Mánudagsblaðið


Mánudagsblaðið - 24.04.1950, Blaðsíða 5

Mánudagsblaðið - 24.04.1950, Blaðsíða 5
Mánudagur 24. . ája-ít 1S50. £k MAmiDAGSBLAÐIÐ Gieðllegt sumarl Jæja, þá er sumarifi komið, a', m. k, að nafninu til" því að enn sést varlá nokkurt stingandi grænt strá. Undanfarið hefur verið sól- skin og yndislegt vorveður. ¦ Við skulum vona, að sumarið verði eftir því sólríkt og gott, því að svö .sannarlega veitir landsmönn- um ekki af því að fá að nióta þeirrar heilsulindar, sem sólin er, hér í öllu okkar vitamín- og a- yaxtaleysi. I trausti þess, að svp verði, óska eg öllum lesendum mínum gleði- legs sumars! Drotfins úfvaidir Og væri þá ekki tilhlýðilegt um leið, að óska okkur ölLum til hamingjú með bað, að nú er Þjóð- leikhúsið loksins tekið til starfa? Eins og að líkum Lætur, var eg ekki ein af þeim drottins út- yöldu, sem á frumsýningar kom- ust, og er því engan veginn fær um að láta í ljós neinar skoðanir á húsakynnum bar né sýningum, — enda víst varla æflazt til þess af mér. Þó býst ég við, að ég muni varla geta stillt mig um þáS, þegar ég hefi orðið svo fræg aS koma þar inn fyrir dyr. AS undanförnu tíefur bæjar- búum orðið tíSrætt um þaS, eftir hvaða reglum þjóðleikhússtjórn- in hefur farið, er hún úthlutaði ,,föstum" aðgöngumiðum aS frumsýningum. Kunningi minn einn segist hafa sótt um „fasta" frumsýningarmiSa heilum mán- uði á undan vini sínum, en samt háfði vinurinn fengiS þá en ekk hann. Eki munu þi umsóknirn ar hafa veriS teknar til greina þeirri röð sem þær bárust, ef þetta er satt. En eftir hverju ætli þá sé farið? MannvirSingum? Og ef svo er, hvernig ákveSa þeir þá hver sé nógu „fínn" til aS fá fasta miSa og hver ekki? Gaman yæri aS fá aS vita þetta. Loks veit ég líka um marga, sem ergja sig gula og græna út af því, aS þeim hafi ekki veriS boS- ið í vígsluna. Telja þeir sig hafa fullt eins mikinn rétt til þess heiðurs og margir, sem yoru boSnir. , En sé bað satt, að Þjóðleikhús- stjórnin hafi notað aðstöðu sína tií þess aS koma vildarvinunj sín- um og kuanningjum aS sem frumsýningargestum og boðs- gestum á vígsluna, þá skil ég það vel að mörgum þyki það súrt í brotið, sem ekki eru svo ,,lán- samir" að eiga upp á pallborðið hjá þeim háu herrum. Reykingar bannaðar! HálfgerSur kauSabragur þyk- ir mér á því, aS ekki skuli mega reykja annarsstaðar í Þjóðteikhús- inu en í ytri forstofunni-. Ekki hefði þurft að verða svo mikill apur af reyki revkmgum ann- nátíðlega AS mínum dómi er Þjóðleik- hússtjórn sannarlega ekki öfunds- yerð af þeim starfa, aS úthluta frumsýningarmiðum og boðskort um, og að vinsa svörtu sauSina frá þeim hvítu, þ. e. ákveSa hverj um bjóða skuli og; hverjum ekki. HæpiS er aS hægt sé að gera það svo aS öllum líki. Eg segi fyrir mig, aS ég er blessunarlega laus við allt ergelsi og heilabrot út af þessu sjálfrar mín vegna, enda er mér nokkurn- yeginn sama hvort ég se leikrit á , fyrstu sýntngu eða tíundu. sóðask; arsstaðar á göngunum, ef smekk- legum öskubökkum hefði verið komið fyrir hér og þar. Þegar leikrit eru löng, fer ekki hjá því, að flestum reykinga- mönnum fari að lengja eftir því aS fá sér reyk, og er það nokkuS mikiS ætlunarverk fyrir Þjóðleik- hússtjórn aS ætla sér aS fara aS „reformera" forfallna reykinga menn meS því að skipa þeim að norpa úti í ytri'forstofu, ef þeir vilja hressa upp á sálarskarniS með einum „smók' Kannske á að flvtja allar „lífs- venjur" úr gömlu IS Þjóðleikhús? KaffisötriS í hléinu o. s. frv.? Þar var þaS venjan, að ekki mátti reykja nema uppi í kaffisalnum og í stiganum upp Enginn skildi þetta fyrirkomulag til fulls, og þeir sem ekki voru svo „heppnir" að fá tækifæri til þess að belja í sig kaffi og salla á sig kökum (sem fæstir höfSu nokkra lyst á svona snemma kvölds) í hléinu, stóSu því eins og