Tíminn - 30.03.1972, Blaðsíða 4

Tíminn - 30.03.1972, Blaðsíða 4
TÍMINN Fimmtudagur 30. marz 1972. Heyþyrla ^B]G]E1B]E|G]EIG]G]E]E]E]E]E]E]G]E]E]E]S]E]E]E]E]E1E]E1E]E]E]E] m Ð1 01 01 01 01 51 51 01 01 01 01 01 01 01 51 01 01 01 01 01 01 01 01 01 01 01 01 01 01 01 Þ.M. SKRIFAR Þegn þagnar- innar KUHN HEYÞYRLURNAR KOAAA ENN STERKAR OG AFKASTAAAIKLAR BÆNDUR! VINSAAALEGA PANTIÐ TIAAANLEGA |j ® 13 13 313 KaupSélögí n & Samband itl. tamvinnufelaga M Veladeild Armula 3, Hmfa. simi 38400 [glglglgtgíglgSlalalslálslálalalalalslalalalalalals býður betur FORD ER LAUSNIN viljir þú fá það bezta ó sanngjörnu verði. FORD býSur einnig traktora í fleiri stœrðarflokk- um en nokkur annar. Felið FORD allt, sem þér þurfið að moka, draga, grafa, slá, og snúa. FORD hefur fullkomnasta tœkniútbúnað, sem völ er á. Gœðin tryggja lógan viðhaldskostnað og hátt endursöluverð. Þeir, sem kaupa FORD traktor njóta forréttinda. Hann heitir Guðmundur Jón- sson, hóglátur maður, laus við alla yfirborðsmennsku og umsláttarsemi. Foreldrar hans voru Jón Guðmundsson trésmiður og bóndi i Tungugröf i Steingrimsfirði og kona hans Kristin Guðmunds- dóttir. í æsku hafði Guðmundur mest samskipti við tvær gamlar konur: var önnur þeirra amma hans Helga Jónsdóttir en hin Sigriður Bjarnadóttir, sem bjó á parti af Tungugröf með syni sinum, Guðbirni Björnssyni. — Þessum gömlu konum á ég mikið að þakka. Fyrir þeirra til- verknað var ævi min i æsku lit- rikari og skemmtilegri. Þær sögðu mér sögur og ævintýri, og amma min kenndi mér að lesa. Stafrófskverið var gömul biblia með gotnesku letri og mundi hún naumast þykja börnum bjóðandi til lestrarnáms nú á timum. En læs varð ég. Ég fæddist á tsafirði en var aðeins fimm ára, þegar foreldrar minir fluttust norður að Tungu- gröf i Steingrimsfirði. Þar leið mér strax vel, fólkið var mér gott og landið fallegt, a.m.k. fyrir bernskusjónum minum. Þar gat ég dundað niðri i fjörunni, þar sem lygna aldan kitlaði sandinn og fuglarnir kvökuðu á vogunum innan við varphólmana. Ég þurf ti heldur ekki nema rétt upp fyrir túnið, þar áttu mófuglarnir hreiður sin á vorin. Mér þótti vænt um þá og þeir vöndust rölti minu og litu ekki á mig sem óvin sinn. A björtum vormorgni, þegar loftið ómaði af söng fuglanna, bæði á sjó og landi, lét þessi náttúrusinfónía vel i eyrum minum. Þar sem faðir minn var trésmiður, byrjaði ég snemma að ganga þar til verks með honum. Einkum man ég eftir þvi, að hann vann oft að bátasmiði og við- gerðum inni á Hólmavik. Minnir mig helztað minir fyrstu tilburðir við srriiðar utan heimilis væru við þetta. Lif mitt hefur aldrei verið um- brotsamt, og þvi fátt sögulegt frá þvi að segja, sé sagan miðuð við kollsteypur einar og meiri háttar brambolt. Ég er einn af þeim þegnum þagnarinnar, sem nafn- lausir hverfa af sviðinu og týnast i haf gleymskunnar, en eru þó meiri hluti þess fólks, sem landið byggir. Ég hef liklega verið 18 ára gamall, þegar ég var um skeið vinnumaður hjá þeim hjónum Ólafi Jónssyni bónda i Arnkötlu- dal og Halldóru Arnadottur konu hans. Þá gerðist það rétt fyrir jólin, að oliulaust varð á Hólma- vík i verzlununum, og voru ýmsir, sem ekki höfðu