Mánudagsblaðið


Mánudagsblaðið - 24.04.1950, Blaðsíða 6

Mánudagsblaðið - 24.04.1950, Blaðsíða 6
6 MÁNUDAGSBLAÐIÐ Mánudagur 24. apríl 1950 FRAMHALDSSAGA: Ríkur itmður - fátæk stúlka Eftir MAYSIE GREIG I „Hefðurðu ekkert annað um liattinn að segja". Hún sneri sér að Madame og augu hennar tindruðu. „Finnst þér ekki karl smenn vera erfiðir stundum Manni myndi aldrei detta í hug að hann tilbæði mig. En þú gerir "það samt, er það ekki, elsku Paversham". Ungi maðurinn muldraði eitt- (hvað alveg óskiljanlegt. „Eg held alls ekki að hann sé Shrifinn af henni" hugsaði Cara sundarlega reiðilega. „Hvar er hin tegundin", spurði Letty. „Viltu setja upp Apache-teg lundina" sagði Madame. Cara setti upp hattinn. ÞaS -var sá hattur, sem fór henni bezt .af' öllum höttum búðarinnar. Hann hefði getað verið skapaður •rsérstaklega fyrir hana. Hann var iir dökkleitu efni og rauða hatt barðið snéri upp til hálfs og fögur siauð fjöður svört í endann huldi -aðra hlið hans. „Faversham" kallaði Letty, -jjivernig finnst þér þessi"? Faversham snéri sér við og horfSi. Hann horfði á hattinn; hann horfði lengur á Cöru. Hon- '»um fannst sem hann hefði aldrei .-séð eíns fagra stúlku. Fegurð hennar var svo lifandi, hrífand og næstum undraverð. Hann leit ¦ niður eftir líkama hcnnar. Hann •^var grannur og mjúkur. Hún hefði getað verið grísk gyðja. Nú íhorfðust þau í augu. Eitthvað :skeði í því augnabliki, þó hvor sugt þeirra vissi hvað það væri Hann vissi aðeins að hjartað sló • hraðar og blóðið rann örar í æS- tum hans, að hann langaði til aS :standa þarna og horfa á þessa ííögru dbkkhærðu stúlku alltaf. Cöru fannst andardráttur sinn --ibrfast og hendur hennar byrjuðu ^að skjálfa. „Nú skal cg setja hann upp" rsagðj Letty.. „Nei" sagði ungi 'inaSurinn ákvcSinn" ég held að Fjhann myndi alls ekki fara þér :yel Letty." Cara leit á hann þakklát. „Jæja, ef þér líkar hann ekki 'þá máta cg hann ekki" sagði Letty, „ég ætla að fá Chcri-teg- .undina, Madame, og taka hann fiiúna." ;. „En það hljóta aS vera aSrir rliattar, sem þig langar til að líta ;'á" sagði ungi maSurinn í flýti. ÞaS hafSi veriS honum á móti rskapi aS koma í búSina. Nú virt- ^ist, sem hann vildi ekki fara þaS- Jm. " „AuSvitaS, Tótó elskan, ef þú vilt að ég fái fleiri en einn: Þú ert svo höfðinglegur, elskan". Hún sendi honum koss. FáSu þér eins marga og þú villt" sagði Faversham. Hann hafði einu sinni ekki tekið eftir því að hún kallaði hann Tótó. Feita andlitið á Madame varS eitt bros. Letty brosti líka. „Elskan hann Toto er svo-yfir sig hrifinn af mér" hugs- aSi hún. Hún valdi fjóra hatta, og Fav- ersham borgaSi þá í reiSu fé\ Letty krafðist þess alltaf að fylgd- armenn hennar borguðu í reiSu fé. „Ástin er svo ótraust hú á dögum" sagSi hún einu sinni viS Madame Theresea, „maður getur ekki treyst henni til þess að vara þar til reikningarnir koma". Cara tók hattana og setti þá út í bílinn. Hún flýtti sér ekki Hún stóð í nokkrar mínútur : gangstéttinni í sólskininu og horfði á bílinn. Hvílíkur fegurS- argripur. Skrautvagn, sem hæfir prins. Og tilheyrði hann ekki prins? Ungi maðurinn var prins- legri en nokkur maður, sem Cara gat ímyndað sér. í stutta stund, meðan hún stóS þarna á gang- stéttinni, ímyndaSi hún sér aS hún sæti í framsætinu og þeysti yfir breiða þjóðvegi, hlæjandi og talandi við unga manninn í hatta búðinni. Hún ímyndaði sér fleiri hluti, sem skeðu þe<jar skueear kvöldsins liðu yfir. Hann myndi t. d. leggja handlegginn utan um hana, varír þeirra myndu snert- ast. Hún hætti þessum