síld í tunnu í stiganum og svældu. Hugsið ykkur troðning- inn, ef einhverntíma heiði kvikn- að n ' Einhver var að segja mér það um daginn,að það mundi held- ur ekki mega reykja í veitinga- salnum, vegna þess aS þar væru teppi á gólfunum!!! En eg a bágt meS að trúa slíkri vitleysu. Allir vita, sem erlendis hafa ver- iS, aS á öllum almennilegum veitingastöSum em teppi á gólf- um. En xdi þaS yrði ekki fáir sem sxktu þá veitingastaði, ef bannað væri að reykja! Fólk mundi hlæja aS slíku fyrirkomu- lagi. Og ekki skil ég þaS, vegná hvers ÞjóSleikhússtjórn álitur okkur svo mikinn skríl, aS okkur sé ekki treystandi til þess aS nota öskubakka Skúlagafa . UndanfariS hafa bæjarblöSin birt heldur furðulega áskorun til bajjarráðs £rá_ íbúum Skúlagötu- húsanna, svokölluðu. Fara þeir fram á það, að einni aðalumferð- arbraut Reykjavíkur, Skúlagötu, verði lokað. Satt er baS, að umferð er mikil um Skúlagötu og slysahætta þar 'af leiSandi mikil. En þaS eru svo margar götur í bænum, sem eins mikil umferð er um og jafnvel meiri. Verði því bæjarráð viS ósk Skúlagötubúa, liggur þá ekki í augum uppi, að aðrir íbúar vi aSrar umferSagötur geti fariS fram á sömu hlunnindi? Eftir nokkur ár. má því gera ráð fyrir að annarrihverri götu bæjarins verði lokað vegna umferSarhættu Umferðin flyttist þá.á þær göt- ur sem áður v.oru ekki mjög mik ið farnar, ~t og þá kæmi að því, aS íbúar viS þœr götur færu fram á lokun líka, og svo koll af kolli. Endirinn a öllu saman yrði svo auðvitað sá, að Reykjavík yrði lokaður og umferðarlaus bær. Hvernig ætli bifreiSaeigendum myndi þá líka þaS aS þurfa að kasta „lúxusnuni" á sorphaug vegna þess að ekki mætti nota hann? En þetta myndi óefað spara gjaldeyri fyrir bílakaup og ben- síni. Fyrst byggir bærinn dýra götu sem ætlað er að dreifa umferS- inni þannig aS ekki þurfi Hverf- isgatan ein og Laugavegurinn aS bera þunga hennar á þessari leiS SíSan byggir bærinn hús viS þessa götu, íbúar flytja inn í þessi hús, — og auSvitaS heimta þeir þá aS umferSargötunni verSi lok- aS, svo aS þeir séu ekki í neinni hættu af bílum! Er þá ekki kom- in sama hringavitleysan, sem svo markvisst. er stefnt aS í öllurn framkvæmdum í þessum bæ? Eg held, aS bærinn ætti héreftir að byggja húsin fyrst, en spyrja sið- an íbúa húsanna, er þeir eru flutt- ir inn hvort þeir allra náðugast leyfi aS lögð verSi gata fyrir fram- an húsin! MeS þessu mætti spara mikla peninga og mikil lieila- brot. Eg liefi aS und'anförnu oft átt leiS um Skúlagötu og frani hjá téðum húsum. Byggð hafa verið grindverk fyrir framan allar inn- göngudyr þessara húsa og ætti þaS aS einhverju leyti að varna því, að börn og fáráSlingar hlaupi beint út úr Luisinu og undir bíl- ana .Eins hefi ég veitt því eftir- tekt, aS umferS þarna. er. sízt meiri en viS margar aðrar götur, þó aS íbúar þeirra gatna hafi setiS á sér með kvartanir. T.. d. eru börn oft þarna að boltaleik i'iti á götunni, ótrufluð að mestu eftir því sem ég bezt hef getaS séð. Skammt frá þessum húsum eru mörg auð svæSi og tún, þar sem börn þessa fólks ættu aS geta veriS aS leikjum. Eins eru garS ar bak viS húsin þar sem börnum ¦er ætlaS að Liafast við. Því reyna íbúarnir ekki sjálfir að benda þeim á að leika sér heldur þar en á götunni? Bærinn gæti síðan látið gera grindverk meðfram allri gangstéttinni, svo að fólk og börn (sem á þessum staS f rem- ur öðrum virSast ekki fær um að gæta sírr) gætu alls ekki komizt út á þetta geipilega hættusvæði, Skúlagötuna, án þess að ganga langar leiðir. Á því ferSalagi, sem þaS svo tæki aS komast út á göt- una, ætti hvaSa heimskingi sem er aS.geta fiaft tíma til þess aS hugsa sig um og athuga þaS, aS honum geri ekki aS ana beint fyr- ir bílana. En um leið og bæjarráS og all ar nefndir væru aS skipuleggja þessa