Alþýðublaðið - 17.05.1922, Blaðsíða 4

Alþýðublaðið - 17.05.1922, Blaðsíða 4
A L Þ Y Ð U B L A ÐIÐ jtöargt sktðnr á striðsárum. -------- (Frh) Þð vitti-.t ekki hafa mikii ahrif á Marfu að bryra að Jean. væri giftur. Gleðin yfir að >\& hanu aftur heihn og hrau«tan var of mikit til þess. Hún gat ekki trúað því að það væri satt, þó Jean sjilfur j»taði því, euda fanst henni sem það hlyti að vera sér óvið komandi, fanst það heyra til hin- um skelfjlegu stríðstfaium, sem isú voru iiðnir. Hvið Jean viðvíkur þi fann hann strax þegsr hanh sá Marfu hvað vænt hoaum þótti um hana — og hafði altaf þótt Og barhið sem lá i vöggu þegar stiíðið rak hann frá heimilinu, var oú orðið að spi fjörugum Ijóthærðum og bláeygðum drenghnokkal Það liðu tveir dagar áður en Joan kom a eftir Jean. Hann hafði ráðgert að hún kæmi strax næsta dsg — hann hélt þá að María væri dauð — en járnbrautirnar voru svo setnar við hermanna flutning að hún komst ekki fyr. Jean var ekki búinn að átta sig þeg«r Joan kom. Honum hafði vertð ómögulegt að hugsa um annað en M.«!u f þessa tvo daga og tvær nætur sem iiðsiar voru eftir að haan kom heim til hénnar aítur. Joan íékk að vita á skrifstofu herdeildarinnar hvar Jean var, eius og Jean hafði gert ráð fyiir. Jean kom sjáifur tii dyra, og Joan stökk upp um hálsinn á honum með engu minni gleði yfir að sjá hann aftur en húa var vön þegar hann var að koma ú'r skot gröfunum Marfa kom fram og starði forviða ájoan — hún skiidi strsx hvér komin var. Eitt augnablik virti hún hana þegjandi fyrir tér. Hún sá meðai kvenmann að hæð, á að gizka tuttugu ðra gamlan, klæddan vfðri ferðakápu, óoreyttri en smekk iegri. Hún sá að hún var svarr, hærð og dökkeygð með mjalla hvitar tennur, fjörleg, greindarleg og góðlcg, éh þó alls ekki Ifk þvi að láta með góðu hlut sinn. Og alt í einu sló óhug á Mirfu Henni fanst hún aldrei hafa séð fallegri kvenmann. Jean hlaut að elska þessa stúlku meira en hanai Jean horfði hins vegar á Ma>íu og sá þar tíguiega vaxinn kven- mann, háan Og grannan, 23—2$ ára, með augu sem voru áberandi fyrir það hvað þau voru blá, og mikið Ijósljósguit hár, lítið eitt hrokkið yfis- háu og hvelfdu enni. Joan starði forviða á Maríu. Hún þekti Mu-iu af lýsingu Jeans. Mirfu se.cn hún hélt að væri dauð. „E; hún liíandir" stamaði hún úi úr sér, sem átti að vera: „Hún er þá lifandi." Já, það er Maríal" Jean átti erfítt um andardráttian. : »Já, eg er konan hans", sagði Marfa. »Eg er líka konan hansi Eg hélt hann hefði verlð ekkjumaður þangað til nú að eg sá yður. Jean verður að fara með mér, þvf það er ómögulegt að þér elskið hann eins mikið og egl" Miiía þreif í handlegginn á Jean. .Jean, ætlarðu að fara frá mér aftur", sagði hún með angiit f röddinni og bar hratt á. .Nei, neii" Joan greip f hann hinumegin. .Jean, Jeanl Ertu hættur að elska mig r Ætlaiðu að hrinda mér frá þé»?" .Nei, neil" Jean visti ekki sitt rjúksndi ráð, sem varla var von. (Nl) Bdgar Rict Burrougks\ Tarzan. veiðir, gedstiltur, uema þá sjaldan er hann drap af hatri — ekki þó af hatri þvf, sem skilur eftir merki sín á andliti manna. Þegar Tarzan drap