séð sér fyrir nægum forða til hátiðanna, þeirra á meðal Ólafur, húsbóndi minn, Halldór Sigurðsson bóndi i Vonarholti og Friðbjörn gull- smiður á Hólmavik. Þeir þrir komu sér svo saman um að senda suður i Króksfjarðarmes eftir oliunni, og var ég valinn til farar- innar. Halldór lagði til hestinn, og liklega hefur svo Friðbjörn greitt einhvern frereyri. Einn morgun, skömmu fyrir jólin, fór ég svo út að Vonarholti til að ná i hestinn, og einnig brúsa undir oliuna. Svo var um talað, að Halldór skyldi fylgja mér upp að fyrstu vörðunni á Tröllatungu- heiði, en þá leið hafði ég aldrei farið. Veður var lygnt, en dimm snjó- mugga og kyngdi niður fönn. Þegar að vörðunni kom, sagði Halldór mér að fylgja þeim nák- væmlega og gæta þess vel að tapa þeím ekki þótt hvessti. Eg hraðaði'nú för minni, en þegar kom suður af Skeiðinu, var færðin farin að versna, og suður á Hryggjunum orðið svo illfært, að erftitt var að komast áfram með hestinn, en þá var birt upp kaf- aldið. Ekki hafði ég neinar áhyggjur af ferðalaginu, þótt langleiðina yrði ég að fara i myrkri, þar sem dagsbirtu gætti skammt og dimmt var i lofti. A suðurbrún heiðarinnar var orðið mjög rökkvað, og fulldimmt þegar ég kom niður að Bakka. Þar hitti ég úti Eyjólf, elzta son hjónanna þar, og visaði hann mér til vegar að Svarfhóli, en þangað varð ég að fara, þvi að þar átti þá heima Jón Ólafsson kaupfélags- stjóri. Hann fluttist ekki út i Króksfjarðarnes fyrr en eftir lát föður sins. Vegna myrkurs lenti ég i ýmsum torfærum, en skriflaðist þó um siðir niður eftir. Jón skrifaðiföðursinum bréf, afhenti mér það og kvað mig mundu fá af- greiðslu þegar hann hefði lesið það. Ég hélt svo áleiðis út að Króksfjarðarnesi. Ólafur undraðist þetta ferðalag mitt i svartasta skammdeginu og afgreiddi mig án tafar. Hann lét vinnumann sinn taka hrossið, sem ég var með, setja það inn og gaf vel á stallinn. Ekki skorti heldur viðurgjörninginn handa mér. Ég lét á mér heyra, að helzt vildi ég fara norður um nóttina, en hann kvað það ekki ná neinni átt, þóttt ég þættist til þess fær, væri það óhæfileg meðferð á hrossinu. Ég fór svo fram að Bakka, baðst þar gistingar og átti góða nótt. Um tiuleytið næsta dag hélt ég af stað heimleiðis, og var þá kom- inn allhvass útsynningur. Ég hálfkveið fyrir ferðinni, ef sama ófærðin væri og daginn áður, en svo var ekkin nú var - kominn hörkugaddur á heiðinni. Ég kom heim að Arnkötludal i rökkurbyrjun, og varð Olafur feg- inn, þvi að hann óttaðist óhag- stæð veðrabrigði. Einu sinni á þessum árum mun hafa munað litlu að ég lifði mitt endadægur. Þá átti ég heima i Tungugröf hjá Daniel ólafssyni og Ragnheiði Arnadóttur, en var þó að nokkru leyti i sjálf- smennsku og bjó við skrinukost. Það klóraði sig nú samt. Það var komið fram yfir hátiðar, föl var á jörðu og bjartur morgunn, þess vegna gott að rek- ja tófuför. Ég varð þá allt i einu gripinn svo miklum veiðihug, að ég hafði litla lyst á mat. Uppi á Hrófáreggjum komst ég á tófuslóð og rak hana aftur og fram lengi dags. Fyrst fram allar brúnir, til baka aftur, upp á Tunguheiði og tapaði þeim svo

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.