Mánudagsblaðið


Mánudagsblaðið - 19.06.1950, Blaðsíða 6

Mánudagsblaðið - 19.06.1950, Blaðsíða 6
6 MÁNUDAGSBLAÐIÐ Mánudagurinn 19. júní 1950. ttri enda hennar voru dyr sem oppnuðust inn í annað herbergi þar sem ljós brann á daufum lampa. „Við skulum fara inn í setustofuna", sagði hann. Hann opnaði dyrnar og gekk inn en Cara fylgdi á hæla honum. En allt í einu, þai sem hann hafði fingurinn é kveikjaranum, stanzaði hann og umlaði eitthvað við sjálf- an sig. Þetta eitthvað lýsti bæði gremju og undrun. Havilant stain sofandi. 6. KAFLI Letty opnaði augun, þegar hún heyrði undrunaróp Favershams. Hún opnaði aug- un svo hægt og rólega að 'það var ótrúlegt, að hún hefði verið sofandi. Hún rétti fram handleggina og sagði: „Hailó, elskan". Hún hafði •ekíd séð Cöru ennþá. Faversham eldroðnaði. Lit- , arhátturinn þessa stundina íór honum langt frá vel. „Hvern fjandann ertu að gera hér" spurði hann reiði- lega. ún brosti. Lituðu augnalok- fci hennar skulfu aðeins um leið og hún lokaði þeim og Rmgu augnahárin sendu langa skugga á fölar kinn- arnar. „Mig Iangaði að hitta þig, Tótó elskan" sagði hún 'lágt. „Það eru heilir þrír dagar síð- an ég sá þig. Eg kom hingað fyrir um klukkutíma og opn- aði með lyklunum, sem þú skyldir einu sjnni eftir í íbúð wini minni. Þegar þú varst FRAMHALDSSAGA: Ríkur maður - fátæk stúlka Eftir MAYSIE GKEIG hug?", spurði Faversham vandræðalega. Hún stökk á fætur og sagði biægjandi: „Vilt þú ekki kynna mig fyrir vinkonu þinni? Er nokk ur ástæða til þess að við borð um ekki öll saman?" Faversham fannst, sem a'li mælti á móti því. Það var aldrei að vita, hvað Letty kynni að segja. Hann hafoi það á tilfinningunni, að það væri fátt, sem hún léti ósagt, ef hún væri í því skapinu. Hann sagði klaufalega: „Þetta er ungfrú Reni, ung- frú Havilant". Letty hneigði sig og sagði: „Það var fallega gert af yður að líta eftir Tótó fyrir mig í kvöld, ungfrú Reni. Eg býst við, að hann hafi sagt yður að ég væri upptekin í kvöld og mætti ekki vera að að fara út? Cara var hugrökk. Það var henni ekki á móti skapi að berjast fyrir þyí, sem. hana langaði í og héhril' fannst Faversham vera þess virði að berjast um hann. ,/Hann sagði rriér ekkert hingað í kvöldverð og hann ætla ég að borða". Hún rykkti til höfðinu ögrandi. Það var kækur, sem hún hafði. Það virtist róta ein- hverju til í minni Lettyar, því hún mundi allt í einu hvar hún hafði séð Cöru. „Eg skil ekki, hvernig það „Svo það eruð þér sem ætlið að bera Apachehattategund- ina ungfrú Reni. Það eruð þér, sem eruð ræninginn. Eg býst ekki við að Madame Thersea verði yfir sig hrifin þegar hún kemst að þessu" „Hvað" spurði Cara æst, „kemur þetta Madame Ther- sea við?" Letty fékk sér sígarettu úr silfurkassa á ofnhillunni og kveikti í henni, áður en hún svaraði: >rHún verður ekki ánægð af að frétta að hún hafi misst einn af beztu viðskiptavinum ¦elcki heima þá ákvað ég að clíkt, ungfrú Havilaht". fegja mig hér, þangað til þú kæmir." Hann svitnaði auðsýnilega. Honum stóð langt frá því á sama um ástandið. Fyrir ut- an þau áhrif, sem þetta gat haft á Cöru, þá fann hann fyllilega á sér að Letty ætl- aði sér að koma af stað vand- ræðum. „Jæja Tótó" sagði Letty ferosandi. „Heilsarðu ekki gömlu vinkonu þinni einu sinni? Eg