Tíminn - 24.09.1970, Blaðsíða 9

Tíminn - 24.09.1970, Blaðsíða 9
FIMMTUDAGUR 24. september 1970. TIMINN 9 *w <9 'wmun. Útgefandi: FRAMSÓKNARFLOKKURINN Frainfcvæmdastjóri: Kristján Benediktsson. Ritstjórar: I'órarinn Þórarinsson (áb), Andrés Kristjánsson, Jón Helgason og Tómas Karisson. Auglýsingastjóri: S/teingrimur Gislasxm. Ritstjórnar. skrifstofur 1 Edduhúsinu, símar 18300—18306. Skrifstofur Bankastræti 7 — Afgreiðslusími 12323. AuglýsingasimJ 19523. Aðrar skrifstofur simi 18300. Askriftargjald kr. 165,00 á mánuði, innanlands — í lausasölu kr. 10,00 eint. Prentsm. Edda hf. Samábyrgö Gylfa og Ingólfs Oft hefur Alþýðublaðið gert sig að viðundri í sam- bandi við skrif sín um landbúnaðarmál, en þó aldrei meir en nú. Svo hörmulega mistekst því að verja þá landbúnaðarstefnu, sem fylgt hefur verið síðasta ára- tuginn undir forustu þeirra Ingólfs Jónssonar og Gylfa Þ. Gíslasonar. Nýjasta fullyrðing Alþýðublaðsins er sú að það hafi raunar verið stefna Framsóknarflokksins sem fylgt hafi verið að undanförnu, og Alþýðuflokkur- inn hafi keppzt við að berjast á móti henni, en árangurs lítið! Fullkomlegar er ekki hægt að snúa við staðreynd- um en Alþýðublaðið gerir hér. Þegar Ingólfur og Gylfi tóku við stjórn þessara mála fyrir röskum áratug, var í höfuðatriðum horfið frá þeirri stefnu, sem áður hafði verið fylgt undir forustu Fram- sóknarflokksins. Stefna Framsóknarflokksins var fólgin í því að halda rekstrarkostnaði landbúnaðarins sem mest niðri, m.a. með lágum vöxtum, löngum lánum, ýmsum styrkjum og ógleymdu því, að enginn söluskattur var lagður á rekstrarvörur landbúnaðarins eða landbúnaðar- afurðir. Þannig var komið í veg fyrir að miklar hækkanir þyrftu að verða á söluverði landbúnaðarafurða. Ingólfur og Gylfi tóku upp gagnstæða stefnu. Þeir hækkuðu vext- ina, styttu lánin, drógu úr ýmsum styrkjum og lögðu 11% söluskatt á allar rekstrarvörur landbúnaðarins. — Þessu til viðbótar hafa svo komið fjórar gengisfellingar, sem hafa margfaldað rekstrarkostnaðinn. Gylfi og Ingólf- ur hafa sagt, að þetta skipti engu máli fyrir bændur, því að þeir skyldu fá þetta allt bætt með hækkun á útsölu- verði varanna. Útsöluverð þeirra hefur líka hækkað svo mikið, að stórlega hefur dregið úr sölu þeirra. Og hlutur bændanna hefur einnig farið minnkandi. Það er vonlaust verk fyrir Alþýðublaðið að ætla að eigna Framsóknarflokknum þessa landbúnaðarstefnu Ingólfs og Gylfa og ætla að kenna honum um afleiðingar hennar. Staðreyndin er sú, að Framsóknarflokkurinn hef- ur barizt hart á móti henni, enda fylgt allt annarri stefnu, þegar hann var í stjórn, eins og rakið er hér á undan. Það er óvinnandi verk fyrir Alþýðublaðið að ætla að losa Gylfa úr þeirri samábyrgð hans og Ingólfs Jónssonar, að fylgt hefur verið misviturri og misheppnaðri landbúnað- arstefnu síðasta áratuginn. Hér verður að koma til sögu ný stefna, sem á það sammerkt við stefnu Framsóknarflokksins áður fyrr, að bændum verði tryggð sambærileg kjör við aðrar stéttir eftir fleiri leiðum en hækkun á útsöluverði landbunað- arafurða. Slík