hugsunum og gekk aftur inn í hattabúSina. Það var allt í lagi með dagdrauma, en þeir komu manni ekkert á- fram. Það var ólíklegt að hún myndu nokkurntíma aftur sjá unga manninn. Samt sem áður fannst henni að hún væri einkennilega niðurdres- in. Hvað var að henni. Ekki varð hún ástfangin af manni sem hún aðcins hafði séð einu sinni í nokkrar mínútur. Þar að auki tilheyrSi hann Letty. Ekki aS Cara tæki þaS alvarlega. Letty tilheyrði öllum karlmönnum, — að minnsta kosti öllum þeim sem áttu stórar innstæSur í bankanum. Hún bjóst viS aS kannski ætti hún að vera steini lostin aS jafn hrífandi maður og þessi skyldi sælda sam- an viS Letty, en eftir' aS' hafaj unniS tj'rir sér í nokkurár, sérr staklega í hattaverzlun, hættir maður að vera stcini lostin. Mað- ur getur haldið sínum eigin há- leitu skoðunum — en hættir að reyna að fá aðra tiil þess að að- hyllast þær. „Hvað um það" hugsaði Cara, „hún greip hann kannski óvaran, og hann var of heiðarlegur til þess að stinga af." Hún var rétt komin að litla speglaborðinu og ætlaði að raða niður hóttunum, sem Letty hafði skoðað, þegar rödd bak við hana sagði: „Afsakið, en tókuS þér eftir, hvort ég skildi eftir hanzkana mína hér?" Hún snéri sér við skyndilega og blóSiS þaut fram í kinnar hennar. ÞaS er óþægilegt þegar sá, sem maSur er aS hugsa um stendur allt í einu við hliS manns. „Nei", stamaSi hún, ,,eg sá þá ekki, en ég skal leita aS þeim". Hún leitaSi meS hjálp hans, en þeirra varS hvergi vart. „Eg kann aS hafa skiliS þá eftir í bílnum". Hann brosti og bætti viS, „eSa, ef til vill, var ég alls ekki með þá í dag". „Eg sá þá ekki þegar þér kom- uS í búðina" sagði Cara. Hann leit á hana undrandi. „Þér tókuð þá eftir mér þegar ég kom?" ,Já, auSvitaS". „ÞaS var skemmtilegt". Nú var vandræSaleg þögn. „HeyriS þér, mynduS þér á- Iíta þaS mjög frekt af mér, ef ég byði yður til kvöldverðar eitt- hvert kvöldið" spurði hann fljót- lega. Cara hugsaði í flýti. Venjulega neitaði hún slíkum boSum, sér- staklega þegar hún ekki þekkti nöfn mannanna, en þetta var sér- stakt tilcfni. Henni fanns't aS tækifærið, sem hún alltaf hafði beðið eftír væri komið. Hún hafði ekkí efni á aS missa af því. Auk þcss var hún hrifnari af þessum manni.en hún hafði nokkurn tíma vcrið af nokkrum uneúin manni. Hún leit niður fyrir sig. Löngu svörtu auo-nahárin köstuðu skuss um niSur á kinnarnar.' „Eg þakka ySur fyrir". „ÞaS er mjög vel gert af yS- ur." Hann virtist mjög þakk- látur. „Hvenær megiS þér vera aS því. GætuS þér", hann rcyndi ekki aS fela áhuga sinn, "komiS í kvöld?" Þegar Cara hafSi nú byrjaS á þessú* sá- hún enga ástxSu til. aS Fýluframleiðsla Framhald"af 4. síðu. blómlegt atvinnulífið væri í Reykjavík og hvílík at- hafna og hámenningarþjóð íslendingar væru. Hver sinn skammt Eitt fannst fýluvinunum á vanta, fýlan væri ekki nærri nógu mikil. Þess vegna börðust þeir með hnúum og hnefum fyrir því, að síldar- verksmiðjan væri sett í Ör- firisey, svo .»ð Vesturbæinga skorti ekki sína fýlustöð og þyrftu ekki að öfunda Aust- urbæinga. Höfðu fýluvinir sitt fram þrátt fyrir eindreg- in mótmœli alls þorra Reyk- víkinga. Að vísu er þessi nýja fýluframleiðsla ekki komin í framkvæmd enn, því að engin síld hefur veiðzt. Það er hart að þurfa að segja það, en sannleikurinn er sá, að fjöldi Reykvíkinga veit varla, hvört hann á að hryggj ast eða gleð,jast af síldar- leysinu nú í Faxaflóa að und anförnu. Ef síldargróðinn á að kosta það, að Vesturbær- inn verði óbyggilegur siðuð- um mönnum fyrir ódaun og fýlu, er full von, að