Tíminn - 11.11.1972, Blaðsíða 14

Tíminn - 11.11.1972, Blaðsíða 14
14 TÍMINN Laugardagur 11. nóvember 1972 aði á nýútsprungnum blómunum. Venjulega snerist talið um Evrópu- mennina, sem bjuggu i bænum, um Burma eða um Búddismann. Hann hafði næstum snúizt til Búddatrúar vegna þessara morgunsamræðna þeirra, bg hefði hann ekki við það misst stöðu sina i klúbbnum, væri hann áreiðanlega búinn að skipta um trú. Majórinn var í þungu skapi, þar sem hann hjólaði i myrkrinu eftir veginum til Paterons. Bóluefniö var búið á sjúkrahúsinu, það þurfti hann að segja Paterson. Caldwell hafði skyndilega dáið af blóðtappa. Hvorki Fielding né ungfrú Ross ætluðu að fara Ur bænum. Ungfrú Ali- son unga hálfenska, hálfburmanska hjúkrunarkonan, sem frú McNairn hafði kallað „telpuna hans doktor Fieldings" — hún gat ekki ákveðið sig. Austrið og vestrið háðu harða baráttu i huga hennar. Ráðvillt og vansæl hafði hún gersamlega misst stjórn á sér inni á skrifstofu Fieldings um daginn. Niðurstaðan varð sú, að majórinn og Paterson áttu að gefa þvi gætur, þegar þeir færu fram hjá sjúkrahúsinu út úr bænum, hvort hún biði þeirra. t einu vetfangi, þegar majórinn var rúman kílómetra frá húsi Pater- sons, sprakk rismyllán i loft upp. Hávaðinn var yfirþyrmandi og öflug- ur þrýstingur feykti majórnum af hjólinu. Hann reis skjögrandiá fætur, hriðskjálfandi eftir áfallið og righélt sér i stýrið á hjólinu til að halda jafnvæginu. Svo virtist sem allar ljós- týrurnar i myrkrinu bak við hann hefðu slokknað, slik var birtan af sprengingunni og eldinum, sem á eftir fylgdi. Á andartaki blossuðu eld- tungurnar hátt upp, og húsið hans Patersons bar greinilega við eldhaf- ið. Reykjarbólstrarnir, svartari en sjálft náttmyrkrið, stigu til himins og birgðu stjörnurnar hverja á fætur annarri. A þessari stundu fann majórinn, að veru hans i Burma var lokið. Ein- hvers staðar úti i myrkrinu milli pálmanna og lágreistu kofanna i bæjarhluta þeirra innfæddu, kvað við margraddað hræðsluóp, og majórinn heyrði hlaupandi fótatak, sem fjarlægðist. Já, hlaupa burt, hugsaði hann vansæll og bitur. Hlaupa burt frá öllu saman, það er þaðeina, sem ég getgert. Hlaupa burt —. Það sem eftir var leiðarinnar hjólaði hann ekki, heldur leiddi hjólið við hlið sér, meðan hann nálgaðist eldhafið i myllunni og reykskýið, sem hafði byrgt stjörnurnar fyrir honum. Þegar Paterson kom auga á Brain majór koma þarna með hjólið dröslandi með sér, brauzt gremjan fram i honum. Góðvild sú, sem hann hafði fundið til gagnvart öllum fyrir áhrif frá kampavininu fyrr um daginn, var nú með öllu horfin. Aftur fann hann einungis til and- ¦styggðar og viðbjóðs á hinum Evrópumönnunum. Svo sá hann majórinn koma, fölan og þreytulegan, leiðandi reiðhjólið sitt yfir flötina. Hann kom tveim timum of seint, en samt hjólaði hann ekki, heldur leiddi hjólið við hlið sér i rólegheitum! „Brain, hvar i fjáranum hafið þér haldið yður allan þennan tima?" ,,Ég hef verið á sjúkrahúsinu þar til nú...