Mánudagsblaðið


Mánudagsblaðið - 03.04.1950, Blaðsíða 6

Mánudagsblaðið - 03.04.1950, Blaðsíða 6
"'.'•. ': itóNtJDÁGSBLASIÐ JSJánudagur 3. apríl 1950. l ' - r J. '»iv ... i .. .',; ' ¦ „Og hvernig hefur þú gefið loforð?" ,,A sama hátt og þið hafið gef- ið loforð," sagði Abner, „oq- eins og allir hér hafa heitið. Forfeður vorir tóku eftir því, að þeir gátu ekki haidið glæpamönnunum og þjófunum í skefjum, þcgar þeir u»nu hver út af fyrir sig, svo að þeir kómu sér saman, og ákváðu að hafa vissa aðferð í þessum mál- um. Nú höfum við samþykkt samninff beirrá og heitið að hlvða honum. Og ég fyrir mitt leyti vil gjarna halda heit mitt." Stóri maðurinn varð ruglaður á svipinn. En svo birti yfir hon- um. „Hver fjandinn," ,sagði hann. „Þú átt við lögin?" „Kallaðu það hvað scm þú vilt," svaraSi Abncr. „ÞaS er ekki annað en samþykki allra aS vinna víst vcrk á vissan hátt." „Jxja," sagSi Ward, „við ætl- um að vinna þetta verk á okkar ha'tt." Frxndi varð hugsi á svipinn. Svo sagði hann: „Þið gerið illt einhverju saklausu fólki." „Attu við þcssa tvo óþokka?" Ward benti með fingrinum á fangana. Frxndi leit upp og á fangana, sem voru nokkuS álengdar undir stóru beikitré, rétt eins og hann hefSi ekki itekið eftir þeim fyrr en nú. „Eg var ekki ,að hugsa um þá," syaraði .hann. „Eg var aS huosa, að ef menn eins og bú og Lemuel Arnold og Nicholas Van- cc brjota lögin, munu minni menn fylgja ykkar dauni, og eins og þio réttlxtiS ykkar gerðir með því aS kalla þær verndarráðstafan- ir, svo munu þeir og með sama hxtti réttlxta rán sín og hefndar- vcrk. Þannisr verða svo lösjin gagnslaus og fjöldi valdalausra ag.saklausra manna, sem reiSa sig á þau til örvc;gis, verSa þannig verndarlausir." Þetta voru orð, sem ég hef munað, af því aS þau varpa ljósi á aítjkur án dóms 05 laga, sem ég hafSi ekki hugleitt. En ég sá, að þessi orð mundu ckki hafa á- hrif á þá. Þeir voru reiðir og tóku þeim kuldalega. „Abner," sagði Ward, „við ætlum ekki að rxða þetta mil við þig. Það koma þeir tímar, að mcnn verða að taka lögin í sínar hcndur. Við búum hér við rætur fjallanna. PeningÍ okkar er stol- ið og hann rekinn inn í Mary- land. ViS erum orðnir leiðir á þcssu og ætlum aS taka fyrir þaS. Líí okkar 05 cfni er í hættu vcg-na ij O þe^sara djöfulsins óþokka, og viS höfum ákveSiS aS clta þá uppi og hengja þá á fyjsta tréS, scm viS sjáum. ViS scndum ekki eftir þér. Þú ruddist hingað, og cf þú þorir ckki að brjóta lögin, gctur þú haidið áfram, því að við ætl- um að-brjóta lögin, ef það gctur kailast lögbrot að hengja þessa bölvaða þrjóta og morðingja." r~ y»¥WM^WNW»'V»»MMWM»MMWMV^«<V»>WVW»W^'^^^^^*^^'»^<^<»^W^W^<^M><<| FRAMHALDSSAGA: Síðdegisævintýri 2. Eftir M. DAVIDSON POST Eg varð hissa á ákvörðun frænda míns. „Jæja," sagði hann, ,,ef brjóta verður lögin, þá ætla ég að vera hcr kyrr og brjóta þau með ykk- ur." „Jæja'þá," sagði Ward. „En fáðu ekki rangar hugmyndir 1 höfuðið á þér, Abner. Ef þií kýst aS vera hér kyrr, þá setur þú þig í sömu spor og allir aSrir." „ÞaS er líka einmitt það, sem ég vil gera," sagði Abner. „En eins 02; nú stendur málið, eruS þiS allir mér fróSari." „Hvernig fróSari?" spurSi Ward. „Mér fróSari," svaraði frændi, „að því leyti, að þið hafið heyrt framburðinn gegn föngunum, og eruð sannfærðiir um, að þeir séu sekir." „Ef þetta er allt og sumt, þá skal þér ekki synjað. Hét hefur verið svo mikill gripaþfóínaður upp á síðkastið, að þeir, sem búa við landamærin, hafa nú loks bundizt samtökum um að stöðva hvern griparekstur upp í fjöllin, ncma einhver fylgi honum, sem þeir þekkja og vita aS ekkert er athugavert viS. í dag eftir h degi sagSist einn af mönnum mínum hafa mætt smáhópi geld- neyta, svona um hundraS eSa svo, og ég stöSvaSi hann. Þessir tveir menn ráku nautin. Eg spurði, hvort þeir ættu nautin, en