dacra hans. Ég •minnist hans með sérstakri virðingu og þakklæti og við hjón- in og fjölskylda okkar sendum Birnu og börnum þeirra og ástvin- um hans öllum, okkar innilegustu samúðarkveðjur. Ég veit að Sigl- firðin?ar allir taka undir þá kveðju og við þá hugsun kemur mér í hue þetta niðurlagsstef úr kveðju- ljóði vestur-íslenzka skáldsins Sig- urðar Júl. Jóhannessonar. ,Æins og barn við alla sáttur — ævidagsins bezta gjöf — Heillar byggðar hjartasláttur heyrist kringum þína gröf." Jón Kjartansson. um grein fyrir þeim eigínleikum ( fari kennarans, sem verKuða *vo sterkt á Iiugi þessa nemendah^ps. Ekki var það líkamsstærð eða sýnl- legir likamsburðir. Ekki radd- styrkur eða umsvifamiklar hieyf- ingar. Hann gekk að hlið kennara- borðsins, lagði frá sér hluti og rað- aði þeim, sneri sér að bekknum og úr svipnum skein rósemi og festa. Allt yfirbragð og framkoma bar vott snyrtimennsku og virðuleik. Fyrir framan þennan kehnara vor- tim við reykVísk börn enginn skríll á mölinni eða léttvæg krakkaskinn — við vorum fólk, sem var sýnt traust og virðing. Við fundum hvernig hann bjó sig undir kennslustundirnar og hann leitaðist við að gera okkur námsefnið skiljanlegt. Kennskitæk in t.d. í landafræði og eðlisfræði fengu ekki fyrir honum að liggja lítt eða ónotuð í upphengjnm og hillum. Jafnframt því, sem hann hlýddi yfir t.d. í landafræði, þá las hann fyrir okkur eða fluttl blaðalaust í eigin þýðingu frásagn- ir f erðalanga um þau lönd, sem við þá lásum um. Ég sé enn fyrir mér í huga eftir 45 ár, mynd þá, sem hann dró upp með lifandi 15'singu sinni af sléttum Ungverjaiand^ og eyðimörkum Tíbets. Þá urðu hér- uð fslands ljóslifandi fyrir hug- skotssjónum okkar vegna ljósra lýsinga hans á sérkennum þeirra. Gos og hlaup úr Kötlu hafði hann upplifað í nálægð og frásögn hans á þeim hamförum verður ógleym- anleg. Slík var kennsla, framkoma og öll viðskipti við okkur börnin í Miðbæjarskólanum, að við bundum við hann tryggð og virðingu — og völdum hann sem uppáhaldskenn- ara. Enginn gat merkt annað en Elías hefði alið allan aldur sinn ! bæ. Ég minnist þess, að stundum, er hann hafði í upphafi kennsltistund ar tekið sér stöðu við púltið, að þá ræddi hann við okkur um eitt- fSLENDINGAÞÆTTIR

x

Íslendingaþættir Tímans

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Íslendingaþættir Tímans
https://timarit.is/publication/303

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.