stefna, sem er andstæð stefnu Ingólfs og Gylfa, væri öllum til hagsbóta. Merk heimsókn f dag er væntanlegur hingað í opinbera heimsókn Todor Zhivkov, forsætisráðherra Búlgaríu. Todor Zhivkov er fyrsti stjórnarleiðtoginn í Austur- Evrópu, sem heimsækir ísland, og er koma hans að því íevti sögulefTir atburður. Það er þó mikilsvert, að ýmis samskipti hafa aukizt milli íslands og Búlgaríu á undanförnum árum, báðum löndunum til ávinnings. íslendingum, sem hafa heimsótt Búlgaríu, hefur þótt merkilegt að kynnast þessu f jarlæga landi, menningu þess og verklegum framförum á síðustu .áratugum. Todor Zhivkov er velkominn gestur á íslandi. Þ.Þ. JAMES RESTON, New York Times: Reagan og Agnew treysta á meirihluta hinna eigingjörnu Aðferð þeirra byggist á því, að kjósendur séu kjánar. EITT elzta bragð í stjórn- málabaráttu er að kenna and- stæðinginn við aLt það, setn kjósendum stendur mestar stuggur af. Demókratar hafa hrópað í þrjátíu ár, að verið væri að kjósa yfir sig nýia „Hoover-kreppu" með því að greiða republikönum atkvæði. Republikanar halda nú ákveðið fram ,að cneð því að greiða demoferötam atkvæði, sé veríð a® htynna að óreiðu, byltingar- mönnum við háskóla, hersfeá- am svertingjum, ómenningu, lausaleik og klácnfevikmyndum. Þetta hefur verið og er enn vafasöm aðferð, en hefur eigi að síður sín áhrif, í bráð að minnsta kosti. Ronald Reagan var búinn að gera sér grein fyrir breyttam viðhorfum í stjórn- og félagsmálum í Kali- forniu og farinn að notfæra sér hin nýju utnkvörtunarefni, grunsemdir, ótta og fordóma meirihlutans löngu áður en Spiro Agnew hóf innrás sína í „Marlboro-land" nú fyrir skömmu. MEIRIHLUTI þjöðaririnar ' 'átti, við efnahagsörðagleika, að stríða á fjórða' tug aídarihnaT og óttinn við fátæktina laðaði kjósendur að Demókrataflokfen um. Á sjöunda tug aldarinnar var meirihluti fólkg orðinn til- tölulega vel megandi og óttinn viS stjórnleysið laðar kjósend- ur að Republikanaflokkaucn. Pat Brown, fyrram fylkis- stjóri í Kaliforníu hefur ritað daparlega bók, sem hann nefn ir: „Reagen og raunveruleik- inn". Þar gerir hann Ijósa grein fyrir breyttu aflsjafn- vægi í bandarisfeuni stjórnmál- um, en republikanar gera ráð fyrir að geta notfært sér þessa breytkiga til þess að mynca drottnandi samfylkingu hóf- samra hægrisinna. . „Smælingjarnir eru efeki framar í meirihluta meðal þjóðarinnar, ekki eina sinni þj að samherjar þeirra meðai menntamanna séu taldir með'. segir Pat Brown í bÓK sinni. „Bláfátækir staðir og hópar smælingja franast því miður enn í Kaliforníu, eins og raua- ar hvarvetna um land, en auKÍn áleitni fátæklinga, sverrngja og samherja þeirra meðal menntamanna, hefar vakið slíka andúð velmegandi skatt- borgara, sem era í metrihluta, að smælinginn er löngu hættar að njóta samúðar í Bandarikj unum". DEMÓKRATAR helga sig enn smælingjunum, að minnsta kosti á yfirborðinu og opinher- lega, og telja sig vilja verja fé — fé skattgreiðenda — til þess að bæta aðstöðu smæl- ingjanna meðal þjóSarinnar. Ég fékk að þreifa á afleiðin? am þessarar viðleitnj i "Cali- forníu