Mánudagsblaðið


Mánudagsblaðið - 13.02.1950, Blaðsíða 1

Mánudagsblaðið - 13.02.1950, Blaðsíða 1
BlaSfyrir alla 3. árgangur. MánudagHr 13. febrúar 1940 ¦,}1J 11 8. tölublað KosEiinEabaráftan í Bretlandi Ekki hcínr að isndanförmi verið nm annað meira talað! hér í bænum en mál séra Pét-' í tzrs frá Vallanesi. Nærri und-! antekningarlausí hefur al-' artíekningarlaust hefur al-1 menningur fordæmt harðlega hina svívirðilegu framkomu | íögreglunnar gagnvart epin- berum embætíismanni og presíi í þjóðkirkjunni, en sú framkoma líkist meir háttum bófa á Sikiley og gangstera í Chicago en löggæzlumanna í menningar- og réttarríki. —, Menn spyrja, hvað taki við, ef ekki verður hér spyrnt fæti' við og hinum brotlegu lög- regluþjónum refsað strang- lega, einkum Guðmundi Arn- grímssyni, sem ábyrgðina bar. Ef þetta verður látið óátalið, fer lögreglan þá ekki að geta látið greipar sópa um eignir manna, svo sem húsgögn og peninga, án þess að nokkuð verði að gert? Því verður ekki að óreyndu trúað á Bjarna Benediktsson, sem hefur hið æðsta vald í þessum málum, að hann taki ekki á málinu með fullri röggsemi. Það er annars geigvænleg tilhugsun fyrir borgara í Reykjavík, að vandræðamenn þessir skuli leika lausum hala í lögregl- uuni, menn, sem virðist vera til alls trúandi. Að vísu er eng- inn vafi á því, að þessir menn eru í miklum minni hluta í lögregluliðinu, og að allur þorr inn af lögregluþjónunum eru samvizkusamir heiðursmenn, t. d. f íestir eða allir hinir eldri lögregluþjónar. Það er þó ekki imnt að loka augunum fyrir því, að á síðari árum hefur verið Mtið á lögregluþjónsstarf ið sem eins konar atvinnubóta- vinnu, og hafa valizt í það nokkrir menn, sem ekki hafa þótt hæfir til neinna annarra starfa eða komið sér alls stað- ar út úr húsi. Það eru þessir menn, þótt fáir séu, sem vand- ræðunum valda. Það eru þeir, seni enga mannasiði kunna. — Það eru þeir, sem misþyrma drizkknum mönnum á hinn hroííalegasta hátt til að svala kvalasýki sinni eða glæpainn- ræti, og það er þeirra sök, með hve mikilli tortryggni borgar- arnir líta á lögregluna. Hinum staöa Pjoöviijans gioggt dæmi s Cf Ö" góðu og heiðarlegu lögreglu- þjónum væri greiði ger með því að losa Iögregluna við þessa íuenn, sem seíja Ijótau blett á hana sem stofnun. ÞATTUK BLAÐANNA Það cr þó ekki þáttur lög- reglunnar í þessu máli, sem ég ætlaði að ræða um, heldur blaðanna. AHir vita, að séra Pétur hefur verið mjög um- deildur maður að undanförnu vegna pólitískra skoðana sinna. Eg skal strax taka það fram, að ég er ekki í höp aðdáenda hans. Mér fanust ræða hans í Austurbæjarbíói í fyrra, hvorkí bera vott um raunsæi né ættjarðarást, og mér hefur þótt óviðeigandi, hve mjög hann hefur blandað stjórnmálum inn í stólræður sínar, en það á auðvitað ekki að eiga sér stað. En séra Pétur á fullan rétt á sér sem embætt- ismaður ríkisins eða bara sem venjulegur íslenzkur borgari, þótt hann hafi fáránlegar skoð ar.ir á einhverjum málum. En hér sýna sum íslenzku blöðin sitt rétta andlit. Af því að séra Pétur er pólitískur and- stæðiragur þeirra, grípa þan þetta mál fegins hendi til að reyna að níða af honum ær- una. Þetta sést bezt á skrifum Þjóðviljans, sem strax reyndi að noía málið til að sverta séra Pétur og bætti við alls konar dylgjum frá eigin brjósti. Ekki stóð heldur