þeir sögðust hafa verið fengnir til að reka þau inn í Maryland. Eg þekkti ekki mennina, en af því að þeir svöruðu spurningum mín- um með blóti og formælingum, þá tortryggði ég þá. Eg krafSist aS fá aS vita nafn eigandans, sem hafSi leigt þá til að reka nautin. En þeir sögðu, að mér kæmi það andskotam ckkert við og héldu áfram. Eg sa.naði þá mönnum. Við náðum í þá, slepptum naut- unum á beit, og komum hingað með þá, unz við gætum komizt aS, hver ætti þau. Á leiðinni hitt- um við BoWers. Hann sneri sér við og benti á mann, sem var að sýsla eitthvað við kaðal. Eg þekkti manninn. Hann var nautreki, þó nokkuð skuldugur, en gat samt keypt og selt _og einhvern veginn tókst honum að halda í sér lífinu. Hann sagði okkur sannleik- ann. I gærkvöldi hafði hann far- ið til þess að líta á nautahjörð Daniels Coopmans. Hann hafSi heyrt, að einhver nautamaður úr þinni sveit, Abner, væri á leið- inni þangað til þess að kaupa hópinn fyrir bændur. Hann vildi verða fyrri til en sveitungi þinn, svo aS hann fór aS' heiman um kvöldiS og kom til Coopmans um sólarla^. Hann fór skemmstu leiS á fæti yfir hæðina, og þegar hann kom á sléttuna, þá sá hann mann á rindanum hinum megin ríða burtu. Maðurinn virtist hafa set- ið á hestbaki og horft niður í litla dalinn, þar sem hús Coopmans stendur. BoWer fór niður til húss- ins,: en Coopman var þa'r' ekkf. Dyrnar voru opnar og BoWer seg- ir, að húsið hafi litið út eins og Coopman hefði skroppið út og gæti komið aftur hvenær sem væri. Það var enginn á ferli, því aS*kona Coopmans hafSi fariS aS heimsækja dóttur si'na hinum megin f jallanna og gamli maður- inn var einn heima. BoWers hélt, að Coopman væri einhvers staðar úti viS aS sýna nautin manninum, sem hann hafði rétt í þessu séð ríða burtu. Svo að hann fór út í haga að leita að honum. Hann gat ekki fundið hann, og hann gat ekki heldur fundið nautin. Hann fór aftur til hússins og beið þar eftir Coop- man. Hann settist á girðinguna. Og meðan hann sat þar, tók hann eftir því, að girðingin hafði verið þvegin og var ennþá blaut. Þegar hann gætti betur að, sá hann, að girðingin hafði verið þvegin að- eins á einum stað fyrir framan dyrnar. Þetta virtist honum nokk uð undarlegt, og hann var að furða sig á, hvers vegna Coop- man hefði þvegið girðinguna að- eins á einum stað. Hann stóð upp, og er hann fór til dyranna, sá hann, að dyrastafurinn var rifinn miðja vega upp. Hann athugaði brotna staSinn og sá þá brátt, aS þetta var hola eftir kúlu. Þetta vakti honum ótta, og hann fór út í garSinn. Þá sá hann för eftir vagnhjól, er vissu frá húsinu til ves;arins. I g-rasinu fann hann úr Coopmans. Hann tók þaS upp og stakk því í vasa sinn. Þetta var stórt silfur-úr og var nafn Coopmans á því og viS þaS fest hjartarskinnsræma. — Hann fylgdi vagnförunum út aS hliSinu, þar sem vegurinn byrj- aSi. Hann sá þá, aS nautin höfSu líka fariS um hliSiS. ÞaS var nú komiS kvöld. BoWers sneri viS, tók reiShest Coopmans úr hest- húsinu, reið honum heim og elti svo nautaslóðina í morgun, eh sá ckkert til hjarðarinnar fyrr en við mættum honum." „Hvað sögðu þeir Shifflet bg Twiggs við þessari sögu?" spurði Abner. „Þeir heyrðu hana ekki," svar- aði Ward. „BoWers sagði hana ekki f þeirra návist. Hann reið afsíðis með okkur, þegar við hitt- um hann." „Þekktu þeir Shifflet og Twigg, BoWers?" spurði Abner. ,,Eg veit það ekki," sagSi Ward. „MunnshöfnuSur þeirra var svo hroSalegur, þegar viS stöSvúSum reksturihn, aS' viS urS um aS binda fyrir munninn á þeim." „Er þetta allt og sumt?" spurSi Abner. Ward krossbölvaSi. „Nei!" sagSi hann. „Held- urSu, aS viS mundum hengja mann fyrir þetta eitt? Af því sem BoWers sagði okkur, héldum við að Shifflet og Twiggs hefðu myrt Daniel Coopman og rekið burt nautahjörð hans. En við vildum vita vissu okkar í þessu, svo