Tíminn - 16.01.1972, Blaðsíða 3

Tíminn - 16.01.1972, Blaðsíða 3
(Pí/NNUDAGUR 16. janúar 1973 TlMINN v. JBT taft %FJÖ Daigur reikningsskila Þegar ég gat þess við kunn- ingja minn, að ég hefði tekið imig upp ásamt konu og krökljg um á sjálfan nýjársdaginn, far ið í strætisvagni í annan bæj- arhluta, til þess að sækja bif- reiðina, seai þar hefði veirið skilin eftir — af eðlilegum og fyllilega lögtmætuim ástæðum — þá hváði hahn fyrst en sagði síðan: — Hvað ertu að segja? Á Nýjársdag? — Já, sagði ég. Hversvegna ekki?^ — Ég er svo aldeilis hissa, sagði hann. Nú skildi ég hvorki upp né niður. Skýringin kom í ljós. Sam- kvæmt hans mati hreyfði eng- inn maður sig út úr húsi sínu á nýjársdag — jafnvel ekki einu sinni fram úr mimi sínu — deginum skyldi varið til þess að safna kröftuim eftir ný- atfstaðin veizluhöld — með öðr uim orðuim til þess að ná úr sér timburmönnumiim. — Jæja, sagði ég. Hvaða timburmönnum? Ég vissi alveg að þetta mundi hrífa. í gegnum símtólið kom löng ræða um að hætta svona líjtalátum —- ég vissi ósköp vel tivaða hroðalegur sjúkdómur þetta væri — hefði ekki þjáðst svo sjaldan af honuim sjáHur — og meiira raus í þeim dúr. Nóg um það. Hugmyndin var annars að segja ykkur frá þess ari strætisvagnaferð eg því ferðalagi um borgina, sem fylgdi á eftir því. Eins og þeir vita, sem hættu sér fram úr rúmi sínu á Nýj- ársdag, svo ekki sé talað um þá, sem fóru út úæ húsi, var veðrið einstaklega fagurt, milt og bjart. Upplagt til öku- ferðar um borgina — og raun- ar komst ég að raun uim hversu upplagt það var síðar. Þar var nefnilega enigin umferð að heit ið gæti. öll borgin virtist vera að hvíla sig. Já hvíla sig, köll- mm það því nafni. Einhverngíma fyrir mörgum árum sá ég kvikmynd, sem fjallaði m.a. um seinustu daga Berlínarborgar áður en Rússar náðu henni á sitt vald. Var þar svallað einhver ósköp, og fram kölluð kátína, ærsl og læti, svo það leyndist engum, að veizlu- gestk töldu litlar líkur á því, að þeim yrði lengra lifs auð- ið. Því minnist ég á þetta, að þessi gamlársveizluhöld eru að sumu leyti keimlik þessum veizluhöldum. Allir verða að skemmta sér — hvað sem það kostar — ærsl og drykkja er öllum heimil — jafnvel roskn- ar og ráðsettar konur nota þetta tækifæri eitt tækifæra áirsins, til þess að fá sér neð- an í því. Eina undantekningin eru þeir dyggu og hagsýnu leigubílstjórar, sem aka borg- arbúum úr einni veizlunni í aðra því allur bærinn er á á ferð og flugi fram og aftur. Og svo kemur nýjársdagur — dagur reikningsskilanna — dagur timburmannainna. . dagur símtalanna. Heyrðu, hvað sagði ég eiginlega? Var ekki allt í lagi? Ha? Nú? . Guð minn almétt- ugur! Og síðan eftir talsverða um- hugsun: Ja, ég meinti þetta nú allt saman! En gamlaárskvöld er einnig kvöld vináttu og~ sáttfýsi. Forn ir erkifjendur hittast í ein- hverri veizlunni af tilviljun og sættast heilum sáttum, a.m.k. meðan klukkunum er hiríngt, ellegar að fólk, sean fram til þessa hefur horft framhjá hvort öðru fær allt í einu npp- urð til þess að heilsast — og sé það sitt af hvoru kyni — til að gera eitthvað meira. J!á, það er tvímælalaust skemmtilegasta kvöld ársins og þess vegna er næsti dagur svona skelfing erfiðuir dag- ur höfuðverkja og heilabrota. Dagur reikningsskila. Páll Heiðar Jónsson. NORRÆNA HUSIÐ SYNINGIN VÖRULYSING - VÖRUMAT í sýningarsal Norræna hússins, verður opin al- menningi frá 16.