það er ekki meira bóluefni til þar", svaraði majórinn. „Skitt með bóluefnið! Hvar er farangurinn yðar?" „Hér." Majórinn hafði litinn hermannabakpoka á bakinu og dátapela i hendinni. „Þetta og svo hjólið". „Hvað segið þér: reiðhjólið?" „Er ekki rúm fyrir það eða hvað?" „Nei biðið nú hægur!" öskraði Paterson. „Hendið þvi inn i húsið og látið okkur ekki sjá það aftur". „Já.enég vil taka það með". Majórinnlétsigekki. „Hvað er þaö, sem þér viljið?" „Taka það með". „Ætlið þér að hjóla á þvi?" „Nei, en það hlýtur að vera hægt að koma þvi fyrir aftan á öðrum hvorum bilnum". Paterson var orðinn orðlaus af reiöi. Tengivagnarnir tveir, sem verkamennirnir i myllunni höfðu útbúið, voru hlaðnir af benzini og vatni, farangursrúm bilanna voru troðfull af vistum, og inni i bflunum þurftu þau að geyma persónulegar eigur sinar.fjöldann allan af töskum og kössum. Bilarnir voru nú þegar of hlaðnir. Og svo kom bjálfinn hann Brain með reiðhjólið sitt. Ekki myndavél eða sjónauka eða stórt og mikið Búddalikneski úr bronsi, eins og Betteson hafði dregið með sér, og Paterson hafði verið fljótur að losa sig við, heldur reiðhjól! Það allra heimskulegasta og ónauðsynlegasta sem hugsazt gat undir þessum kringumstæðum. Auk þess var ákaflega óþægilegt að koma þvi fyrir. „Þaðfer ekki svo mikiðfyrir þvi",sagði majórinn. „Nei, næstum ekki neitt!" „Ég er ekkimeðneinn farangur og getsetiðhvar sem er". „Það er mér andskotans sama um", svaraði Paterson. „Hentu skrapatólinu inn i húsið". Majórinn hikaði andartak. Hpnum fannst hann eygja lausn á innri baráttu sinni við þetta árgreiningsefni. Hann velti þvi fyrir sér, hvort vafi hans um, hvort hann ætti að fara með, væri nú loks á enda. Ef til vill kæmist hann nú að réttri niðurstöðu. Akvörðun doktors Fieldings og ungrú Ross var aðalorsök vafa hans og ráðleysis. „Fari hjólið ekki með, fer ég ekki heldur". Aftur kom Paterson ekki upp nokkru orði. öll áttu þau fyrir höndum ferð, sem byggðist á vistum, vatni.benzini og dálitilli heppni-,og svo stóð Brain þarna og barmaði sér yfir hjóii. „Það gæti verið, að við hefðum not fyrir það á leiðinni", hélt Brain áfram. „Uppi i fjöllunum?" Haldið þér það! Það er ekki rúm fyrir það! Þegar ungfrú Ross og ungfrú Alison eru komnar, þá-" „Ungfrú Ross verður kyrr". Sumir verða kyrrir, aðrir fara með og einn vill taka hjólið sitt með. Paterson stóð ráöþrota gagnvart þessari takmarkalausu heimsku f fólkinu. „Fer ungfrú Alison þá með?" „Það er ekki öruggt. En ef hún fer, stendur hún tilbúin fyrir utan sjúkrahúsið, þegar við förum framhjá". „En hvað hún er tillitssóm!" 1 sama mund féll bárujárnsþakið á myllunni með ærandi hávaða. Neistaflugið lýsti upp flötina og húsið. Paterson leit á majórinn, hann hélt dauðahaldi i hjólið og starði áhyggjufullum angistaraugum á rústirnar af myllunni. Hin höfðu óll sams konar svip, þau liktust ráð- villtuoghröktuflóttafólki, sem gerteródauðlegt á einni ljósmynd með hjálp skerandi birtunnar frá flasslampanum. Skyndilega fann Paterson, að þrátt fyrir allt skildi hann majórinn fullkomlega. Hann hafði aftur fundið