árið 1966 og þær koma í ljós am allt land árið 1968. bæði í viðbrögðum ióYks i>g skoðunum. Nú er Demókrac« flokkurinn orðinn miniihluta flokkur, bæði í Kaliforaía og Ronald Reagan. meðal þjóðarinnar allrar." Þarna dregar gamall barátta maður Demókratáfl. með penna sínam skýra mynd af því, sem forustumenn Republikanafl. ganga út frá í stefnumótun sinni. Meginhluti þ]óðarinnar er tiltölulega vel megandi og þaðan er meirihlatafylgis að vænta, en ekki frá fátækling- unum, angmennunum eða negr unum. Verið ekki að reyna að hugga þá hrelldu eða að hrella hina sælu. Hlaðið andir hina sælu og þá munað þér erfa Hvjta húsið. SLÍKRAR kaldhæðni gætir vitasfeuld ekSci í orðavali, ekki eina sinni hjá varaforsetanum að fylfeisstjóranum í Kaiiforn- íu, en nærri lætur, að þetta sé kjarni málsins eigi að síðar ' Reynt er að leysa flókinn vanda á einfaldan hátt. Takist að vekja ugg verkamanna ' fastri vinna, sem nú oiynda bina mannmörgu, nýju eignastétt er þar með búiS að sundra samfylkingu Demókrataflokks- ins og langvarandi blómaskeið Repablikanaflokksins runnið upp í stjórnmálum Bandaríkj anna. Að þessa marki er varafur- setinn að keppa miklu fremar en endurkjöri sérkennilegra einstaklinga eins og George Murphys öldungadeildwþing- manns í Kaliforníu. Hann notar sömu aðferðina og Reagan við- hafði í kvikmyndahandritum sínucn um „góða" mínnina, hinn virðulegi og 16ghlýðni meirihluti guShræddiv skatt- greiðendur if föðurlan'isvinir. sem þrá að oýju einfaií 1.£f og öryggi hversdagslega. „Voadu" mennirnir erj aaðvjT.')', glæpa- mennirnir og slæpingjarnir, svörtu óeirðaseggirnii hinir stærilátu menntamenn, reifc- andi stúdentar og „lyddarnar" hjá blöðunum, ea þær hafa yfirleitt tilhneigingu til að draga taucn DemAkrataflokks- ins. Af þessum sökum leggja republifeanar megináhe.-zla á þá spurningu, hvort almeaning ur vilji heldur að þjóðin verði að búa við stjórn þessara vilM- manna, sem ástundi niðurrif þjóðfélagsbygginga'-innar, eða að forastan sé falin hinum virð ingarverðu og ærukæru repu- blikönucn. FRÓDLEGT verður að sjá. hvort þetta grunnhyggjuþvað- ur hafi tilætlað áhrií, enda er það annars eðlis en hið gamla skram dem&kratanna. Demó- kratarnir börðust að minnsta kosti með orðum fyrir þá afl- lausu og fátæka. Þeir voru að vísu engu cninna kaídhæðnir en leiðtogar republikana, en þeir héldu fram rétti meirihlatans á botninum, en ekki rétt' hins velmegandi meirihluta mið- stéttanna Kenningar Reagans og Agn- ews hljóma í raun og veru ágætlega þar til fariS er að velta þeicn nánar fyrir jé- Þeir segja skelfilega í'.utí m^ð svo einföldum og skemmtilegum hætti, að mjog er hætt vi? að heyrandanum sjáist yfir aöfað tilganginn. Hann er b^ ákaf- lega augljós. ef betur er að gáð- Tilgangurino er að afrýja til hagsmuna hins eigingjarna meirihluta og fæla' «ericanienn frá Demókratafl kknutn nieð því að kenn^ tiann vi6 hina herskáu og stjórnleysingjaoa Aðferðin er vitaskuíö gnind völluð á þeirri oðmlu kenn- ingu að kjósendurnL- séu kjánar.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.