Íslendingaþættir Tímans - 24.02.1979, Blaðsíða 7

Íslendingaþættir Tímans - 24.02.1979, Blaðsíða 7
Ragnheiður Möller P. 22.8. 1909 D. 4. 1. 1979 „Mínir vinir fara fjöld", kvaö Bólu- Hjálmar. Og þaö er hlutskipti okkar þeg- ar æviárum fjölgar, aö æ fleiri vinir og samstarfsrrienn kveðja hinstu kveðju. En á kveðjustundum rennum vi6 huga til baka og minningar sækja á. Ég kynntist Ragnheíöí MöIIer fyrst áríð 1938. Fyrsta mai' þaö ár fór hUn og unnusti hennar, Jón MagnUsson, siöar fréttastjóri við RikisUtvarpiö austur aö Selfossi I heimsokntil sýslumanns Árnesinga, sem var vinur þeirra beggja. Erindi til sýslu- manns var ab bi&ja hann ao gefa þau saman i hjónaband. Það var þeim gæfu- spor, þvi ástuo, hlýja, samheldni og skilningur einkenndisambúðþeirra, voru þau þó næsta ólik um margt. Fjölskyldur okkar áttu töluverð sam- skipti á frumbýlingárunum ogá ég marg- aránægjulegarminningar frá þeim tíma. Þaö var gaman að fá þau hjón i heimsókn svo og vera gestur þeirra. Hlýja, gaman- semi og góövild réði rikjum á þeim kvöld- um. Aþessum árumvarfariöaðgrillalþaö, að giftar konur ættu rétt til sjalfstæöra at hafna og áhugamála utan heimilis. Hygg ég að ekki hafi margir á þeim tlma haft rlkari skilning á þessum málum en Jón MagnUsson. Hann tók sinn þátt I að sinna börnunum svokonan gæti stundað áhuga- niál sfn á sviði félagsmála, og frekar hvatti hana en latti I þeim efnum. Þegar drengirnir þeirra voru orðnir stalpaðir og hana langaði að afla sér kennararétönda meö þvi aö fara i Kennaraskólann studdi Jón hana með raðum og dáð. Ragnheiður fekk snemma áhuga á mál- efnum kvenna og gekk I Kvenréttinda- {élag Islands. Það var þá frekar fámennt félag. Auðvitað tók hún strax til viö að hvetja konur tU að ganga i félagið og var ég meðal þeirra, sem hun bætti á félaga- skrá.' Fljótlega var húnkosin i stjórnKRFI og l°k ótrauð til starfa við að efla skilning iianna á þvl, að konum bæri sami réttur °g körlum til hvers konar starfa og viöur- kenningar I þjóðfélaginu. HUn var eld- hugi, sem við hægfara áttum ekki alltaf samleið meö. En hUn var ekki uppnæm tyrir að&nnslum og afvopnaði okkur sila- keppi með jafnlyndi slnu og góðvild. Voriö 1944, skömmu eftir að lýðveldið var stofnaö, var haldinn landsfundur 'slendingaþættir kvenréttindafélagsins á Þingvöllum. Þar rikti vorhugur og áhugi var mikill. Þar var m.a. kosin nefnd til að undirbUa skipulagsskrá fyrir Menningar- og Minningarsjöö kvenna, sem þá var verið að stofhsetja. Ragnheiður var kosin I þessa nefnd og æ siðan meðan kraftar leyföu var sá sjóður sérstakt áhugamál hennar. Þessi sjóður, sem hefur það markmiö að styrkja konur til náms, hefur merkja- sölu einu sinni á ári til ágóða fyrir starf- semi si'na. Lengst af fór merkjasalan fram 27. september, það var afmælisdag- ur Brietar Bjarnhéðinsdóttur, sem var frumkvöðull að stofnun sjóðsins. Merkja- söludagana var Ragnheiður örugglega ekki mikið heima. HUn fór strax snemma morguns og seldi merki allan guðslangan daginn og fram á kvöld. Og árum saman var sá sjóður, sem Ragnheiður skilaði að kvöldi merkjasöludagsins, langtum stærri en nokkurra annarra sem seldu og voru þó margar duglegar áhugakonur að verki. Gleði Ragnheiðar og stolt var mikið þegar sjóöurinn þegar árið 1946 gat veitt 6 konum namsstyrk. 1 skipulagsskrá sjóðsins er þessi grein m.a.: „Komi þeir tlmar, að konur og karlar fái sömu laun fyrir sömu vinnu aðstöðu til menntunar, efnalega, lagalega og sam- kvæmt almenningsáliti, þá skulu bæði kynin hafa jafnan rétt til styrkveitingar ur þessum sjóði." Þær konur, sem að þessari skipulags- skrá stóðu, eru nU horfnar af sviði og er Raghheiður siðust þeirra, sem kveöur, HUn trUði þvi fastíega að þessi grein myndi koma til framkvæmda. —Þær kon- ur sem enn eru ungar, ættu að minnast þeirra bjarsýnu brautryöjenda, sem sömdu þessa grein með þvi að láta þetta merka atriði skipulagsskrárinnar veröa að veruleika. Jón MagnUsson, maður Ragnheiðar, er látinn fyrir nokkrum árum. Þau hjónin eignuðust þrjá efnilega syni, MagnUs, Hrafn Eðvald og Friörik Pál. Ég sendi þeim innilega samUðarkveðju. Valborg Bentsdtíttir. Margrét Halldórsdóttir NU hefur þU lokið þinu stóra ævistarfi, Margrét min, og nU brestur mig orð til að kveðjaþig sem ég vildi. Þess vegna ætla ég nU að endurtaka brot af litlu ljóði, er ég fyrir mörgum árum ávarpaði þig með, i nafni minu og fleiri sjUklinga. ÞU hjUkrar eins ogmóðir, mild og blíð, svo mjUkhent hverja þraut að lina og bæta, og þegar einhvern angrar hugans strfð, þá áttu bros, er vesalinginn kæta, þU breiðir frá þér birtu og kærleiksyl, þín bregst ei hönd til liknar hverju sári. Þannig varstþU.Margrétmín, og miklu meiri og betri en orö fálýst. NU kveð ég þig i siðasta sinni, þin samUð styrkti og gladdi mig. ÞU varst sem ljós á vegferö þinni, er vermir allt i kring um sig. Og þó að æstar öldur risi, þá er vort lif I Drottins hönd. Ég bið að náð hans veg þér visi aö vonarinnar björtu strönd. Guðrún Guðmundsdóttir frá Melgerði.

x

Íslendingaþættir Tímans

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Íslendingaþættir Tímans
https://timarit.is/publication/303

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.