grindverks-byggingu, þá ættu þeir aS minna íbúa þessara húsa á þaS, að þeim beri sannar lega aS ganga betur og þrifalegar 'u'm húsin en raun er á. Enginn mundi hafa trúaS því, áður en hann sá umgengnina á þessum liúsum, að liægt væri aS gera hús svo sóSaleg á svo stutt- um tíma. Eg held, aS íbúar Skúla götuhúsanna hafi sett met á þessu sviSi! ÞaS er næsta ótrúlegt, hvaS þeim hefur tekizt vel aS koma húsunum í niðurníðslu. Hálfan meter frá hverjum útidyrum er svört skítaskán, s\-o að dyrnar líkjast meir fjósdyrum. Annar- liver kjallaragluggi er brotinn, og í hann troSið pokadruslum eða neglt fyrir með f jölum. Nú hagar þessu þannig til, aS gluggar kjall- Mjög líkleg't er, að ekki- -séu allir sóðarsem þarna búa, og veit ég þá, að þeir eru mér sammála og að þeim sjálfum hlýtuir' að svíða það hvernig sóðarnir ganga um og koma þannig illu o§Si á byggingarnar. Sóðarnir s}alfir verða eflaust móðgaSir er ^þeir lesa þetta, en þeir ættu aS horf- ast í augu viS sannleikann og bæta ráð sitt. Bærinn á að skylda þetta fólk til að ganga sómasamlega um húsin. Ráð til þess væri aS hafa húsvörð, sem hefði eftirlit með þessu, setti rúður í glugga fyrir fólkið og skipaði því aS ganga Aim eins og manneskjur en ekki eins og svín. Ef einhver heldur, aS ég fari Framhald á 8. síðu. ' aranna eru svo ofarlega, aS þeir blasa mest viS vegfarendum. Þo hefur fæstum íbúanna dottið í hug, að Liengja einhverja þokka- lega gardínudruslu fyrir kjallara- glugga sína, og sér maður því Livarvetna inn í óþrifaleg þvotta- hús og geMnslur. Eg átti erindi inn í eitt þessara húsa um daginn. Rúðan í ak- drullugri útihúrSinni var brotin, hurðin sjálf útspörkuð og kvarn- aS úr henni. Þegar inn í stiga- ganginn kom, blöstu við tröppur, sem auSsjáanlega höfSu ekki ver- iS þvegnar um óratíma. Hand riSiS var brotiS, stej-pan og máln* ingin víSa dottin upp úr veggj um og handriðinu. Að ekki sé talað um óþrifalyktina, sem þarná kom á-móti mahni! - Opið bréf fil úfvarpssíjéra Herra útvarpsstjóri! I ! ¦ Eg er einn af þeim mörgu, sem eyði mínum frístundum heima, í kyrrð og ró og nýt alls þess unaðar, sem heimilið getur veitt og liefur mér skilizt á öll- um okkar fræðinaum: Heimil- isprýðisfræðingum, siðferðisfræð- ingum og hvað þeir nú heita all- ir saman, að ógleymdum björg- unarfræðingum, að þar ætti mað- ur að halda sig, sjálfum sér og þjóðinnr til mestrar blessunar og gagns. ; Eg get nú ekki neitað því, að stundum verður mér ennþá á að opna útvarpið í þeirri trú, 'að eitthvað hafSi lagazt. Nei, aldeil- is ekki karl minn, mtr varð ekki kápan úr því klæðinu. Nei, það er sannarlega aSeins minni alþekktu stillingu fyrir að þakka, að ég geng ekki út í bí- slagið og hengi mig, þegar ég heyri þessar síendurteknu sym- fóníur, fúgur og fúríur í öllum þessum líka andskotans mollum, dúrum og túrum og svo til þess að kóróna nú allt fjandans klabb- ið, að ef maður níí einhvern tímann ætlar aS njóta þess t'al- aSa orSs, orSsins listar, já þá skal það ekki bregðast, þar kemur Helgi Hjörvar á kvöldin og ' DaSi Hjör\ á dag ínn. Nei, heilagi faSir, livers á maSur eis- inlega aS gjalda, þessi fjandi er eins og millusteinar á fullri ferS, öll list er víðs fjarri. Nei, í sannleika sagt, er ekki nokkur leið að fá eitthvað ann- að, bara eitthvað annað, því allt er betra en þessi sálarsundur- kremjandi skratti. Ef þú trúir mér ekki, þá ættir þú að reyna að hlusta á útvarpið eina kvöld- stund og þá fengir þú ábvggilega nóg. Voiiandi er -ekkert snæri til heima hjá þér, því að ég van- treysti því að þú hafir sömu stillinguna til að bera eins pg Virðingarfyllst Htimilisfaðir.

x

Mánudagsblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Mánudagsblaðið
https://timarit.is/publication/313

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.