Íslendingaþættir Tímans - 18.03.1983, Blaðsíða 7

Íslendingaþættir Tímans - 18.03.1983, Blaðsíða 7
Maríus Ólaf sson Kveðja frá bindindishreyflngunni. Föstudaginn 4. mars 5.1. andaðist aldursforseti okkar félaga í stúkunni Einingunni nr. 14, Maríus Ólafsson, skáld okkar. Hann var fæddur á Eyrarbakka 28. október 1891 og var því á öðru ári yfir nírætt. Hann gat að vísu ekki sótt fundi okkar í vetur en þar lét hann sig ekki vanta meðan hann var ferðafær. Ég kann ekki að rekja ævisögu Maríusar. Ég veit að hann var Eyrbekkingur'og þar var faðir hans söðlasmiður en auk þess að stunda iðn sína stundaði hann flutninga á hestvögnum milli Reykjavíkur og Eyrarbakka.' Skáldskapur Maríusar ber því vitni hve mikill Eyrbekkingur hann var. „Við finnum það best þegar Bakkans er getið, Hve blóðið til skyldunnar nörvandi snýr, og hugur vor gleðst, er það manntak er metið, sem mótast þar hefur og vegi sér býr, því mannsálin sköpuð úr minningum er, og myndirfrá œskunni (hjartanu ber.-" Það var alla tíð þrá hans og fögnuður: „að hlusta á niðinn sem hafaldan ber og hittast að nýju á ströndinni hér." , Minningar frá bernskunni á Bakkanum urðu honum löngum yrkisefni beint og óbeint og íslenskri þjóðmenningarsögu er fengur að þeim skáldskap. Hann orti um frátók og gæftir og fjölmargt annað. En öðrum stendur nær að minnast þess. Þegar Maríus Ólafsson gekk til liðs við templara með því að gerast félagi í stúkunni Einingunni 1944 hafði hann lengi verið verslunarmaður í Reykjavík en var þá orðinn starfsmaður Reykj- avíkurborgar við gjaldkerastörf og því hélt hann það sem eftir var starfstímans. Maríus var félagslyndur maður og alvörumaður í trúmálum. Söguskilningur hans var sá að „Trú á guð í mannsins mcetti, miskunnsemi og brœðralag - hjartakuldans bölið bœtti - bendir fram á nýjan dag." Á grundvelli þessarar lífsskoðunar spurði hann: „Og er ekki gleðin sú himninum hœrri að hlúa að þeim gróðri, sem kringum oss býr? " Hann vissi að tvöfeldni og óheilindi tefja framsókn okkar í viðleitni að bæta heiminn og því kvað hann: „Þó víða sjáist merki um viljann til að bæta úr vandamálum öllum og sefa þjóðarharm, 'slendingaþættir þá stendur varla nærri að endir þessi þræta, efþarfei nokkur maður að líta í eigin barm.' Þetta var trú og lífsskoðun Maríusar Ólafssonar að mannúð og góðvild væru guðlegrar ættar og leiðin fram á við til meiri þroska og fegurra mannlífs væri sú að líta í eigin barm, gera kröfu til sjálfs sín fyrst og fremst. Á þetta er nú bent af því að þar eru forsendur þess hve mikill og tryggur templar Maríus varð. Maríus var ekki fæddur bindindismaður og sem gleðimaður og góður félagi prófaði hann að eigin raun sannindi þess að hóflega drukkið vín gleður mannsins hjarta. Hann orti Bakkusi lof og sagði þar m.a. „Þegar ég er þreyltur, kaldur, þjakaður á lífi og sái, lyftirðu mér í Ijóssins veldi langtfyrir ofan svik og tál." En reynslan kenndi honum að taka þessi orð til endurskoðunar og sýndi skáldinu að það var höfuðvilla að fría vínguðinn við svik og tál. Pað munu véra áhöld um það hvort meira gæti sem yrkisefna hjá Maríusi Eyrarbakka og upprunans þar eða félagsskapar templara og hugsjóna hans og stefnu. Pað var rökrétt afleiðing þeirrar lífsskoðunar og trúar. Sem fyrr er getið að Maríus orti á aldarafmæli góðtemplarareglunnar: „Þeir vinna heitið: Mannsins böl að bæta og byggja ríki Drottins hér á jörð því bróðir eigi bróður síns að gæta og bróðurást að halda um lífíð vörð. Og voldug trúin, von og kærleiksandi þeim vitrun gaf: Aðfrelsist löndin öll, er þverri böl, sem göfgi mannsins grandi, og grafí undan mannfélagsins höll." Þá vissi skáldið að svik og tál Bakkusar grafa undan hóll mannfélagsins. Og Maríus Ólafsson vann af fullum heilindum gegn því sem hann vissi að var hættulegt mannlegri hamingju. • Maríus Ólafsson og Karólína Andrésdóttir kona hans sóttu fundi Einingarinnar flestum betur ¦ meðan heilsan leyfði. Maríus naut þess að vera á fundum með templurum og honum entist fjör og hugsun og söngrödd uns hann var níræður. Félögum hans svo sem 20 árum yngri, sem þóttust fmna á sér ýms ellimörk, var huggun að hugsa til þess að samkvæmt reynslu hans kynnu þeir að eiga framundan 20 gleðirík ár í góðum félagsskap. Það er vafasamt að nokkur félaga okkar hafi tekið Maríusi fram í hvetjandi áhuga. Fram til hins síðasta var hann óþreytandi að eggja til dáða samkvæmt því sem segir í einu tækifærisljóði hans. „Hve fagnandi sjáum vér framlíðarbraut með fækkandi slysum og tárum, er áfengisvillunnar þungbæra þraut ferþverrandi á komandi árum. Vér heitum á alla að hefja það starf sem hamingju þjóðinni leggur í arf." Og annars staðar í hvatningaljóðum hans er þetta: „Okkar hlutverk er að vekja tslendinga afsvefni í dag, bölið mesta burlu hrekja, benda á sannan þjóðarhag, heita á alla að hætta að gæla heimsku og spilling þjóðar við. Svo að heilbrigð megi mæla minning, trú og stefnumið." Vildu menn hætta að gæla við heimskuna og spillinguna yrði vímuefnamálin viðráðanleg. ' Maríus horfinn, víst er sjónarsviptir sjá ekki lengur gamla fullhugann, minningin yfír móðu tímans lyfíir mannorði hans er lengi dyggur vann, hans sem að aldrei lét sig beygja og letja, Ijóðskáldsins sem var óþreytandi að hvetja. Skyldugt er okkur skáldsins hvöt að geyma skila henni áfram, lengra og víðar ná, fyrst okkur er um betri daga að dreyma drengskap og skyldu meta verður þá. Hlutlausi maður! Hverjum viltu duga. Heimurinn þarfþin. Spurt er um þinn huga. H.Kr.

x

Íslendingaþættir Tímans

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Íslendingaþættir Tímans
https://timarit.is/publication/303

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.