hefði einu sinni haldið —" Hún þagnaði allt í einu. Hún hafði komið auga á Cöru, sem stóð í dyra- gættinni. Hún hvessti augun á Cöru. Hún vissi að hún hafði séð þessa stúlku áður, <en gat ekki í augnablikinu munað, hvar hún hafði séð fcana. „Hvað á þetta að þýða Tótó", spurði hún ró- lega. „Eg bauð ungfrú Reni í leikhúsið og síðan komum víð hingað til þess að borða kvóldverð", sagði Favers- *am. „Nú, er það allt og sumt'. atpurði Letty ókindarlega. „Þið komuð aðeins til þess að fá ykkur kvöldverð". Hún kiiikaði. kollinum hægt og- á ^yörum hennar myndað'.st -4*érkulegt vantrúarbros.-; . „Hva* anna$ datt. þér Letty varð eldraúfraf réiði. Hún hafði ætlað- Cöru unga og óreynda stúlku, laglega en fremur heimska, stúlkU sem hún gæti umsvifalaust sýnt yfirburði sína. Hún sneri sér að Faversham og sagði með væmnu vandræðabrosi: „Eg vona að þú hafir skýrt ungfrú Reni frá okkur, Tótó, elskan". „Eg held að ungfru Reni viti um það allt" sagði Fav- ersham. Rödd hans var byrst. „æja þá" sagði Letty Um: leið og hún brosti einkenni- lega. „ún hlýtur þá að skiljaT að ég hefi allan rétt til þess að vera hér." „Þú hefur engan rétt til þess að vera hér", svaraði hann hörkulega. „Þú hefur aldrei haft nokkurn rétt; til þess að vera hér nema þegar ég hef boðið þér og ég mah ekki til þess að hafa boðið þér í kvöld". Brosð á andliti , Lettyar- stirðnaði. Hún skildi þegar, að nú var hún að mæta ein- hverju alvarlegu. ¦¦- )rEf til vill" sagði hún )rættirðu að segja ungfeö Renii að varaheim. i^áigæt^ um við rætt málið; Tótó." Cara greip allt í ein'; fram.í/ ,»En ég er ekki að fara sem þú steigst fæti inn i hattabúðina um daginn. Sjáðu hvernig hún neyddi þig til þess að taka eftir sér.' Eg man það allt vel núna. En það er jafn gótt, að það er ekki komið lengra en þetta og það er eins gott að ég því í tíma." Faversham strauk hendinni um höfuði& onum leið óskap lega eins og mönnum líður oftast, þegar kvenfólk er að skammast út af þeim. Hann vissi ekki hváð hann átti að gera og hann var hræddur um, að ef hann smánaði Letty meira, þá kynni hún að segja eitthvað, sem vekja mundi andúð Cöru á honum fyrir fullt og allt. Letty sneri sér að Cöru allt í einu og hvæsti. „Út með yður. Heyrið þér það? Út með yður strax ella skal ég koma yður í alvarleg vand- sínum vegna þess að ein af ^ræði. Haldið þér að þér getið stolið honum frá mér, kjökr- andi búðarstelpa. Cara fölnaði. Hún var brð- in mjög föl en fas hennar var eins ögrandi og áður. ,^Eg skal taka hann frá yður ef þér viljið" sagði hún, „mér skilst, ungfrú Havilant, að þér séuð hvorki trúlofuð né giftar herra Trent". i heim. .Favershamíil sölustúlkunum hennar «var svo bíræfin að reyn að stela „fylgdarmanni" henhar". Cara roðnaði. Samt sem áður ætlaði hún ekki að láta hlut' sinn við Letti Havilant. ; „g kil ekki, hvernig það sriertir hana á nokkurn hátt" sagði hún. " trEg held, að þér komizt að raun um að svo er" svar- áði Letty. „Eg skal sjá um að hún komist að því, hvað sem öðru líður." „Þetta er ósköp lla gert af þér" sagði Faversham reiði- le|a: Letty sneri sér að honum. Heimsborgara framkomuna missti hún alveg. ún líktist fremur litlum ketti, hárið út í loftið, klærnar fram og tiltoúin að stökkva. - „Ula gert" hrópaði hún. „Þorir