—23. janúar kl. 14—19 alla daga. JYTTE KRUSE frá „Dansk varedeklarationsnævn" mun flytja erindi í Norræna húsinu, mánudaginn 17. og þriðjudaginn 18. janúar kl. 20,30. Kaup- menn og framleiðendur eru sérstaklega hvattir til að mæta á þriðjudagskvöldið. Kvenfélagasamband íslands fvDRRÐ^HCSID POHJOLAN T5MO NORDENSHU5 HÖFUM FYRiít LIGGJANDl HJÓLTJAKKA G. HINRIKSSON SÍMI 24033. NYTT FRÁ ATON RUGGUSTOLÁR SELSKINN OG SALUN AKLÆÐl ATON-umboðið: ÖÐiNSTORG Bankastrætl 9 Sím^ 14275. Sendum gegn póstkröfu. MTTUR KIRKJUNNAR :':•"¦; n. - .:.:'. --.<?¦: • ¦;¦*: •':v .:•.•"¦; ¦ •.•>:¦'¦ ' ' . Við erum nú djúpt inn í rökkurheimi í nánd heim- skauts. ' Dagurinn er næstum dáinn. Nóttin ein hefur völd. Jörðin klæðist hvítum skrúða. Trén hneigja sig í fann hvítum skikkjum eins og ferm ingarbörn við altari. Allt er horfið nema draum- urinn um vorið. En er það ekki líka aðeins draumur, sem á fá fyrirheit um að verða veru- leiki? Oft hetfur íslendingi fundizt hann vera einn — einn í myrkr inu. Og sársaukafull anguir- blíða læðist um fylgsni hug- ans, titrar á strengjum hjart- ans. Enn skilur Frónbúinn svo vel óminn af ljóði, sem ekki gæti gleymzt alveig, meðan enn bærist andi á vörum: „Enginn grætur íslending einan sér og dáinn, þegar allt er komið í kring kyssir torfan náinn". Það fer því ekki milli mála, að við skiljum Jóhannes — síðasta spámann ísraels vel, þar sem hann var einn í myrkri fangaklefans, e;nn í myrkri efans og uppgjafar- innar. Beið dauðans á valdi öf- undsjúkra kvenna og hjarta- lausra hermanna hjá hégóma- gjörnuim, heimskum kóngi. Hafði hann nokkura tíma verið annað en bergin'ál sinn ar eigin óskar, „rödd þess, sem hrópar í eyðimörku", eins- og hann hafði sjálfur orðað þetta á ógleymanlegan bátt? Það heyrðist hark frammi á fangelsisganginum. Ljósglæta birtist í gætt fangaklefans þrönga og viðbjóðslega. Sendi- menn kóngs og drottningar að boði æskunnar, ungrar stúlku, sem vill hann — spámann Guðs feigan. Hann gengur fram milli tveggja hermanna — hinztu spor — einn í myrkrinu. En samt er það ekki hann spámaðurinn frá fljót- inu helga, sem lifir? Eru ekki hermenniirnir, setm drógu hann á höggstokkinn gleymdir, Herodes fyrirlitinn, drottningin og dóttir hennar hataðar einar í myrkri ald- anna, fordæmingar, hefndar? Hvers vegna? Hann — rödd hrópandans hafði gengið í þjónustu ljóssins — vorsins, elskunnar. , Og hann — sem þó var öll- um gleymdur „einn sér og dáinn" í útlendri stórborg, hann, sem var líka einn í myrkri umkomuleysis oig aum- ingjaskapar, sjúkur og siár á refilstigum drasls og drykkju, hann lifir líka, andar, og hrœr- ist í ljúfustu sólskinsvonum sinnar þjóðar. Hvers vegna? Hann hafði lika gengið í þjónustu lífsins og vorsins — þjónustu ljóssins. Enginn hefur ort fegri sól- arljóð á sígildu máli norðurs- ins djúpt í myrkurigeimi skammdeigisnætur og stórhríð arbyls. Og meðan þessara manna þessara anda verður minnzt mun fslendingur fagna jóluim, bíða eftir ljósi heimsins, búa sig undir að taka á móti kon- ungi kærleikans. Og þótt undarlegt sé, þá hef- ur það undur orðið, að ekkert hefur orðið þjónustu ljéesins æðra en íslenzka rökkurdjúpið í nánd jóla. Þaðan koma ljós hin logaskæru á altari hins göfga Guðs. Þar tendruðust ljósin á lampa Hallgríms og kyndli Snorra. Þar kviknuðu stj'örnur konungsbókar og S61- arljóða. Einu í myrkrinu — bíðandi jólanna hlakkandi til vors- ins einn í fangaranni ís- lenzka vetrarins skynjaði fslendingurinn dýrðina Drott- ins. Einn í myrbri fangaklefans fann Jóhannes spámaður- inn síðasta Ijós eilífðar tendr- ast á lampa slokknandi vona og laut hinum komandi kon- ungi friðarins. Arelíus Níelsson. S^ '*#£** >' *Æ 11%. v _

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.