Frjáls þjóð


Frjáls þjóð - 17.12.1960, Blaðsíða 1

Frjáls þjóð - 17.12.1960, Blaðsíða 1
¦. ¦¦ ¦ ¦¦>¦ ;¦ ' ".',¦¦¦ "* :¦:¦ , ¦¦•¦ ¦¦¦:-. Jólablað III ;>:¦:¦ ]/. desem'foer 1960 laugardagar 49. tölubJað 9. árgangut vö ævintýr í þýöingu séra Rögnvalds Finnbogasonar Fisksalinn og Eineygöi-Yak Eitt sinn fyrir ævalöngu vav konungur i Tibet, sem þótti fisk- ur með fiuiæmum góöur — jai'n- vel svo, að hann gat enga máltið etið, ef ekki var í henni eitthvað af fiski. En nú bar svo við að mjög lítið veiddist. Árnar þorn- uðu að mestu og fiskur varð fá- gætari og fágætari. Að lokum kom þar, að engan fisk var að fá lengur. Konungurinn gat varla lagt sér nokkuð til munns fram- ar, svo að hvarvetna voru festar upp auglýsingar þess efnis, að hver sem fært gæti fisk í höllina, gæti feitgið að launum það sem hann vildi. Þessi frétt barst víða og dag einn kom maður með salt- fisk, sem hann langaði að færa konungi að gjöf. Hann kom lil hallarinnar og varðmaðurinn við hiiðið stöðvaði hann. „Heyrðu þarna bóndadurgur, slanzaðu! Hvert ætlar þú að skáhna?" „Mi-mig langar lil að lúttá kon- unginn!" „Hvað viltu honum?' „É-ég er hérna nieð dálítið af í'íski, sem ég heí' komið með er- lendis i'rá og ætla að gei'a hon- iim." „Eisk! Ilann fær ekkert smá- ræði fyrir hann!" hugsaði varð- maðurinn með sér. Siðan bætti hann við upphált: „Það er ágætt. Þú getur skilið hann eftir hér. Ég skal sjá um.að hann verði sendur í liöllina fyrir þig." „Nei, cg vil fara með hann sjálfur." „Viltu selja mér hann? Eg skal greiða þér vel fyrir." „Nei, það geri ég ekki! Ég ætla mér að færa hann kónginum sjálfum." Og varðmaðurinn fékk hann' ekki ofan af þvi. „Þá verðurðu að láta mig hafa' helminginn af því sem konung- tirinn launar þér," sagði hann. „Að öðrum kosti hleypi ég þér ekki inn." „Ætlarðu að sverja mér að'þú gerir það? Þú ætlar ekki að svíkja mig?" sagði varðmaður- inn tortryggnislega. „Það sver ég þér." Síðan hleypti varðmaðurinn honum inn i höllina. Hann var kominn fáein skref inn l'yrir dyrnar, þegar hann sneri sér við. „Heyrðu, hermaður sa'll," sagði bann, „ég veit ckki hvað þú heil- ir. Hvernig get ég skipt með þér laununum?" „Eg er kallaður Eineygði-Yak, það þékkja mig allir," svaraði varðmaðurinn. Kommgurinn varð feginn að l'á i'isk aftur og sagði þjónum sin- um að spyrja hvað bóndi vildi að latmuin. „Eg vil láta hýða mig þúsund vandarhögg," svaraði bóndi. Þcgar konungur heyrði þelta, gat hann ckki varizt híátri. „Hvað cr að heyra. Er þctta bjálfi? Hvcrnig í ósköpunum má það vcra að hann skuli óska eftir hýðingu?" ()g hann lét færa hann fyi'ir sig og segja sér það sjálfan. Þcg- ar honum varð ekki þokað, fcllst konungur á þetta, en sagði mönn- um sinum að hýða hann vægi- lega. Hann var lagður á gólfið og hýddur mjög laust. Þcgar hann íiaí'ði hlotið 500 itögg, spratt hann á fætur ojg sagði: „N'óg er að gert, ég hef fengið minn skerf." Allir urðu furðu lostnir og fannst þetta háttalag hinu fyrra furðu- legra. „Hver á þá að fá afgang- inn?" sp'urðu þeir. Sagði nú mað- urinn konungi allt sem var og mæltí að lokum: „Ykkur skilsl nú, að varðmaðurinn vcrður að í'á al'LfaiUíinn." KonuníUirinn varð ofsareiður og bauð að Eineygði- Yak vrði lciddur fram samstund" is- ' ,{ Eineygði-\ ak varð glaður við, þcgar konungur sciuli eflir hon- um, því hann var að velta því fyi'- ir scr, hvernig hann gæti notfært scr ágóðann. En hann sá brátt hversu þungbrýnn konunguriim var og skelfdist. Konungur bauð að býða hann vægðarlaust, siðatl bætti hann við: „I>elta er sá heim- ingur ágóðans, sem þú krafðist.'* Og enda þótt varðmaðurintl gæli varla staðið fyrir kvölum, varð hann samt að þakka mann- inttm, sem hafði gefið honuni" helming „ágóðans". En með sjálf- um sér í'annst honuni of mikill á<K)ði liafa komið í sinn hlut i Montna skjaldbakan Eitt sinn \roru tveir hegrar og litil skjaldbaka, sem bjuggu sam- an bjá vatni einu og tirðu miklir vinir. Þau léku sér saman allan liðlangan daginn, sleiktu sólskin- ið í sandinum og syntu í vatninu. Þau vorti injög hamingjusöm og gátu ckki séð hvert af öðru einn einasta <lag. En þetta ár gerði mikla þurrka. Alla sumarmánuðina, frá i maí þar til í ágúst, kom ekki dropi i'u lofti! Allar ár þornuðu upþ og jarðarsvörðurinn molnaði aí' ]mrrki. Litla vatnið fckk auðvil- að ekki flúið þessi sömu örlög. Dag frá degi varð vatnið minna og minna. Vinirnir þrír vissu ekki hvað til bragðs skyldi taka og sátu andvarpandi dagbmgt. Dag nokkurn i'lugu hegrarnir upp til að kanna landið. Þcgar þeir komu aftur mn kvöldið mællu þcir: „Systir skjahlbaka, allir.eru nú að flylja sig að Hinmavatni, jafn- vel moldvörpurnar halda þang- að. Við sjáum ekki annað ráð vsenná en fara jnuigað h'ka. Ef við dveljumst hci' Icijgui' í'örunist við úr hungri og þpísta." Skjaldbakan lokaði litlu augun- um, þessum lillu augiun, sem vora eins og grænar baunir, og tók að gráta. „Já, þið getið flogið og flýtt ykkur eins og ykkur lystir og komizt til Himnavalns. En ég get bvorki flogið nc gengið greitt. Aður en þrír dagar eru liðnir gel^ menn hirl tóma skel mína! Aldr- ei hefði cg haldið að þið skiIduS mig cftir, þið scm háfio veriíj vinir minii' svo lengi." Skjaldbakan grét svo sáran, a<5 hegrarnir fengu ekki tára bund- izt og höfðu ekki brjóst í scr til að skilja hana cftir. Þcir ákváðu þvi að dveljasl enn um hríð. Það kynni jafnvel svo að fara, að regnið kæmi eftir fáeina daga! En ekki leit út fyrir nein veðra- brigði. Skærar stjörnur tindruðu á hinminum um nætur og ]>að var brennandi sólskin um daga. Utla valnið var næstum þornað. Hegrarnir fóru aftur að tala mri Framh. á 8. síðu. [

x

Frjáls þjóð

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Frjáls þjóð
https://timarit.is/publication/311

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.