Tíminn - 10.10.1972, Blaðsíða 8

Tíminn - 10.10.1972, Blaðsíða 8
TÍMINN Þriöjudagur 10. október 1972. Peggy Spenccr lciobcinir llciðari qg (iuorúnu i nýrri „linu Hvergi pláss til að dansa í Reykjavík" -— rætt við danskennarana Heiðar Astvaldsson og Guðrúnu Pálsdóttur l>essa (lagaiia eru þúsundir laiidsinanna á liacr iillum aldri ao hcl'ja naiu i dansskólum. l'.u þótt allt þctta l'iilk la-ri ao dansa ár eflir ár. sjást þess liarla litil nierki á dansstöoum. I>ar dansa alltal' allir cins. Til ao i'orvitnast um fóta- mennlina n.i' ýmislegt íleira. sem lengl er dansskóliim fórum vio i hcimsókn i dansskóla lleioars Ástvaldssouar. daginii áður en keiinslan hófst. I>ar var mikio ao gera allir simar i ;'.:i n r.i oj; keuuararnir iiniium kal'nir viö ao lcggja SÍOUStll lliilld á sK ipuhi;', vetrarius. lleiðar Astvaldsson og Guðrún I'álsdóttir gafu sér þó tima til að setjast niftur og ra'ða við okkur stundarkorn.Við byr.jum á þvi að spyrja, hvað sé nýtl á döl'inni i velur og Guðrún verður iyrir sviirum: Við eruiti með tiu nýja taningadansa, Carnaby kick, Moon dancc, Slosh. Coca Kola. Big Applc. llot Pants, Popcorn, Twcnty l'our, Alro og llocky. Al' þcssum dönsum tclur Guðrún að Slosh sé liklcgastur til að ná vinsa'ldum. Það er Hock- dans og við l'áum að vita. að áherzla vcrði liigð á rock and roll i vetur. þvi stel'nan sé þannig. Kkki er þetta þó rokk eins og það gerð- ist i ,,gamla daga" en keimlikt. Nokkur þúsund manns verða i vetur i dansskóla Hciðars. Kennt er á fimm stóðum i Reykjavik en auk þess i Kópavogi. Hafnarfirði, á Seltjarnarnesi. suður með sjó og austur. norður og vestur um land. Skólinn hef'ur á að skipa tólf fastráðnum kennurum og nokkrum lausum. Þetta er sautjánda starfsár skólans og þeir nemendur. sem lengst hal'a verið, hel'ja nú sinn ellef'ta vetur Þetta eru ein sextán til átján pör. En þótt þúsundir og af'tur þúsundir hljóti einhverja dans- menntun. virðast alltaf' allir dansa eins á hinum almennu skemmtistöðum. og sá dans. sem þar sést. virðist engin kúnst. — Það er ekki von, svarar Heiðar. — Það er hvergi pláss tilaðdansa hér. Það ég bezt veit. er enginn dansstaður i Reykja- vik' sem býður upp á meira en sjötiu fermetra dansgólf. Þarna eiga svo að vera sjö til átta hundruð manns eins og sardinur i dós. Það er alveg út i hnött að ætlast til að fólk geti dansað við slikar aðstæður Þetta er rétt eins og knattspyrnulið fengi aðeins hálfan völlinn til umráða og ljúka þyrfti fimm leikjum i einu. Meginvandamálið er, heldur llciðar áfram, að fólk getur hvcrgi ai't sig og það er ckki einu sinni hægt að sýna hcr þann sam- kvæmisdans, scm mér finnst fallcgastur Foxtrot - vegna plássleysis. Mér fyndist ekki óeðlilegt, að riki eða borg reisti dansslað. rdtt eins og iþrótta- mannvirki þvi löngu er viður- kcnnt, að dans er holl og góð iþrótt. Ilvað gera danskennarar á sumrin? Sumarið hjá okkur er l'imm mánuðir við hvilum okkur þrjá og tvo notum við til að þjáll'a okkur, ýmist crlendis eða hér heima. Hingaðkom nýlega Peggy Spencer, scm cr einn alfrægasti danskcnnari veraldar. Hún var hcr i viku og kenndi okkur kennurunum ný spor og kcnnsluaðferðir. Hún er fræg fyrir mynsturdans og táninga- dansa og samdi m.a. Coca Hola. — Það má geta þess, segir Cuðrún. að við hérna i skólanum sömdum táningadans, scm Peggi