Frjáls þjóð


Frjáls þjóð - 27.10.1962, Blaðsíða 6

Frjáls þjóð - 27.10.1962, Blaðsíða 6
ff" George Owen Baxter SKUGGINN Hann var í þann veginn að böggla það saman í hendinni, en gerði það þó ekki. Fyrir hug- slaotsstjónum sínum sá hann stúlkuandlit — fölt og með stór, dökk augu, sem tindruðu í bjarma kulnandi báls. Stúlkan sat á apalgráum hesti. Einhver- innri rödd sagði honum, að unga stúlkan, sem skotið hafði upp við bálið á Samsonfjalli og hjálpað hafði honum að komast undan óvinunum, væri sú sama og skrifað hefði þetta bréf. Hann skildi jafnlítið í því og öllu öðru, en bréfið varð allt í einu verðmœti í hans augum. Var- lega braut hann það saman og stakk því á sig. Svo leit hann allt í einu upp. „Ég verð að fara héðan", sagði hann. „Ég fer niður og krefst skýringar af Algie gamla. Hann er þó vitiborinn maður." Hann gekk til dyranna, sneri lyklinum og tók í húninn. En dyrnar var ekki hægt að opna. Til þess hafði verið of mikið á þær borið að utan. í sömu svifum sagði rödd fyr- ir utan. Það var málrómur Alg- ie gamla: „Ert það þú, Tom?" „Thomas, lögregluforingi", sagði Tom. „Guði sé lof, að hér er þó einn maður með öllum mjalla á mörg þúsund míina svæði. Lögreglustjóri, lofið mér að komast út og tala við yður". Svarið, sem hann fékk, var fyrst lágur, hlátur, og því næst: „Byrjaðu bara að tala þarna, sem þú ert, drengur minn. Ég hef ekki hugsað mér að eiga meira á hættu en frekast er nauðsynlegt". „Lögreglustjóri!" kallaði Tom. „Þér haldið þó ekki, að ég sé . „Eg held ekkert — ég held alls ekki neitt", greip lögreglustjór inn fram í fyrir honum. „Ég veit aðeins, að nú hcfur þú runn ið þitt skeið á enda, drengur minn." „Guð minn góður!" hrópaði Tom. „Ætlið þér að fara með mig eins og ég væri glæpamað- ur og . . ." „Við skulum tala lítið um það", sagði lögreglustjórinn. „Ég hefði átt að sjá þetta, þeg- ar þú sýndir mér skammbyss- una þína. En ég hafði ekki vak- andi augu, nei, það hafði ég ekki. Ég renndi ekki grun í, að þú mundir ganga svona langt, Tom." Tom Converse gekk eitt skref 11 aftur á bak og komst þá í nám- unda við gluggann. í sömu svif- um kvað við skot, og kúla þaut fram hjá höfði hans og klesstist í veggnum. Tom Converse var ekki leng- ur í vafa um, að hann var unr kringdur. XI. Tom stökk til hliðar og leit- aði sér skjóls. Fyrir utan kvað við margraddað hróp, grimmd- arlegt eins og í glorhungruð- um úlfum. „Þú neyðist til að flytja þig í flýti, drengur minn", sagði gamli lögreglustjórinn með ró- legri röddu fyrir utan dyrnar. „Það væri ef til vill hyggilegast, að þú lykir við það, undir eins, í stað þess að bíða þangað til þú getur ekki meira vegna hung urs og verður alveg örvínglað- ur". „Hvað er það, sem þér ráð- leggið mér að gera?" spurði Tom. „Til að koma hingað út og gefast mér á vald. Þá gef ég þér Ioforð, að ég skal vernda þig gegn múgnum. Hér eru upp stökkir menn og harðgerðir, Tommy, og þá klæjar blátt á- fram í lúkurnar eftir að ná í þig. En ég er nú kannske örlítið voga sér ekki að leggja hendur á þig, ef ég banna það. Komdu nú heldur út og gefstu mér á vald, Tommy", sagði hann ginn andi. „Ég skal sjá um, að þú verðir löglega yfirheyrður, að myndir verði teknar af þér handa blöðunum, og að þú verð ir hengdur eins vel og vand- lega og þú frekast getur á kosið. Eg skal segja þér, Tommy. Þú kemst í blöðin út um allan heim. Það koma fréttaritarar úr öll- um áttum, til þess að sjá þig og heyra, hvað þú hefur að segja. Hver veit — það getur vel átt sér stað, að áður en þú dinglar í gálganum hafir þú tíma til að segja frá ævi þinni og öllum morðum þínum einhverjum blaðamanni, sem getur fært það í stílinn og fallegan umbúnað fyrir þig. Það er áreiðanlega nóg efni í heila skálclsögu. Ég er alveg viss um, að á því mætti græða svo mikið, að nægja mundi til að koma upp spítala eða einhverju þess konar. Hvað segir þú um þetta, Tom?" Sú alvara og hæðni, sem fólst í röddu lögreglustjórans, sann- færði Tom Converse um, að hér stoðuðu engir samningar. En hann gerði samt ennþá eina