tvær grímur fari að renna á menn. en fýluvinirnir voru hinir æfustu af því að geta ekki veitt Vesturbæingum nægi- lega fýlu, þá datt þeim nýtt snjallræði í hug. Einhverjir þeirra höfðu- farið fram hjá hvalveiðistöðinni í Hval- firði og mundu, að ódaun- inn af stöðinni þar lagði lang- ar leiðir í allar áttir. Sá var aðeins gallinn á þeirri stöð, að bún var langt frá manna- byggðum, svo að fáir aðrir en verkamennirnir við stöð- ina gátu orðið fýlunnar að- njótandi. Þetta fannst fýlu- vinum vera illa farið með góðar gjafir. Þess vegna stungu þeir upp á því, að komið væri upp hvalveiðistöð í Örfirisey. Allir, sem komið hafa í stöðina í Hvalfirði, vita, hvað þetta mundi þýða. Yfir öllum Vesturbænum mundi alltaf hanga þykkt ský af fýlusvækju, sem jafn- vel mundi fara langt fram úr fýlunni af fiskmjölsverk- fresta því. „Já, ég býst við að cg' geti komið." „Prvðilcgt", rödd hans skalf af bjabtsýhi. „Hvar er hcimilisfang- ið, ég sæki yður kl. 8". „Toto — hvað ertu ciginlega að gera" heyrðist kallað óþolin- móðlega utan frá. „Skrattinn sjálfur" sagði Fav- ersham. „AfsakiS" stamaði hann augnabliki síSar. „ÞaS er allt í lagi", svaraSii Cara brosandi, ,,ég skil þetta vel. smiðjunni í holtinu. Þykk grútarskán mundi alltaf liggja á Reykjavíkurhöfn og öllum sundum hér í nánd. í þessu máli biðu fýluvinir ósigur í bili. Ekki hefur þeim enn tekizt að fá Hvalveiðistöð byggða í Örfirisey, hvað sem síðar verður. En öruggast er fyrir Reykvíkinga að vera vel á verði í þessu máli. Þegar svo er komið, að á- hrifamenn og blöð gerast for- svarsmenn fýlunnar og telja hana fagurt tákn um blóm- legt athafna- og menningar- líf, eru menn aldrei óhultir. Hver veit nema menn vakni einn morgun við það, að Seljavegurinn verði orðinn eins útlits og skurðarplanið á Hvalveiðistöðinni í Hval- firði. Að minnsta kosti vit- um við, að það er draumur ákveðinna manna í Reykja- vík að svo verði. — Fýluvinirnir ættu annars að gera með sér samtök og stof na Fýluf élag Reyk javíkur (skammstafað F.ÝJR. til að- greiningar *frá Fegrunarfé- lagi Reykjavíkur eða bara Fý.). Þeir hafa þegar komið upp 2 fýlustöðvum, fiski- mjölsverksmiðjunni í holt- inu og síldarverksmiðjunni í Örfirisey. Svo gætu þeir líka stutt að eflingu og aukn- ingu fýlunnar af öskuhaug- unum á Eiðisgranda, en það- an leggur oft góðan skerf af fýlu inn yfir bæinn. Næsta skrefið væri svo að berjast fyrir því, að skólpræsi og salerni yrðu lögð niður í bænum, en að því yrði áreið- anlega mikill fjársparnaður, eða finnst þeim það ekki mönnunum, sem tala um pen ingalyktina? Menn gætu þá bara gengið á álfrek í húsa- görðum eða úti á götum. Sá ilmur, sem kæmi upp í bæn- um vegna sparnaðar væri peningalykt, sem mundi falla fýluvinum vel í geð. En í alvöru talað er það ekkert gaman fyrir okkur íslendinga að vera næstum daglega minntir á það, að við lifum ekki í menningarríki á borð við önnur Evrópuríki. Engin borg í Evrópu nema Reykjavík hefði látið bjóða sér fýluverksmiðjurnar í holtinu og Örfirisey. Ef við látum bjóða okkur allt og haldið verður áfram á sömu braut, verður þess ekki langt að bíða, að okkur verði skip- að á bekk með Eskimóum, sem anga af grútarfýlu lang- ar leiðir og þvo sér einu sinni í mánuði og þá úr keitu. Það er draumur fýluvin- anna að svona fari um okk- ur Reykvíkinga, en ertu sam þykkur þessu, samborgari góður? AJAX.

x

Mánudagsblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Mánudagsblaðið
https://timarit.is/publication/313

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.