aS við fórum af stað til þcss að kom- ast að því, hvað þeir hefðu gert við lík Coopmans og vagninn. Við fylgdum nautaslóðinni niSur aS Valiey-ánni. Enginn vagn hafSi fariS'yfir hana, en hinum megin sáum viS, að vagn og nautahjörð hafði snúið af leið- inni og farið upp með ánni um mílu vegar gegnum skóginn. Og þar, í krók nokkrum, fundum við staðinn, þar sem þessir djöflar höfðu náttað sie. o Það hafði verið kveikt stórt viðarbál hjá ánni, en ekkert sást af öskunni. Frá hrino-sviði, sem var um tólf fet að þvermáli, hafði óskunni vandiega verið mokað burt, en skófluförin voru greini- leg, og við jaðra hringsins voru öskuleifar og jörSin svört. ViS gerSum okkur fleka og drógum eftir ánni. ViS fundum mest af vagnjárn- unum; öll voru þau meS bruna- merkjum. Svo festum viS dós á skaft og fengum í hana tölur, spennur og bein." Ward þagnaði. „Þetta gerði út um máliS, og viS snerum bingaS aftur til aS Iiengja þessa mannafjanda." Frændi hafSi hlustaS gaum- gæfilega, og nú sagSi hann: „HvaS greiddi maSurinn Twiggs og Shifflet?" spurSi Abn er. „SögSu þeir frá því, þegar þiS stöSvuSuS nautahjörSina?" „AS því er þaS snertir," svar- aSi Ward, „þá er þaS enn ein fell- andi sönnun gegn þeim. Þegar viS leituSum á þeim, fundum við vasafcók á Shifflet með 115 döl- um og nokkrum smáskildingum í. Þett avar vasabók Daniels Coopmans, því að það var í henni kvittun, sem farið hafði niður milli leðursins og fóðursins. Við spurðum Shifflet, hvar hann hefði fengið vásabókina, og hann sagðist eiga 15 dalina sjálf- ur, en hundraðið hefði sá greitt honum, sem hefði leigt þá til að reka nautin. Hann sagði, að á vasabókinni stæði þannig, að mað urinn, sem átti peningana í henni hefði sagt, að þeir mættu hirða hana, þegar hann greiddi þeim." „Hver var þessi maður?" spurði Abner. [ „Þeir neita að segja hver hann er. „Því neita þeir þessu?" „Já, hvers vegna," sagði Ward. „Af því það var enginn þess hátt- ar maður. Sagan er lýgin einber og ekkert annað. Þessir manna- fjandar eru sekir upp fyrir haus. Allar sannanir eru á móti þeim." „Jæja," sagði Abner. „Það, sem líkurnar sanna, er mjög undir því komið, hvernig þið hefjið málið. Þetta er hálf hættuleg braut tii sannleikans, því að öll- um merkjaborðunum hafa þeir þann skrítna sið að snúa í þá átt, sem þið fóruð. Þetta skilur erig- inn nema hann snúi aftur. Þá sér hann sér til undrunar, að merkja- borðunum hefur líka verið snúið. En meðan skoðun manns er fast beint í einhverja vissa átt, er ekki til neins aS tala viS hann, hann hlustar ekki á ykkur, og ef þú heldur hina leiSina, kallar hann þig flón." „ÞaS er aSeins ein fær leiS í þessu máli," sagði Ward. „Það eru alltaf tvær hliðar á hverju máli," svaraði Abner, „að grunaður maður sé annaS livort sekur eSa saklaus. ÞiS byrjiS á því að Shifflet og Twiggs séu sekir. Gerum ráð fyrir, að þið hefSuS byrjaS á hinn veginn. — HvaS þá?" „Já," sagSi Ward. „HvaS þá?" „Þetta," sagSi Abner. „ÞiS stöSviS Shifflet og Twiggs á leið- inni með naut Coopmans, og þeir segja þér, að maður hafi leigt þá til þess að reka hópinn inn í Maryland. Þið trúið því, og larið að leita mannsins. Þið finnið BoWers!" BoWers náfölnaSi. „I guSs bænum, Abner," sagSi hann. En frændi var miskunnarlaus, og hamraSi á þessari ályktun. „HvaSþá?" Engu var svaraS, en mennirnir í kfingum frænda minn litu á BoWers, sem meS skjálfandi Iiönd um fitlaði við kaðalinn, sem hann var að laga fyrir annan mann. „En það, sem við fundum, Abner?" sagði Ward. „Hvað sannar það?" sagði frændi minn^^því nú þegar er búið aS snúa merkispjöldunum. AS einhver drap Coopman og rak burtu naútin hans, eyðilagði

x

Mánudagsblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Mánudagsblaðið
https://timarit.is/publication/313

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.