á því, að hann not aði sitt stærsta fyrirsagnalct ur, þegar Guðmundur Arn- grímsson loksins var búinn að sjóða saman skýrslu sína, nærri þremur vikum eftir frumhlaup sitt. Preutar hann flest ótrúlegustu atríðin úr skýrslunni með feitu letri og skýtur alls staðar inn fyrir- sögnum frá sjálfum sér, til að krydda róginn. Nú er í sjálfu sér ekkert á móti því að birta skýrslu Guðmundar Arngríms í sambandi við kosningarnar í Bretlandi, sem fram fara í þessum mánuði, hafa farið fram mótmælakröfugöngur. hér ssét ein þeirra. Frönsk Tveir hæverskir innbrotsþjóf ar stóðu yfir amerískum stjórn málaerindreka og konu hans í París í fimm klukkustundir samfl. og otuðu að þeim byssu- sonar, svo að menn sjái málið! hlaupunum, en höfðu svo ekki frá báðum hliðum. Reyndar er burt með sér meira en rúmlega skýrsla Guðmundar eitthvert 100 kr. virði í frönkum. Þeir ógeðslegasta plagg, sem ég hef Sátu tekið um 200 kr- virði' en skiluðu helmningnum aftur. Þeir hefðu líka getað tekið perlufesti konunnar, en það var brúðkaupsgjöf frá manninum, og þá vildu þeir ekki snerta hana. lengi lesið, fullt af órökstudd- um rógi og staðlausum dylgj- um. Staðfestir hún í einu og öllu það, sem kuhnugir segja um sannsögli og prúðmennsku Guðmundar. Það er hastarlegt íil þess að hugsa, að þessi mað- ur skuli hafa gegnt ábyrgðar- stöðu hjá rannsóknarlögregl- unni, þar sem margir geta átt örlög sin undir heiðarleika og sannsögli starfsmanna. Skýrsl- an er þess háttar plagg, að engum manni með óbrjálaða dómgreind kemur til hugar að trúa henni, og auk þess ber hann ekki við að afsaka hina bófalegu atför sína að séra Pétri, en ræðst í þess stað með offorsi og svívirðingum á Pál Magnússon lögfræðing, valin Framhald á 4. síðu Frá WasMngtoii Mynd þessi, sem er frá höfuðborg Bandaríkjanna, Washington D. C, sýnir stærstu safn- bygginguna þar. I fjarska má sjá Jeffersson mfenisvarðann. Óþveraleg skrif sálmaskálrfsins Halldór Kristjánsson frá Kirkjubóli, sáJmaskáld músíkgagnrýnandi (aðal- Iega kunnur sem aðdáandi , ,tónskáídsins''' Carmen!!) og margfallinn frambjóð- andi Framsóknar, hafði verið í illu skapi allt frá því að flokkur hans tapaði sem mest í bæjarstjórnar- kosningunum. Tvíhöfðaði flokkurinn haf ði talið ráðlegast á kosningadaginn, að Hall- dór yrði sem f jarst öllum kjörstöðum, en fyrir þráð- beiðni Halldórs fékk hann við þriðja mann að opna kosningabíla flokksins við Laugarnesskólann, en þar þótti hann vinna minnst ógagn. Ekki tókst honum verkið liprar en svo, að samstarf smenn hans báðu hann flokksins vegna að fara heldur niður á kosn- ingaskrifstofu flokksins, ef vera niætti að hann gæti svarað í síma eða unnið önnur viðlíka störf, heldur en að hrella þær fáu sálir, sem einhverra hluta vegna kynnu að kjósa B-listann. En um það bil sem Halldór var að Ieggja af stað niður í bæinn komu sölubörn Mánudagsblaðsins á stað- inn og seldu blöð þar í kring. Blöðin seldust ört, enda f jallaði forsiðugrein- in um ógagn það og f jand- skap, sem flokkurinn hef- ur alltaf sýnt Reykvíking um. Nú þóttist Halldór finna, að hann gæti unnið flokknmn þarft starf. Tóis Framnaid á 5, sifiu j

x

Mánudagsblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Mánudagsblaðið
https://timarit.is/publication/313

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.