til- raun áður en hann gaf upp alla von. „Lögreglustjóri", sagði hann. Þér kallið mig Tom?" „Þér viðurkeennið þá, að nafn mitt sé Tom Converse?" „Ég viðurkenni hvaða nafn, sem þú telur þig heita". „Viljið þér setja yður í sam- band við fjölskyldu mína eftir þeirri tilvísun, sem ég gef yður, og ganga úr skugga um, hver ég er?" „Hættu nú þeessu", sagði Iög reglustjórinn dálítið óþolinmóð- ur. „Hefur þessi loddaraleikur ekki gengið nógu lengi? Það ein asta, sem á ríður, Tom, er að koma þér Iifandi í einhvern fang inn þangað, færðu nógan tíma til að sanna, að þú heitir tíu nöfnum, en fyrir hverja mínútu, sem þú dregur þetta á langinn, safnast saman fleiri og fleiri menn og verða í sífellu grimm- ari. Þeir eru þegar farnir að krefjast að fá þig, en þeir verða algerlega óviðráðanlegir, ef þú ákveður þig ekki undir eins". „Viljið þér svara einni spunr ingu minni?" „Ég er þolinmóðu'r maður", agði Iögreglustjórinn. „Talaðu pá". „Hver haldið þér, að ég sé?" Lögreglustjórinn hló. „Hver heldur þú, að gæti fengið mig til að fara úr þeirri borg, sem ég hef ekki farið frá síðastliðin tíu ár? Vegna hvaða manns, heldur þú, að ég væri að gera mér það ónæði að ríða yfir fjöll og alla leið hingað? Það er að- eins einn einasti maður í heim- inum, sem er þess verður — og það er SKUGGINN". Blóðið hvarf úr kinnum Tom Converse. En hann herti upp hugann. „Hafið þér í hyggju að nota skynsemi yðar, lögreglustjóri? Skugginn . . . ? Er það ekki maður, sem er eldri en ég? Ég er aðeins tuttugu og þriggja ára'.' ,.Uss, hvað er að heyra þetta", andmælti lögreglustjórinn. ..Heldurðu virkilega. að þú get- ir Ieikið á mig á þenna hátt? Það getur meira en verið, að þú sért aðcins tuttugu og þriggja ára, en Skugginn hcfur heldui ekki verið á ferli nema síðustu fimm árin. Þess vegna gætirðu meira að segja verið yngri. Mað ur eins og Bill the Kid var ekki nema þrettán ára, þegar hann fór að vinna að sinni frægð. Nei, þú hefur haft meira en nógan tíma til að fremja það, sem þú hefur framið. Nú spyr ég þig í allra síðasta sinn: Ætlarðu að hcgða þér eins og skynsamu'r maður og gefast mér á vald, eða ætlarðu að hegða þér heimskulcga og láta flá þig lif- andi, því sá verður endirinn á, ef þú ferð ekki að mínum ráð- um?" Þó að hugsanir Toms væru á þessu augnabliki allar á ringul- reið, skildi hann samt prýðilega ástæðuna til þess, að lögreglu- stjórinn skyldi skírskota svo mjög til skynsemdar hans. Þó að Algernon Thomas hefði aflað sér mikillar frægðar um dagana, mundi það afrek, að ná í Skugg ann lifandi, skyggja á öll fyrri afrek hans. Það var mjög skilj- anlegt, að gamli maðurinn vildi gjarnan kóróna starf sitt með slíkum sigri. Meðan Tom velti kringum- stæðunum fyrir sér í þögn, kall- aði lögreglustjórinn til hans hvað cftir annað, þangað til hann var sannfærður um, að ekkert mundi hafast upp úr slíku. Tom var fyrir sitt leyti kom- inn að sömti niðurstöðu. Orð megnuðu honum ekkert til hjálpar. Þá datt honum enn eitt ráð í hug. Hann þaut til dyr- anna. „Takið nú eftir því, sem ég ætla að segja yður", kallaði hann. „Sem stendur hlæið þér að mér, cn þegar þér hafið myrt harðfengnari en þeir, og þeir elsisklefann. Þegar þú ert kom- Ljósboginn Hner/»eótii 50. 'Stmi 19811). Viðgerðh A oíladínamóum og störturum Vinding á rat motorum F.igum tvrirliggi andi dínamóanket i flestat jerðit hitreiða Vönduð vinna. lági verð Ljósboginn Hvertu^óiu 50. LETUR S/F Oftset-fjölritun LETUR S/F Hverfisgötu 50. Sfmi 23857. ??????????< Stórt úrva af karlmannafötum, trökk- um drengjafötum stðkum buxum. - Saumum eítir máli. Bitima :«««:««:««:«««««:«««:«««:»««::::::::;:««««««««:: ::::::::::::::::::::::::::jjj::::::s:::j:jjsssssssss:::ssjjssss8:sssssssssss:s:ss! • "?••?•••???????•••??????líiffítt' ::«««::::::::::««:««:«:«:: * * * Palli * * * 16 Frjáls. bióo' — laiifrai-dairinn 27. oHóher 1962

x

Frjáls þjóð

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Frjáls þjóð
https://timarit.is/publication/311

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.