Spencer er nú farin að kenna i Knglandi og kallar ,,Cod". Hún notar hann við is- lenzka tónlist, m.a. plötuna ,,Kinn, tveir, þrir" með Mánum. — Kr nauðsynlegt að læra að dansa'.' Auðvitað teljum við dans- kcnnarar það. svarar Heiðar. — Mér f'innst meira að segja, að dans aiti að vera skyldunáms- grein likt og tónlist og leikf'imi. Sáll'ra'ðingar haf'a löngu viður- kennt. að börnum er hollt að læra að dansa, allt niður i f'jögurra ára aldur. Það eru lika yngstu nemendurnir hjá okkur. Kf dans va'ri skyldul'ag. þá yrðu skólarnir að ttafa danskennara á sömu kjörum og aðra kennara. — Hafa islenzkir danskennarar ekki nóg að gera? — Jú. en erfiðleikarnir við einka- skólana eru þeir. að við þurfum að ná árstekjunum á sjö mánuð- um. Þetta eru ltka strangir sjö mánuðir. þvi við kennum hér alla daga til hálf' tólf á kvöldin. nema laugardaga til sjö. — Kru Islendingar yfirleitt gott danslólk? — Já. það finnst mér, svarar Guðrún með áherzlu. — Þeir hafa ákaflega mikinn og góðan takt. Erlendir danskennarar. sem hingað hafa komið, segja það lika. Kannski vantar svoíítið uppáþolinmæðina. Heiðar heldur áfram: — Það þarf ákaflega mikla þolinmæði til að verða góður dansari. i dansi er ekkert til sem heitir að hespa hlutina af. Hvað er svo i bigerð i fram- tiðinni? Nokkrar breytingar? - Ja, það væri nógu gaman að koma upp útibúi erlendis, svarar Heiðar og brosir. — Skóli i Hergen hefur nú i nokkur ár beðið mig um kennara, en ég hef aldrei getað misst neinn. Á dans- kennaraþingi i Danmörku nýlega var enn rætt um málið og þá þannig, að ég sendi þeim kennara til tveggja ára starfs og tæki siðan við skólanum. En þetta er ekki ákveðið. - Þið hafið ekki sent þátt- takendur i alþjóðlega dankeppni. Er nokkuð slikt áætlað? - Nei. Kg hef ekki áhug á að senda f'ólk, nema vera fyrirfram viss um að það komist á blað. Hins vegar hef' ég áhuga á að innan tiu ára eða svo, geti alþjóðlegdanskeppni fariðfram á islandi. Til þess vantar bæði húsnæði og hljómsveit og svo er gifurlegur undirbúningur undir slikan viðburð. En ég hef kynnt mér að engir erfiðleikar yrðu á þvi að fá fólk til að koma hingað og eins eigum við visa aðstoð erlendis l'rá við undirbúning og þjálfun. SB h NÖZUM „Tannlaust og getulaust" Um daginn barst mér bréf frá Englendingi nokkrum, búsett- um i Bandarikjunum, en maður þessi lýsir sér sem ihaldssbm- um og fjarska venjulegum. Tilefni bréfsins var raunar ann- að bréf, sem ég skrifaði rit- stjóra brezka vikublaðsins ,,The Spectator" hér á dögunum, en i bréfi Englendingsins sannaðist ennþá einu sinni að allar skammir, sem útlendingar kunna að bera þessa nágranna- þjóð okkar. þá eru þær yfirleitt fjarska mildar og raunar hreinasti barnaleikur miðað við þær umsagnir, sem Englend- ingar sjálfir gefa sinni eigin þjóð. Dæmi: ,,Það hljóta að vera fleiri Englendingar en ég, sem skammast sin fyrir framkomu lands okkar gagnvart tslandi. Maður á i rauninni von á skömmum og svivirðingum frá sjómönnum og stjórnmála- mönnum, en þegar jafn heimskulega er að orði komizt i vönduðu riti eins og „The Spectator" hér á dögunum, þá setur að manni örvæntingu — allt að þvi grát! Ég leyfi mér að biðjast afsök- unar fyrir hönd lands mins. Það er orðið gamalt og tannlaust, gersamlega ruglað á viðburðum seinustu fimmtiu ára, og leitast þessvegna við