Alþýðublaðið - 10.06.1922, Blaðsíða 4

Alþýðublaðið - 10.06.1922, Blaðsíða 4
4 ALÞYÐUBLAÐIÐ íþróttafélag' Rvíkur tteidur fimleikaaýjningu á IþróttavelHaúm kl 3 e. h a morgun. — Útvarkfloktsur undir stjórn Björns J<kobssoaar. Aðgangur kr. i,co — Alll* Út á VÖHI iafiapil kostar 12 aira á kilovattshmð. , Rafhitun verður ódýrasta, hreití-legasta og þægilegasta hltonin.. Strauið raeð rafbolta, — það kostsr aðeína 3 aura- á khskku- EL I. 0. BENZIN fæst uií efdr vild beint til bifrelða og bifhjóia úr benzíngeyml („Tanfc") vorum á afgreiðslusmi við Amtmannsstfg. Hið Isl steinolíuhlutafjelag\ stund. Sparið ekki ódyra rafm.»gn-ið Jh sunaar, og ksujpið okkar ágætu rafofaa og rafstraujára. Hf. Rafmf. Hiti & JL$óm Lauga .<eg 20 B. — Stai 830. Skattkævu* skrifar Pétur Jakobssoa, Nöanugötu 5 Heima kl 6—10 síðd. Símar 214 og 737.' Bezta kafflð fæst úr k&ffi Átbbl. kostar i kr. a manuðt. Alþbl. er blaj allrar Alþýðu vélinni 1 Luia k&ffihúsinu, Laugaveg sex. Bitartjóri og ábyrgðarmaBur: Ólafur Friðriksson. PrentsmiSjaa Gutenberg. Muilið eftiP að íá ykkur kalfi i Litla kalfihúsinu, Laugav. 6. Mdgmr Rict Burroughs. Tarzan. Ef til vill sagði það frá því, að menn hans hefðu að eins um stundarsakir farið á brott. Hann fann að það var enginn ástasða til þess, að hann læsi ekki bréfið. Hann tók það því upp úr umslaginu og las: TiÍ Tarzans apabróður. — Við þökkum þér fyrir af- raotiii af kofanum og okkur fellur iila að þú skyldir ekki koma, svo við gætum þakkað þér, eins og vera ber. Við höfum ekkert skemt, en skilið ýmislegt nytsamt eftir þér tii þæginda og skemtunar. Ef þú þekkir ókunna hvíta manninn, sem bjargaði okkur hvað eftir annað, og færði okkur mat, þá berðu honum þakkir okkur, ef þú getur talað við hann. Að stundu liðinni förum við og komum aldrei aftur; en við fullvissum þig og hinn annan vin okkar í skóg- inum um fyllsta þakklæti okkur, og ef þú hefðir gefið okkur tækifæri til þess, hefðum við sýnt þakklæti okkar enn þá ljósar. — Með mikilli virðingu. Wtn. Cecil Clayton. „Og komum aldrei aftur", tautaði d'Arnot, og kastaði sér á grúfu upp í hengirúmið. Stundu síðar hrökk hann upp og hlustaði. Eitthvað rjálaði við dyrnar. d'Arnot þreif hlaðinn rifilinn og miðaði honum. Rökkur var komið, og dymt var 1 kofanum; en hann sá lqkuna hreyfast. Harið reis á höfði hans. Hurðin opnaðist hægt, unz hann sá eitthvað standa i dyrunum. d'Arnot miðaði á það og — skaut. XXIV. KAFLI. Tapaðnr fjársjóðnr. Þegar leiðangiirinn kom aftur, eftir árangurslausá leit eftir d'Arnot, vildi Dufranne skipstjóri -fyrir hvern mun hraða sér í burtu. Allir voru honum sámmála, nema Jane Porter. Hún maldaði í móinn. „Nei", mælti hún ákveðio, „eg fer ekki, og þér ættuð ekki heldur að gera það, því í skóginum eru tveirvinir okkar, sem munu koma einhvern daginn og búast við. að finna okkur. Hermaðurinn yðar er anuar þeirra, og hinn er skóg- arroaðurinn, sem bjargað heflr lífi okkar allra, sem hér voru áður en þér komuð. Hann fór frá mér í skógarjaðrinum og skundaði för sinni sem mest hann mátti til bjargar pabba og Clay- tons, er hann hélt í hættu, en hitti í stað þeirra d'Ar- not og bjargaði honum; það megið þér vera vísir um. Ef hann hefði komið of seint lil þess að hjálpa hér- foringjanum, væri hann kominn aftur — að hann ekki er kominn, stafar beinlínis af því, að sár d'Arnot tefja hann, eða hann hefir orðið að elta þá sem tokuhann lengrá inn í skóginnV „En herklæði veslings d'Arnots og alt hans, fanst í þorpinu", sagði skipstjórinn, „og svértingjamir voru allir í uppnámi þegar þeir voru spurðir um örlög hvíta mannsins". „Já, en þeir sögðu ekki að hann væri dauður, og hvað viðvíkur fötum hans og dóti; þá er þar til að segja — þarf villimenn til þess að hrifsa alt fémætt af föngum, þegar ætlunin er að drepa þá. Jafnvel hermenn heimalands mins ræna ekki að eins þá sem lifandi eru heldur iíka þá dauða„. „Ef til vill hafa svertingjarnir lika náð skógarmann- inum yðar og drepið hann", mælti Ðufranne. Siúlkan hló. „Þér þekkið hann ekki", svaraði hún, og hún fann til hreykni yfir því, að hún talaði ura ástvin sinn. „Eg játa, að hann mun þess virði, að eftir honum sé beðið, þessi skógarmaður yðar", mælti skipstjórinu, hlægjandi. „Mig langar sannarlega til þess að sjá hann". „Bíðið þér þá eftir honum, skipstjóri góður", mælti stúlkan, „þvi eg hefi í hyggju að gera það". Frakkinn hefði vafalaust orðið mjög hissa, hefði hann séð i huga stúlkunnar. Meðan þau töluðust við gengu þau úr fjörunni heim að kofanum; þegar þangað kom hittu þau dalítinn hóp, sem sat á kjaftastólum undir s^óru tré. , Þar voru Porter og Philander og Clayton, ásamt'

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.