Tíminn - 27.01.1972, Blaðsíða 9

Tíminn - 27.01.1972, Blaðsíða 9
FIMMTUDAGUR, 27. janúar 1972. niviiiM'N í The Living Theatre, er flutt af eldmóði og ofsa. Stefnt er gagngert að því að snúa mönn- um til réttrar trúar. Munurinn á bandarísku „listamönnunum" og þeim sænsku er aðeins sá, að þeir fyrrnefndu eru komnir alla leið upp í prédikunarstól- inn, þar sem aftur á móti þeir síðarnefndu eru bara komnir hálfa leið. Þeir eru enn á milli sviðs og stóls, en hugur þeirra stefnir í „rétta" átt. Vinnubrögðum er lýst svo f leikskrá: „Viðfangsefnið er rætt, leikarar spinna (impró- visera) út frá hugmyndum, sem kvikna, smám saman verða heil atriði til og jafnvel fest á blað". Nokkru neðar er eftirfarandi orðum bætt við: „En ef vel á að vera þarf ritfærni og hug- myndaauðgi við að búa hugs- anir í búning og Kent Ander- son er ekki síður snjall rithöf- undur en leikari." Mér er það hreinasta ráðgáta hvernig grein arhöfundur fer að því að koma þessu tvennu heim og saman. Eru „allir þátttakendur" „höf- undar hugmyndanna" en Kent Anderson og ef til vill fleiri hins vegar höfundar sjálfs verksins? — Eftir þetta þanka- strik, gefst ég hreinlega upp. Höfundar Sandkassans virðast því miður fylgja blindri ein- stefnu í málflutningi og ádeilu. Þótt sum skeyti þeirra hitti f mark, gera hin ýmist að geiga eða fljúga lágt yfir flatneskjuna, sem er þeim svo nær. Staða barna og unglinga í velferðar- ríki er hér mjög til umræðu, svo og uppeldismál og sitthvað fleira Svíarnir vilja ólmir skella allri skuld á þjóðfélag og velferðar- hugsjónir, foreldra og aSra-upp- alendur fyrir „ríkjandi" ófremd- ar ástand í öllum uppeldis- og fræðslumálum. Barnanna er rík- ið og dýrðin, rétturinn og vizkan. Foreldranna er smæðin og smán- in, órétturinn og fáfræðin. Stærri spámenn hefðu eflaust gefið í skyn með duldari orðum. að við værum í rauninni öll undir sömu sökina seld, en það er önnur saga, og hitt er satt, að minni spámennirnir eru ekki mínir menn og sízt af öllu þessir vel- feíðarhrjáðu Svíar. Ef það er rétt, að Sandkassinn sé „bezta sænska „leikritið" á síðari árum", þá er risið á sænskum leikskáld- skap auðsjáanlega ekki himin- hátt. Enda Þótt verkið sé ekki nema tveggja ára gamalt hljóm- ar samt boðskapur þess, hversu kynlegt sem það má nú kallast, eins og gömul plata, gömul tugga eða leiðari í dagblaði frá því í fyrra. I ljóði eftir Kahlil Gibran, sem birtist í leikskrá standa þessar Frh á bls. 14 lærdómsrík Ekki veit ég, hve ráðgert er aö saga Matthiasar i Kaldrananesi komi út i mörgum bindum, en jafn augljóst sem það er, að hiin eigi er- indi á prent, er hitt vist, að mesta hætta hennar er sú, að hún verði of löng. Þeim sem búa slikar bækur undir prentun eða rita úr stórum efnissjóði, er vandi á höndum i þessu efni, og oftast verður saman- tektin of löng. Hið góða nýtur sin ekki, og hið sérstæða týnist, ef þar er of margt af hinu almenna og al- genga, sem fylgir hverjum manni, hverjum bæ og sveit. 1 pessari bók hefði ýmsu mátt sleppa að ósekju, svo að betur kæmi fram lif og starf sérstæðs manns og kjör og lif- shættir, sem nú eru úr sögu, og þvi forvitnilegt fróðleiksefni nýjum kynslóðum. Þrátt fyrir það verður að telja sögu Matthiasar á Kaldrananesi allgóðan feng i sögu- sjóðinn. —AK. Mörgum er snjórinn til óþæginda, en hann er það ekki i Ártúnsbrekkunni, eða öðrum brekkum, þaö sem ungviðið leikur sér þessa daga. Timinn brá sér I Artúnsbrekkuna til að skoða mannlifið, það sem heita mátti að það væri á fleygiferð, og bæöi búið að bregða undir sig sleðum og skiðum. Þó að norðarlega sé, þá vill jafnvel bera svo við, þegar menn hafa æft sig og undirbúið undir ný afrek i snjóiþróttum,að snjóinn vantar. Og nýlegt er dæmi þess að skiðahótelið i Hliðarfjalli skortir aðeins eitt, og þaö er snjór. En i Artúnsbrekkunni erum við ekki i neinum vanda. Sleðafærið er ágætt og unga fólkið veltist á öllum endum undan brekkunni. Annars þarf ekki að lasta sjnó- inn, þótt fólk leiki sér ekki i honum. Hann hefur löngum verið til margs hentugur. Og illa hefði Grænlendingum liðið, hefðu þeir ekki haft snjó hér fyrr á timum, þar sem hibýli þeirra hafa lengst af verið gerö úr snjó. Þá höfum við notaö snjóinn a ýmsan veg, þótt þvi hafi ekki veriö haldið á lofti, enda óþægindin af honum skyggt á kostina. Þegar öll vötn voru i klakaböndum á veturna, þotti gott að gefa skepnum snjó við þorsta. Og þess eru dæmi, að menn hafi lært að draga til stafs á snjó, þegar bæði skorti blek og penna. Nú, og menn björguöu lifi sinu með vi að grafa sig i snjó, kannski villtir á heiðum uppi undir nótt. En allt þetta var viðsfjarri i Ártúnsbrekkunni, þar sem þessar myndir voru teknar. Þarna er snjórinn á við heilan Tivoligarð, og ekkert getur komið i staðinn fyrir fallega og hála brekku, þegar nota skal hana undir sleða og skiði. Málið færi aftur á móti að vandast,ef menn ætluðu um svona finan stað á bilum eða ein- hverjum öörum tryllitækjum. Nútiminn á ekki heima i svona fallegri sleðabrekku. Það er eins og með margt annað i veröldinni, að gjafir náttúrunnar eru beztar, þegar maðurinn lætur sem allra minnst skilja á milli sin og þeirra. (Timamyndir—Gunnar).

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.