snert af góövildinni frá þvi um hádegið. „Nú, jæja þá, bittu þá hjólið upp á tengivagninn með benzininu". Majórinn steingleymdi vafanum og ráðleysinu og fór að leiða hjólið að bilnum. óþolandi seinlæti hans var meira en nóg fyrir Paterson. „En flýtið yður, fjandakornið! Við hin erum tiibúin að leggja af stað, við biðum aðeins eftir yður". HVELL Þess vegna^X komumst við svo«^ < auðveldlega inn/) I D R E K I Laugardagur 7.00 Morgunútvarp. Veður- fregnir kl. 7.00, 8.15 og 10.10. Fréttir kl. 7.30, 8.15 (og for- ustugr. dagbl.) 9.00 og 10.00 Morgunbæn kl. 7.45. Morgunleikfimi kl. 7.50. Morgunstund barnanna kl. 8.45. 12.00 Dagskráin. Tónleikar. 12.25 Fréttir og veðurfregnir. Tilkynningar. 13.00 Óskalög sjúklinga. 14.40 islenzkt mál. 15.00 Gormánuður. Vetrar- komuþáttur með blönduðu efni. Umsjón hefur Jón B. Gunnlaugsson. 16.00 Fréttir. 16.15 Veðurfregnir. Stanz. Arni Þór Eymundsson og Pétur Sveinbjarnarson sjá um þáttinn. 16.45 Siðdegistónleikar. 17.40 Útvarpssaga barnanna; 18.00 Létt lög. Tilkynningar. 18.45 Veðurfregnir. 19.00 Fréttir. Tilkynningar. 19.20 Við og fjölmiðlarnir. Einar Karl Haraldsson fréttamaðursér um þáttinn. 19.40 Bækur og bókmenntir. Hjörtur Pálsson dagskrár- stjóri ræðir við Stéfan Július- son bókafulltrúa rikisins. 20.00 Hljómplbturabb Þorsteins Hannessonar. 20.55 Framhaldsleikritið: „Landsins lukka" eftir Gunnar M. Magnúss Leikstjóri: Brynja Benediktsd'óttir. Fjórði þáttur: Sýslumannsfrúin i Skagafirði. 21.45 Gömlu dansarnir. 22.00 Fréttir. 22.15 Veðurfregnir. Danslög. 23.55 Fréttir i stuttu máli. Dagskrárlok. LAUGARDAGUR ' 17.00 Kndurtekio efni. lijólið. Bandarisk fræðslumynd um hjólið i þjónustu mannsins. Rakin er saga þess frá fyrstu tið og fjallað um þýðingu þess i þjóðfélögum nútimans. Þýðandi og þulur Óskar Ingimarsson. Áður á dagskrá 27. september s.l. 17.30 Skákkennsla. Umsjónarmaður Friðrik Ólafsson. 18.00 Þingvikan. Þáttur um störf Alþingis. Umsjónar- menn Björn Teitsson og Björn Þorsteinsson. 18.30 iþróttir Umsjónarmaður Omar Ragnarsson. Hlé 20.00 Fréttir 20.20 Veður' og auglýsingar 20.25 live glöð cr vor æska. Brezkur gamanmynda- flokkur. 5.C sjálega uppá- búinn. Þýðandi-Jón Thor Haraldsson. 20.50 Vaka Dagskrá um bók- menntir og listir á liðandi stund. Umsjónarmenn Björn Th. Björnsson, Si'gurður Sverrir Pálsson Stefán Baldursson. Vésteinn Ólason og Þorkell Sigur- björnsson. 21.30 ilægláti Ameriku- maðurinn. (The Quiet American) Bandarisk bió- mynd f'rá árinu 1958, byggð a samnefndri skáldsögu eftir Graham Greene. Leik- stjóri Joseph L. Mankiewicz. Aðalhlutverk Audie Murphy, Claude Dauphin, Michael Redgrave og Giorgia Moll. Þýðandi Briet Heðinsdóttir. Myndin gerist i Saigon i Vietnam árið 1952. Ungur Bandafikjamaður er sendur til Saigon. til þess að stjórna þar ákveðnum 'hernaðar- aðgerðum. Hann verður ást- fanginn af vietnamskri stúlku. En kvennamálin draga dilk á eftir sér, þvi fleiri renna hýru auga til stúlkunnar en hann ein. 23.30 Dagskrárlok.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.