að beita frekju og yfirgangi til þess að breiða yfir getuleysi sitt á öðrum sviðum. Úr þvi að ekki tekst að þröngva Rhódesiu og Oganda til hliðni þá er að reyna viö Island. Hin sjúklega ofstækisskrif, sem vitnað er til i bréfi yðar úr „Spectator's Notebook" og minna vissulega á árásarstil nazistanna, er ekki hægt að fyr- irgefa — en engu að siður leyfi ég mér að vona, að þér álitið ekki alla Englendinga undir sömu sök selda. Landyðar hag- ar sér skynsamlega að öllu leyti, og ég óska ykkur fullkom- ins sigurs af dýpstu sannfær- ingu". Svo mörg voru þau orð. Aldrei fór það svo, að við eignuðumst ekki bandamanna af enskum ættum og það búsettan i Ann Arbor i Michigan i Bandarikj- unum. Og það er gott. En þessi enski vinur okkar i Bandarikjunum vissi ausjáan- lega ekki um seinasta atreK landa sinna gegn frændum vor- um Færeyingum. Á ég þar við neitun brezkra hafnarverka- manna i Grimsby — og raunar viðar — að afferma skip með vörur frá Færeyjum — i hefnd- arskyni fyrir drengilega afstöðu Færeyinga. Flestu hefði ég trú- að á Englendinga, en mér var likt farið og Njáli forðum, að ég las umrædda frétt þrisvar. Fyrr má nú vera ,,tann- og getuleys- ið". Og það minnirokkur lika á, að timi er til þess að við hættum að hlæja að og vera að burðast með einhverskonar drýldni gagnvart frændum vorum, Færeyingum. Þessi litli bróðir okkar hefur reynst okkur betri bandamaður en aðrar þjóðir, sem við vitnum oftar til bæði með aðdáun og lotningu. t þvi sambandi dettur mér i hug, hvort ekki væri at- hugandi fyrir Orðunefndina, sem var að útdeila Fálkaorð- unni um daginn, að sæma leið- toga færeyskra iðnaðar- og verkamanna þessu heiðurs- merki — og sýna þannig i verki hversu mikils við metum af- stöðu þeirra. En þessi fiskveiðideila minnir mann lika á annað. I Bretlandi hafa jafnan verið uppi þeir hóp- ar, sem baristhafa fyrir réttlæti minnihlutahópa. Það land ól samvinnuhreyfinguna, þar var föðurland verkalýðshreyfingar- innar, þar hafa flóttamenn og málsvarar fordæmdra minni- hlutaskoðana ætið átt sér örugg- an griðastað. Þar hafa löngum viðsýnir, vinstri sinnaðir og sanngjarnir menntamenn ráðir yfir eða haft aðstöðu til að lðta ljós sitt skina — ýmist i blöðum eða timaritum. Þangað sóttu sósialistarnir um allan heim andlegt fóður — Fabian félagið og hetjur þess þekkja flestir. En ekkert þeirra brezku blaða, sem ég hefi reglulegan aðgang að — enginn hinna við- sýnu, vinstri sinnuðu og sann- gjörnu menntamanna, sem sifellt eru að láta vandlætingu sina i ljós yfir afskiptaleysi eða illvirkjum eigin valdamanna gagnvart hinum eða öðrum minnihlutahópum — hvort held- ur er i Englandi eða annars staðar — hefur fram til þess opnað munninn, skrifað einn einasta staf i þessi blöð sin mál- stað okkar til varnar og útskýr- ingar — að einum manni undan- teknum: John C. Griffiths — sá er hafði viðtalið við Forsætis- ráðherrann fyrir „The Observ- er" hér á dögunum. Og hvar er samstaða verka- lýðsins? Hvar er alþjóðleg sam- vinna hinna vinnandi stétta? Hvar er skilningur verkalýðs- leiðtoganna á lifshagsmunum samherja þeirra i litlum og fá- mennum löndum i Norður- Atlandshafi? t Færeyjum? Já. Á Englandi? — þvi miður nei. — Páll Heiðar Jónsson. Danskennarar æfa táningadansinn „Big Apple'

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.