þú að segja, að þetta sé illa gert eftir að þessi stúlka hefur reynt að stela þér frá mér?" ,jÞú veizt ekki hvað þú segir Letty" sagði Favers- ham stuttlega. „Eg dáist, að ungfrú Reni og bauð henni í jeikhúsið í kvöld. Það er mér einum • að kenna. Hún átti engan þátt í því. ; , - )rAuðvitað ekki" sagði Létty hæðnislega. ;,Stúlkan hefur aldrei átt neinn þátt í því. Við vitum öll, að stúlk- 'ur..; eru saklaus 2 fórnarlömb ;í?svona málumj Asninn þinn- Faversham, Hún vann marfc- ídást að því að. steía þér.. Það var aúðséð^hvernig hún hagr ;^i^:æ%4ráv:,þvi;augnablitóv; (rA.fsakið" var sagt í stríðn- isrómi í dyrunum. . Hef i ég villzt inn í Billingsgate- hverfið? eða er þetta virki- lega iþað, sem ég hél það væri, setustofa í heldri- mannahverfinu Mayfair"? (Þau sneru sér öll í sinu fram að dyrunum. Paul brosti og gekk inn. )rÞú skildir dyrnar eftir opnar Faversham" sagði hann „svö að ég gekk beint upp. „Þú hefðir ekki átt að vera svona óskaplega laglegur, vinur". Hann stundi. „Eg vildi að ég hefði þína hríf- andi fegurð, því þá væru þessar ágætu stúlkur rífast um mig". „Augnablik" sagði Favers- ham reiðilega. „Það er ó- þarfi fyrir þig að vera svona andskoti hæðnislegur." „Afsakaðu", sagði Paul og brosið hvarf. „Þú ert í dálitl- um vandræðum, er það ekki? Við skuJum sjá hvað ég get gert til þess að hjálpa þér. Ef til vill væri það bezt, að' ég fylgdi ungfrú Reni heim?" Faversham hefði heldur kosið að hann hefði fylgt Letty heim, en hann hafði það á tilfinningunni að Letty vildi ekki láta fylgja sér neitt. Hann taldi réttast að hann gerði upp við hana í eitt skipti fyrir öll og því fyrr því betur. ,;Eg er viss um, að yður þætti gaman að fara í smá- túr í bílnum mínum eftir hitann hér inni?" Cara leit spurnaraugum á Faversham. . Ef til vill væri það bezt, að Paul fylgdi þér heim Cara. Eg skal fylgja þér niður að bílnum hans". Letty sagði ekki neitt. Hún kveikti sér í sígarettu og settist í legubekkinn aftur. Hún hvíldi höfuðið við svarta áklæðið og ljósa hárið og áklæðið ^gerðu áhrifamikla mótsetningu. Um fremur þunnar varir hennar lék dár litið sigurbros. Hún ímynd- aði sér bersýnilega að hún hefði unnið. Paul flýtti sér niður stig- . ann á undan, þar sem Nagla- skjóðan stóð við gangstétt- ina. Faversham og Cara fóru hægar. í skugga gangsins greip hann í handlegg hennr ar og sagði hást: Eg kom. sem ságt, lil þess að sækja dálítið, sem þú hefðir átt að hafa sent mér, en það getur beðið í bili. Það lítur út sem þessar konur séu í smá rifrildi. Það er þó varla um jafn lítilsvert efni og þig sjálfan?" Hann dró annað augað í pung og leit ¦ á frænda sinn. Nær í fyrsta sinn í lífinu varð Faversham fegin að sjá Paul. rtflj^jv^rtjNnrtrw^^JVuv^ív^i^/vv^rt^wrwvr^^ Reykjavík—¦ Osló — Kaupmannafaöfn. Frá og með 17. júní hefjast vikulegar flug- ferðir til Osló í sambandi viö áætlunarflug félags- ins til K^upmannahafnar. Farið yerður frá Reykja- vík á laugardögttm og til baka, f rá Osló á sunnu- dögunt Nánari í upplýsmgair v verða veíttar í skr i fs tof u yorri, Læls^acgötui: 4> s&ni 0600^ ogH?£08:

x

Mánudagsblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Mánudagsblaðið
https://timarit.is/publication/313

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.