brosti hann oftar en hann ygldi sig, og bros eru undirstaða fegurðar. Stúlkan hafði tekið eftir einu er Tarzan réðist á Ter- koz — ljósrauðri rák á enni hans, sem lá frá vinstra auga upp í hársrætur; en þegar hún nú horfði á hann, sá hún að rákih var horfin, en hvítt ör komið 1 staðinn. Er hún stiltist losaði Tarzan á tökunum. Einu sinni leit hann í augu hennar og brosti, og stúlkan varð að loka augunum, svo hún sæi ekki hinn hrífandi svip. Alt í einu fór Tarzan upp f trén. Jane Porter undr- aðist að hún < skyldi ekki hrædast og henni fanst hún aldrei. á æfi sinni hafa fundið til jafnmikils öryggis, eins og f örmum þessa villimanns, sem bar hana lengra og lengra inn í Okunnan frumskóg, þangað sem einhver alókunn örlög biðu hennar. Þegar hún með lokuðum augum hélt áfram að hugsa um framtiðina, og henni datt hver skelfingin af annari í hug, þurfti hún ekki annað en að lfta á göfugmannlega andlitið á Tarzan til þess að losna við alla hugsýki. Aldrei mundi hann gera henni rnein. Þess var hún •fullvís, er hún leit í hreinskilnislegu augunfyrirofanhana. Varlá k'om við hana nokkur grein. Þó voru þær alt tímhverfis hana og svo var að sjá, sem ekki væri hægt áð smjúa þyknið. Meðan Tarzan hélt áfram, brutust margar og nýar hugsanir um í huga hans. Hér var um viðfangsefni að ræða sem honum hafði aldrei 1 hug komið, og hann fann fremur en ályktaði, að hann; ýrði að leysa þau eins og maður en ekki eins og api. > Ferðin eftir lággreinunum, sem hann hafði lengst af notað, hafði haft sefandi áhrif á hina æstu ókunnu ást- artilfinningu hans. Alt í einu datt honum f hug hver orðið hetðu örlög meyjarinnar, ef Terkoz hefði haldið henni. Hann vissi hvers vegna apinn hafði ekki drepið hana, og hann fór að bera ætlun sina saman við ætlun Terkoe. Það var að vísu rétt, að lög skógarbúa heimiluðu |>að að karlinn tæki maka sinn með valdi; en gat Tarzan farið eftir þessum lögum villdýrannar Var Tarzan ekki maður? En hvernig báru mennirnir sig að? Hann var í vandræðum; því hann vissi það ekki. Hann óskaði þess, að hann gæti spurt stúlkuna að því, en þá kom honum nm í hug mótspyrnan sem hún áður hafði gert. En nú voru þau komin á ákvörðunarstaðinn og Tarzan rendi sér til jarðar með Jane niður í rjóðrið, þar sera aparnir héldu blótveislur sfnar. Þó þau hefðu farið langa leið, var ekki komið kvöld, og rjóðrið var bjart af sóiargeislunum, sem tróðu sér gegnum skógarþyknið. Rjóðrið var skemtilegt og svalt. Hávaði skógarins virtist langt í burtu og hækkaði og lækkaði eins og sjávarniður i fjarska. Jane fann til einhverrar rósemi, er hún hailaði se"r ut af í grasið, þar sem Tarzan hafði látið hana, og er hun leit á tröllaukinn vöxt hans, var sem engin hætta mundi geta grandað henni. Meðan hún horfði á hann með hálfiokuðum augum; gekk hann yfir rjóðrið og fór upp í trén beint á móti. Hún tók Iftir tfgulleik hans og algeröu samræmi í vexti hans, og fagurlöguðu höfðinu á breiðum herðunum. Þetta var mikilfengleg veral Engin ilska eða lævísi gat falist undir þessu yíirborði. Henni datt í hug, að

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.